II SA/Kr 994/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r., znak: [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. , działając w oparciu o art 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1, art. 59g ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r, nr 243, póz. 1623) oraz art. 123 k.p.a., wymierzył J.K. karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych nr [....] i [....] obręb [....] w L. w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek M.D. , a także iż zgodnie z ustawą Prawo budowlane, aby móc legalnie przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, należy wcześniej dokonać odpowiednich formalności zgłoszeniowych albo uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z art. 54 ustawy Prawo budowlane do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 55 Prawa budowlane, który określa przypadki budowy obiektów budowlanych wymagających przed przystąpieniem do ich użytkowania uzyskania pozwolenia na użytkowanie w formie decyzji administracyjnej, m.in. gdy przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, przedmiotowy budynek zrealizowany jest na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w L. z dnia 04.03.1982r, znak: [....] o pozwoleniu na budowę. Zatem aby móc legalnie przystąpić do jego użytkowania inwestor zobowiązany był do spełnienia formalności wynikających z ww. przepisów prawa, zgłaszając zakończenie budowy albo uzyskując pozwolenie na użytkowanie. Nie ulega jednak wątpliwości, że inwestor nie dokonywał zawiadomienia o zakończeniu budowy ani nie uzyskiwał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Potwierdza to oświadczenie J.K. -inwestorki oraz informacja uzyskana od Starosty L. Ponadto z urzędu jest znane, że organ również nie przyjmował zgłoszenia zakończenia budowy przedmiotowego budynku oraz nie wydawał pozwolenia na jego użytkowanie. Z ustalonego w trakcie przeprowadzonej kontroli stanu faktycznego wynika, że roboty budowlane przy ww. obiekcie nie zostały jeszcze zakończone, a zatem w prawidłowym toku inwestor chcąc użytkować budynek inwestor musiał uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie organu stwierdzony w trakcie kontroli stan faktyczny potwierdza, że doszło do użytkowania przedmiotowego obiektu. O użytkowaniu obiektu świadczą takie okoliczności jak garażowanie samochodu i rowerów, przetrzymywanie różnego rodzaju sprzętów, narzędzi i innych rzeczy używanych w gospodarstwie domowym, w tym także mebli, ubrań, produktów żywnościowych itp. Taki stan potwierdza treść protokołu z kontroli, dokumentacja fotograficzna oraz zeznania stron postępowania. Fakty te potwierdzone wiarygodnymi dowodami. Uczestniczący w sprawie J.K. oraz J.P. oświadczyli wprawdzie, że przedmiotowy obiekt nie jest zamieszkiwany przez ludzi, ale nie wydaje się aby tylko taka okoliczność mogła przesądzać o nie użytkowaniu bądź użytkowaniu budynku. Przedmiotem postępowania jest budynek mieszkalny jednorodzinny, którego funkcją jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych (art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego). Na potrzeby mieszkaniowe nie składa się jednak sama możliwość pobytu ludzi ale również związane z nim funkcje, nazwijmy je dodatkowe, jak możliwość przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, które dają sposobność użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. Stwierdzone w toku postępowania warunki panujące w budynku, jednoznacznie potwierdzają jego użytkowanie, a znamiennym jest stwierdzenie przetrzymywania samochodu w garażu- wszakże bowiem zasadniczą funkcją takiego pomieszczenia jest przechowywanie pojazdu. Ustawa Prawo budowlane nie definiuje co należy rozumieć przez "użytkowanie obiektu budowlanego", to jednak jak wyraził się Wojewódzki §ąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 roku, sygn. akt: II SA/GI 291/08, w świetle art. 5 ust. 2 czy art. 71 i art. 71 a tej ustawy przyjąć należy, że rozumienie tego pojęcia jest zbliżone do znacznie szerszego zakresowo cywilistycznego pojęcia "korzystania z rzeczy". Zdaniem organu, w potocznym rozumieniu "użytkowanie obiektu budowanego" znaczy tyle co wykorzystywanie obiektu zgodne z jego przeznaczeniem, a jeżeli budynek, z którym mamy do czynienia, jest wykorzystywany do funkcji jaką spełnia budynek mieszkalny jednorodzinny, znaczy że jest użytkowany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Następstwem powyższych okoliczności jest obligatoryjność nałożenia sankcji wynikających z art. 57 ust. 7 Prawa budowanego. Powyższa kara ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż w przypadku stwierdzenia nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, organ ma obowiązek wymierzenia kary, której wysokość określają przepisy ustawy. Dokonując interpretacji art. 57 ust 7 ustawy Prawo budowlane, organ wskazał, że cały przepis art. 57 adresowany jest do inwestora, na którym ciążą obowiązki związane z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie bądź zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Wprawdzie przepis art. 57 ust. 7 nie formułuje wprost, kto jest adresatem decyzji wymierzającej karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, niemniej jednak wykładnia tego przepisu nie może odbywać się w oderwaniu od art. 54, art. 55 a także art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ naruszałoby to zasadę spójności interpretacji przepisów prawa. Obowiązki zaś w zakresie zawiadomienia lub wystąpienia z właściwym wnioskiem, leżą po stronie inwestora. Hipoteza tego przepisu odnosi się do inwestora, bowiem to na niego ustawodawca nałożył obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54), bądź uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu (art. 55). Znaczącym dla tej kwestii jest również teza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2006 roku, sygn. akt: II SA/Po 440/06, wskazująca, że posługiwanie się w przepisach p. b. pojęciem "użytkowanie" w odniesieniu do określonego kręgu podmiotów związanych z procesem budowy, oddawania do użytkowania i utrzymania obiektu budowlanego nie pozwala na wymierzenie -na podstawie art. 57 ust. 7 p.b. - kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części najemcy, czyli podmiotowi, który zajmuje ten obiekt lub jego część na podstawie stosunku zobowiązaniowego. Jakkolwiek wyrok nie odnosi się do użytkowania obiektu przez współwłaścicieli obiektu, to jednak w niniejszej sprawie pomocny jest przy stwierdzeniu, że skoro współwłaściciele budynku nie są jednocześnie inwestorami jego budowy, a inwestorem ustalonym w formie decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę jest J.K. , to karę za nielegalne użytkowanie należy nałożyć właśnie na inwestora. Właściciele nieruchomości będą natomiast stronami postępowania, ponieważ nałożona kara bezpośrednio dotyczy ich prawa własności, czyli m.in. prawa do korzystania z rzeczy. Organ podał sposób obliczenia wysokości kary. Od postanowienia zażalenie złożyła J.K. , zarzucając, że nie sprawdzono czy odwołująca wraz z rodziną J.P. i J.P. mieszkają w starym budynku. Nie stwierdzono także, czy część budynku będącej własnością M.D. też jest użytkowana. W czasie postępowania nie wydano postanowienia o dopuszczenie dowodu z przeprowadzenia kontroli co jest sprzeczne z art. 77 K.p.a. Pozwolenie zostało wydane w oparciu o ustawę "prawo budowlane" z 1974 roku. Po wykonaniu większości budynku przekazała budowę i grunty swoim dzieciom. Nowi właściciele gruntu nie dokonali przeniesienia tej decyzji na swoje nazwiska. Obowiązek taki ciążył na nowych właścicielach, którymi są J.P. i J.P. oraz M.D. Przepis art. 57 ust. 7 prawa budowlanego nie określa, kto ma ponieść karę i to należało ustalić. Postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r. znak: [....] , [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 i 123 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7 i 59f ust. 1, a także art. 80 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, póz. 1623), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono między innymi, że art. 57 ustawy Prawo Budowlane adresowany jest do inwestora wykonanych robót budowlanych. PINB w L. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę prawidłowo uznał za inwestora J.K. W niniejszej sprawie inwestor tj. J.K. legitymuje się decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, wydaną w dniu 04.03.1982 r., znak: [....] przez Naczelnika Miasta i Gminy w L. a więc zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami - art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 38, póz. 229 ze zm.): "Inwestor lub osoba działająca z jego upoważnienia zawiadamia właściwy terenowy organ administracji państwowej o oddaniu obiektu do użytku. Do zawiadomienia powinny być załączone dokumenty wymagane przepisami oraz oświadczenie osoby kierującej budową że obiekt budowlany lub roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz że doprowadzono do należytego stanu i porządku teren, a także ulicę, sąsiednią nieruchomość, budynek, mieszkanie lub lokal, w razie korzystania z nich. Przy oddawaniu obiektów budowlanych, których użytkowanie może ujemnie wpływać na środowisko, do zawiadomienia powinno być załączone również oświadczenie inwestora o rodzaju wykonanych urządzeń chroniących środowisko i stanie gotowości tych urządzeń do eksploatacji". Również w obecnym stanie prawnym, to inwestor obiektu zobowiązany jest do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, bądź do dokonania zgłoszenia zakończenia robót budowlanych przed przystąpieniem do użytkowania. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że inwestor nie wykonał ciążącego na nim obowiązku zgłoszenia zakończenia robót budowlanych i przystąpił do nielegalnego użytkowania przedmiotowego budynku (vide: protokół przesłuchania J.K. z dnia [....] 11.2010 r., k-54 akta PINB oraz pismo Starosty L. z dnia 09.12.2010 r., znak: [....] , k-70 akta PINB), wobec czego PINB w L. zastosował właściwy tryb postępowania w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. podczas przeprowadzonej w dniu [....] .11.2010 r. kontroli budynku mieszkalnego wykazał, że przedmiotowy obiekt jest użytkowany "o czym świadczy przetrzymywany w poziomie przyziemia w garażu samochód osobowy, kosiarka do trawy oraz różnego rodzaju narzędzia. W kotłowni stwierdzono przechowywanie opału i rowerów. W poziomie przyziemia oraz parteru stwierdzono, iż pomieszczenia w większości są umeblowane a w szafach przytrzymywane są ubrania. Na poziomie parteru kuchni i spiżarni przetrzymywane są m.in. artykuły spożywcze w tym żywność". Ponadto organ nadzoru budowlanego na w/w okoliczność sporządził dokumentację fotograficzną, która wskazuje na użytkowanie budynku mieszkalnego (k. 21-28 akta PINB). MWINB w K. przychyla się do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wyrażonym w wyroku z dnia 14.01.2010 r., II SA/Go 908/09, iż: " Wyposażenie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w niezbędny sprzęt, meble i przedmioty służące bezpośrednio jego normalnemu użytkowaniu bez wątpienia stanowi przejaw przystąpienia do jego użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 p.b.". W odniesieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu, organ odwoławczy nadmienił, iż decyzja administracyjna zobowiązuje określone w niej podmioty do wykonania uprawnień wynikających z treści decyzji. Prawa wynikające z treści decyzji nie przechodzą na spadkobierców czy nowych właścicieli, gdyż nie są prawami zbywalnymi. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ, który wydal pozwolenie na budowę obowiązany jest za zgodą osoby, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmie on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis ten stanowi wyjątek od podstawowej reguły prawa administracyjnego, zgodnie z którą decyzja administracyjna ma charakter osobisty, gdyż jest adresowana do ściśle określonego podmiotu. Wyłącznie wyraźne regulacje ustawowe umożliwiają przeniesienie uprawnień i obowiązków wynikających z decyzji na podmiot inny, niż osoba wobec której decyzja została wydana. Podstawą przeniesienia praw i obowiązków nie jest zatem ani dziedziczenie ani umowa cywilnoprawna. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła J.K. , podtrzymując zarzuty zawarte w zażaleniu, a nadto wskazała, że po przekazaniu budynków oraz działki nie finansowała wykonywanych robót. Pojęcie inwestora nie zostało określone w ustawie "Prawo budowlane". Według interpretacji organów inwestorem jest ten, który uzyskał pozwolenie na budowę a nie ten który finansuje roboty, co nie jest prawdą. W związku z dokonaną darowizną nieruchomości, przeniosła również wszelkie prawa z tym związane. Prowadzone roboty wykończeniowe były finansowane przez współwłaścicieli a nie przez skarżącą. W wyniku przeprowadzonej kontroli nie ustalono kto użytkuje obiekt a to, że obiekt jest użytkowany ustalono na podstawie przetrzymywanego samochodu, roweru, kosiarki, opału, umeblowania oraz produktów spożywczych. Przedmioty te nie są jej własnością. Skarżąca wniosła o uchylenia postanowień obu instancji i zwrot kosztów. Skarżąca podała, że 15 lat temu przekazała jako darowiznę przedmiotowy budynek córkom i zięciowi i że budynek ten nie ma formalnego podziału fizycznego. Zarzuciła, że organ nie przeprowadził kontroli u M.D. W odpowiedz} na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest uzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, jak też postanowienia organu l instancji uznał, że postanowienia te naruszają przepisy postępowania w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy nie zebrały i nie rozpatrzyły wszystkich okoliczności sprawy, a to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy na postawie zebranego materiału ustaliły, że przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny zlokalizowany na działkach nr. [....] i nr. [....] obr. [....] w L. został zrealizowany na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w L. z dnia 4.03.1982 r. znak: [....] i inwestorem tej inwestycji była skarżąca J.K. ( decyzja z dnia 4.03.1982 r. karta 83 akt administracyjnych ) . Organy ustaliły też, że roboty budowlane nie zostały jeszcze zakończone i J.K. jako inwestor nielegalnie przystąpiła do użytkowania tego obiektu budowlanego, o czym mają świadczyć liczne znajdujące się tam rzeczy, mi.in. samochód w garażu, żywność itp. przedmioty wskazane w uzasadnieniu postanowienia. Organy uznały, że skoro skarżąca była inwestorem to na nią należy nałożyć karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych nr [....] i [....] obręb [....] w L. w wysokości 10.000 zł. Kara ta została nałożona na podstawie przepisów art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59 f ust. 1, art. 59 g ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. 2010 r. Nr 243 póz. 1623 ). W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy i pełny, albowiem organy w żaden sposób nie ustaliły po pierwsze, przez kogo zostały zgromadzone te rzeczy i żywność w przedmiotowym budynku mieszkalnym na działkach nr [....] i nr [....] w L. Nie ustaliły też kiedy i czy rzeczywiście przystąpiono do tego użytkowania budynku mieszkalnego. Z wypisu uproszczonego rejestru gruntów z dnia 16.11.2010 r. ( k. 37 akt administracyjnych ) wynika, że współwłaścicielami działek nr [....] i działki nr [....] są M.K. , J.P. i J.P. Z protokołu przesłuchania strony J.K. z dnia 29. 11.2010 r. wynikało, że nie jest ona właścicielem wyżej wymienionych nieruchomości nr [....] i nr [....] . Skarżąca podała też, że M.D. ( z domu K. - akt małżeństwa na karcie 73 akt administracyjnych ) mieszka w W. a J.P. i J.P. mieszkają ze skarżącą w L. przy ulicy [....] nr [....] . Wskazała, że w przedmiotowym budynku mieszkalnym " przetrzymywane są rzeczy " przez wyżej wymienionych współwłaścicieli, ale tak naprawdę obiekt ten nie jest zamieszkały przez J.P. i J.P. Podała również, że przed Sądem Rejonowym w L. prowadzona jest sądowa sprawa o podział przedmiotowego budynku mieszkalnego. J.K. również w zażaleniu na postanowienie organu l instancji - PINB w L. z dnia 09.02.2011 r., znak: [....] podniosła, że po wykonaniu większości prac budowlanych w przedmiotowym budynku mieszkalnym przekazała dalszą budowę dzieciom, którzy nie dokonali przeniesienia decyzji pozwolenia na budowę na siebie i w związku z tym brak jest podstaw do nałożenia na nią tej kary. Organ odwoławczy [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , nie poczynił w zakresie zarzutów zażalenia żadnych ustaleń mimo, że był zobowiązany do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Organy obu instancji nie wyjaśniły wyżej wskazanych istotnych okoliczności sprawy, a zatem należy stwierdzić, że postępowanie wyjaśniające organów obu instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7 kpa - zasady ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77§1 kpa, zasady zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów prawidłowo sporządzonego uzasadnienia określonego w art. 107§ 3 k.p.a., ponieważ nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego sprawy skoro organ nie zebrał i nie rozpatrzył wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 23.11.2011 r. ( karta 93-100 akt sądowych ) to zarzuty te należy uznać za uzasadnione, w kontekście wyżej wskazanych uchybień organów administracyjnych obu instancji. Na obecnym etapie postępowania wyjaśniającego nie jest możliwe ustalenie czy i na kogo ewentualnie organ będzie mógł nałożyć karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania, gdyż organ najpierw powinien zebrać pełny materiał dowodowy sprawy i następnie dokonać ustaleń prawnych wskazując normy prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy . Z tych też powodów zarzut skarżącej, iż obecnie brak jest podstaw prawnych do nałożenia na nią obowiązku uiszczenia kary jest przedwczesny, skoro materiał dowodowy sprawy wymaga uzupełnienia. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 z późn. zm.) w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie w pkt. II sentencji wyroku wydano na mocy art. 152 p.p.s.a.