II SA/Kr 996/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Grażyna Firek WSA Ewa Rynczak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji , II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego S. R. kwotę 500 zł ( pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. Nr 156 poz. 1118 z 2006r.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 15.11.2004r., Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na budowę dwóch zespołów garaży [...] wraz z przełożeniem fragmentu sieci energetycznej SN, przyłączem energetycznym do tych zespołów, przyłączem kanalizacji opadowej do miejskiej sieci kanalizacji ogólnospławnej, oraz wjazdem na działkę, przy ul. [...] w K. zlokalizowanego na działce nr: budynki – [...] i [...] obręb [...], przyłącza: prądu – [...], [...], [...], [...] i [...], kanalizacji [...] i [...], wjazd dz. nr [...] i [...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na terenie objętym wnioskiem obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie dotyczącym Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych (KU) zatwierdzone uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 1998r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]). Inwestor uzyskał postanowieniem z dnia [...].10.2006r. ponownie zgodę na odstępstwo od przepisów §12 ust. 1 pkt 2 umożliwiającą realizację obiektów w zbliżeniu do granic działki. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant do projektu budowlanego dołączył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odwołanie od tej decyzji złożył S. R. zarzucając, iż inwestycja spowoduje zabudowę terenu, który miał stanowić ulicę - łącznik pomiędzy ul. [...] i planowaną ul. [...]. W dalszych wywodach podniósł że stara się o "odwłaszczenie" działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., w związku z czym wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego. Zarzucił ponadto, iż organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy w sposób niedopuszczalny prawem oraz stwierdził, że lokalizacja garaży w bezpośrednim zbliżeniu i w granicy spowoduje ograniczenie jego prawa własności, a ponadto że brak jest analiz, które określałyby wpływ inwestycji na tereny sąsiednie. Decyzją z dnia [...] r., znak: [...], na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 156 poz. 1118 z 2006r. z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego inwestor złożył dodatkowy materiał dowodowy tj. prawidłowo sporządzone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane, oświadczenia projektantów branży drogowej i elektrycznej o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, uaktualnienie oświadczenia zarządcy drogi o warunkach przyłączenia do dróg lądowych oraz opinię rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych dot. zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Ze zgromadzonym dodatkowym materiałem dowodowym strony miały możliwość zapoznania się w dniu 15 i 16 maja 2007r. W dniach 16 i 23 maja 2007r. oraz 4 czerwca 2007r. w organie II instancji skarżącemu udostępniono akta sprawy. Powołując się na treść art. 35 ust. 1. Prawa budowlanego organ podał, że prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. W oparciu o art. 20 ust. 3 Prawa budowlanego organ uznał, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga sprawdzenia. Organ wyjaśnił, że działki nr [...] i [...] podlegają ustaleniom obowiązującej zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta (Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...].11.1994r.). Zgodnie z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowe działki znajdują się na terenie przeznaczonym pod Obszar Urządzeń Komunikacyjnych (KU) i posiadają oznaczenie KU [...]. Z działek nr [...] i nr [...] w wyniku zmian gruntowych powstały działki nr [...] i [...]. Ustalenia obowiązującego dla obszaru oznaczonego symbolem KU miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określone w § 34, przewidują jako użytkowanie podstawowe parkingi i garaże boksowe poza terenami mieszkaniowymi. W związku z tym projekt budowlany zespołu garaży boksowych jest zgodny z ww. planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wykonany projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Inwestor uzyskał w dniu 6.04.2007r. z Wydziału Gospodarki Komunalnej UM uaktualnienie uzgodnienia Zarządu Dróg i Komunikacji z [...].09.2004r dotyczącego dokumentacji projektowanej obejmującej obsługę komunikacyjną. Dojazd do projektowanego zespołu garaży zapewni ul. [...] i [...]. Inne uzgodnienia, zapewniające możliwość funkcjonowania obiektów zgodnie z przeznaczeniem, dotyczą dostaw energii elektrycznej, warunków przyłączenia do sieci wodnokanalizacyjnej. Organ w postępowaniu bada jedynie posiadanie uzgodnień przez inwestora, nie posiada natomiast uprawnień do ich weryfikacji. Odpowiedzialność za ich treść ponoszą jednostki opiniujące i uzgadniające, a za realizację wymogów z nich wynikających w projekcie budowlanym, projektant. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a także zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Odnośnie złożonego wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego w związku ze staraniem odwołującego o odwłaszczenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., Wojewoda zajął stanowisko w postanowieniu z dnia [...].06.2007r. Odpowiadając na zarzuty organ wyjaśnił, że funkcja drogowa (pod ulicę [...]) planowana była w miejscowym planie zagospodarowania, który przestał obowiązywać w dniu 31.12.2002r. Obecnie na tym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie dotyczy to terenu o funkcji KU. Przepisy nie wykluczają gromadzenia przez organ II instancji dodatkowych dowodów w sprawie. Z art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że, uchylenie decyzji przez organ odwoławczy może nastąpić, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W niniejszej sprawie zakres uzupełnień był konieczny ze względu na wymogi przepisów, jednak pozostawał bez wpływu na charakter inwestycji jak i prawem chronione interesy osób trzecich. Ustawodawca w art. 136 k.p.a. upoważnił organ odwoławczy do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Istotne w postępowaniu administracyjnym jest zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, co uczyniono ponieważ kilkakrotnie umożliwiono skarżącemu dostęp do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych jak i sporządzanie kserokopii z dokumentów. W sprawie zastrzeżeń dotyczących lokalizacji garaży w granicy z działką skarżącego i związanych z tym ograniczeń prawa własności jak i zarzucanego braku analiz wpływu inwestycji na tereny sąsiednie organ wskazał, że inwestor uzyskał w trybie art. 9 Prawa budowlanego, zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 90 z 2002r. z późn. zm.). Przedmiotowa inwestycja nie wprowadza w sposób niedopuszczalny ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego tj. działki nr [...], [...] i [...] obr. [...]. Skarżący nie wskazał wpływu inwestycji na planowane własne zamierzenie inwestycyjne czy też i spowodowanych nią ograniczeń w odniesieniu do własnej inwestycji. Planowany zespół garaży nie jest zaliczany do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, lokalizacja zespołu garaży w granicy nie narusza obowiązujących przepisów, w tym również, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich i zapewnienia dostępu do drogi publicznej, o czym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył S. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, uchylenie decyzji l instancji, umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe skarżący zarzucił, że organy błędnie ustaliły, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Skarżący wskazał, że dla terenów oznaczonych w decyzji nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ponieważ "stary plan" utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2004 r. Brak planu oznacza, że kwestią prejudycjalną dla pozwolenia na budowę jest wydanie decyzji wzizt dla tego terenu (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Skarżący zarzucił również, że organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o szereg dokumentów m.in. oświadczenie zarządcy drogi o warunkach przyłączenia do dróg śródlądowych, opinię rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych dotyczącą zgodności projektu z wymaganiami ochrony p/poż. Dokumenty te były przedmiotem oceny jedynie organu drugiej instancji, czym naruszono zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz pozbawiono skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, gdyż organ l instancji nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego. Ponadto skarżący podniósł, że naruszone zostało jego prawo własności poprzez fakt, iż inwestor uzyskał nieograniczoną możliwość wykorzystania swojej własności utrudniając korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Skarżący wskazał na naruszenie art. 9 Prawa budowlanego oraz na wyrok TK z [...].05.1999 (sygn. [...]). Nadto skarżący wraz z innymi osobami jest byłym współwłaścicielem działki nr [...]. Wszyscy współwłaściciele złożyli stosowne wnioski o zwrot tej nieruchomości. Przez działkę [...] prowadzi wjazd do przyszłej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, a jej rozpoczęcie może doprowadzić do nieodwracalnych skutków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu l instancji naruszają prawo, a to miało wpływ na wynik sprawy. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy teren inwestycji objęty jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził iż obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania w zakresie Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych oznaczone jako KU [...]. Ustalenia te określone są w § 34, który przewiduje jako użytkowanie podstawowe parkingi i boksy garażowe poza terenami mieszkalnymi. W związku z tym, zdaniem organu projekt budowy zespołu garaży boksowych jest zgodny z w/w planem zagospodarowania przestrzennego Miasta dla Obszaru Urządzeń Komunikacyjnych KU. W ocenie Sądu stanowisko to jest nietrafne. Ustawa z dnia 27.03 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym weszła w życie 11.07.2003r. Stosownie do przepisu art. 87 ust. 1 i ust. 3 cyt. ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1.01.1995r zachowują moc. Natomiast obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1.01.1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31.12.2003r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu nadanym Uchwałą Rady Miasta z dnia [...].12.1994r. ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...].12.1994r. obowiązujący w dniu 1.01.1995r., w zapisie § 34 dotyczącego Obszaru Urządzeń Komunikacyjnych - KU miał następującą treść: 1. Wyznacza się "obszar urządzeń komunikacyjnych"- ( obszar KU ) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod: 1) urządzenia komunikacji zbiorowej, 2) obiekty usług technicznych motoryzacji oraz stacje paliw, 3) parkingi, 4) garaże boksowe poza terenami mieszkaniowymi, 5) urządzenia naziemne dla komunikacji wodnej. 2 . Dopuszcza się nadto lokalizację : 1) terenów zieleni publicznej, 2) urządzeń infrastruktury technicznej, 3) zapleczy administracyjno- socjalnych dla jednostek eksploatujących . 3. Obiekty lub urządzenia, o których mowa w ust. 2 można lokalizować pod warunkiem: 1) dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego, 2 ) zachowania zasady, aby także obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie zajmowały więcej niż 15 % danego obszaru KU. Warunek powyższy nie dotyczy terenu KU przy ul. [...], który w całości może być przeznaczony pod UC, 3) nienaruszenia ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej. Natomiast Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...].06.1998r. w sprawie zmiany ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta w zakresie ustaleń dotyczących Obszarów Urządzeń Komunikacyjnych KU ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...].07.1998r.) uzupełniono dotychczasową treść § 34 ( Rozdział II ) tej Uchwały w następujący sposób : 1) w ustępie 2 dodaje się pkt 4 , w brzmieniu: "4) usług komercyjnych tylko w przypadkach parkingów wielopoziomowych", 2) w ust. 3 pkt 2 likwiduje się przecinek do końca zdania, a dotychczasową treść uzupełnia się o sformułowanie w brzmieniu: "oraz terenów KU : przy ul. [...], rogu ul. [...] i [...], Al. [...] ( KU-[...] ), u zbiegu ulic [...] i [...], a także w obszarach KU położonych w obszarach strategicznych, dla których procent terenu pod usługi UC musi wynikać z analizy programowej dla tych terenów". 2. Postanowienia ust. 1 nie wywołują żadnych zmian w obowiązującym rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta. W ocenie Sądu, powyższa Uchwała z dnia [...].06.1998r. nie jest nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie Obszaru Urządzeń KU uchwalonym po dniu [...].01.1995r, gdyż tylko w niewielkim stopniu modyfikowała warunki zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Zapisy zmieniające zawarte w tej Uchwale nie miały samodzielnego bytu prawnego i nie mogły być same w sobie podstawą do ustalenia i przeznaczenia terenu i warunków jego zabudowy. Przepis art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ma zastosowanie wyłącznie do planów miejscowych, a więc takich aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym wydanym na podstawie ustawy z dnia 7.07.1994r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) które składają się z części tekstowej i graficznej oraz w sposób samodzielny określają sposób przeznaczenia terenu, warunki jego zagospodarowania i linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach, w tym warunki w zakresie infrastruktury i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Uchwała Rady Miasta z dnia [...].06.1998r. nie zawiera wyżej wymienionych warunków. Nie zawiera części graficznej ( rysunku planu który jest integralną częścią planu ), a tym samym linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach, nie określa też w sposób samodzielny sposobu przeznaczenia określonego obszaru, a jedynie dokonuje zmian i uzupełnień w obowiązującym wówczas miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta odnosząc się do zawartych w nim oznaczeń obszarów ( Obszar Urządzeń Komunikacyjnych KU ) i jego części graficznej. Jest to zatem typowy akt normatywny zmieniający inny, podstawowy akt normatywny. Uchwała ta w § 34 nadała wprawdzie nowe brzmienie tego paragrafu, ale nastąpiło to wyłącznie na gruncie obowiązującego wówczas miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta, który utracił moc obowiązującą z dniem 31.12.2003 r. wraz z dokonanymi zmianami. Sąd orzekający w niniejszym składzie w całości podziela podobne poglądy wyrażone w wyroku tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9.03.2007r. sygn. akt II SA/Kr 796/04 oraz w postanowieniu z dnia 29.02.2008r. sygn. II SA/Kr 806/07. Reasumując, w ocenie Sądu Uchwała Rady Miasta z dnia [...].06.1998r. wprowadzająca zmiany do obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obszaru KU sama w sobie nie jest nowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym po 1.01.1995r. W związku z powyższym, skoro w dniu wydawania zaskarżonej decyzji ([...].06.2007r.) nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta, to tym samym zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobu zagospodarowania terenu winno było nastąpić w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Organy obu instancji naruszyły prawo materialne. Po pierwsze w sposób nieprawidłowy zinterpretowały i zastosowały przepisy przejściowe - art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 67 ust.1 ustawy, poprzednio obowiązującej, z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 1999r, Nr 15, poz. 139), poprzez przyjęcie iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją nieprawidłowej interpretacji przepisów przejściowych było naruszenie przepisów prawa materialnego art. 35 ust.1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Odnosząc się do nieprawidłowej interpretacji przepisów przejściowych , to w myśl art. 87 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plany miejscowe uchwalone po 1.01.1995r. zachowują moc. Natomiast obowiązujące w dniu wejścia w życie ( 11.07.2003r. ) tejże ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, uchwalone przed dniem [...].01.1995r, zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31.12. 2003r. Z kolei przepis art.67 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie tejże ustawy ( [...].01.1995r. ), tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie . W związku z powyższym, biorąc pod uwagę cyt. wyżej przepisy ustaw, a także przedstawione wyżej okoliczności sprawy, na terenie Miasta miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony zmienioną uchwałą z dnia [...].11.1994r., nr [...] Rady Miasta w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta (Dz. Urz. Woj.[...], Nr [...], poz. [...] ) obowiązywał do 31.12.2002r.. A zatem skoro, Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...].06.1998r. nie jest nowym planem zagospodarowania przestrzennego, to dla terenu objętego wnioskiem nie było planu zagospodarowania przestrzennego. Organ przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę zobowiązany jest do sprawdzenia czy wniosek inwestora zawiera niezbędne dokumenty o których mowa w art. 33 ust.2 ustawy z dnia 7.07.1994r- Prawo budowlane. Stosownie do przepisów art. 33 ust. 2 pkt. 3 i art. 35 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 cyt. ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania. Jak wynika z akt sprawy inwestor do wniosku nie dołączył decyzji o warunkach zabudowy, w związku z tym organ w myśl art. 35 ust. 3 cyt. ustawy zobowiązany był do usunięcia tych nieprawidłowości poprzez wezwanie inwestora do ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu, do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organy tego nie uczyniły, czym naruszyły cyt. wyżej przepisy prawa budowlanego, a to miało wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien przeprowadzić postępowanie administracyjne w oparciu o naprowadzone wyżej okoliczności sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to należy uznać je za uzasadnione w kontekście tego, iż teren objęty wnioskiem nie miał miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i organy obu instancji w sposób nieprawidłowy w tym zakresie przeprowadziły postępowanie administracyjne, dokonując błędnej interpretacji przepisów przejściowych oraz naruszając przepisy prawa materialnego. Natomiast co do pozostałych zarzutów skargi, to na obecnym etapie postępowania Sąd nie może się do nich odnieść, gdyż kontrola Sądu następuje dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, a więc po ustaleniu stanu faktycznego sprawy ze wskazaniem przez organ administracji podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w decyzji - ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r., SA 910/80, ONSA 1981r, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia WP LexisNexis W-wa2005r. str. 145 t. 14). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla w całości decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie w pkt. II wyroku wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a., rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 cyt. ustawy.