II SAB/Kr 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.F. , G.F. i W.F. na bezczynność Starosty K. postanawia: odrzucić skargę Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2013 r. Z.F. jako skarżący oraz pełnomocnik G.F. i W.F. został wezwany, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 100 zł. Pismo zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 1 lutego 2013r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenie nie zostało wykonane. Natomiast w piśmie z dnia 8 lutego 2013 r. Z.F. , wskazując, że działa w imieniu własnym i pozostałych skarżących oświadczył, że cofa skargę i w związku z tym wniósł o uchylenie zarządzenia w sprawie wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2012 r., poz. 270) dalej p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Należy jednocześnie wskazać, że oświadczenie Z.F. zawarte w piśmie z dnia 8 lutego 2013 r. o cofnięciu skargi nie mogło odnieść skutku w postaci umorzenia postępowania. Zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie (por. post. NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, post. NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., l OSK 1829/07) merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przeciwnym bowiem razie skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.