II SA/Kr 996/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2024 r. sprawy ze skargi S. Ł. i L. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce NR XLVI/763/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A" postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym S. Ł. oraz L. P. kwoty po 300 (trzysta) złotych uiszczone tytułem wpisu. S. Ł. i L. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce NR XLVI/763/2010 z dnia 10 listopada 2010 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A". Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2024 r. (k. 85) wezwano pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę wezwano właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących 12 sierpnia 2024 r. (k. 90). W terminie otwartym do uzupełnienia braków skargi pełnomocnik skarżących cofnął skargę, nie przekładając dowodu, że skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 roku, zmieniono treść art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym. Jednocześnie w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z tym, na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie ma norma art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, w dotychczasowym brzmieniu, zgodnie z którym "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Oznacza to, że dla skutecznego wniesienia skargi na uchwałę podjętą przed 1 czerwca 2017 r. należy, przed jej wniesieniem, skierować do rady gminy wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Dodatkowo trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2017 r., "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". Z tego znowu wynika, że od ww. wezwania zależy termin do wniesienia skargi na uchwałę podjętą przed 1 czerwca 2017 r. W związku z tym, że kwestionowaną przez skarżących uchwałę podjęto w dniu 10 listopada 2020 r., skargę na nią należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego pełnomocnik skarżących został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwano właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Pełnomocnik skarżących nie wykazał jednak, że przed wniesieniem skargi dokonał ww. czynności. Końcowo należy wyjaśnić, że wprawdzie pismem z dnia 13 sierpnia 2024 r. cofnięto skargę, jednak nie mogło to skutkować umorzeniem postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem umorzyć można jedynie postępowanie, które zostało skutecznie wszczęte. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszym postępowaniu, wobec istnienia podstawy do odrzucenia skargi. W tych okolicznościach skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 r. , o czym Sąd orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 §1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.