II SAB/Kr 1/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Dyrektora Filharmonii [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 listopada 2017 r. oddala skargę. M.D. wniósł za pośrednictwem Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 19 grudnia 2017 r. na bezczynność ww. podmiotu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 listopada 2017r. (data wpływu skargi do organu 19 grudnia 2017). Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 61 Konstytucji RP, art. 8, art. 12, art. 35 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 § 1 pkt 4, art. 6, art. 10, art. 13 § 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej i wniósł o: dokonanie kontroli pozostawania w bezczynności przez organ w postępowaniu, którego dotyczy skarga; zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi orzeczenia Sądu; zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 21 listopada 2017 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci umowy/umów zawartych przez Filharmonię im. K. Szymanowskiego w Krakowie, na podstawie których C.O.-M. pełni funkcję Dyrektora Artystycznego Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie . Dalej wskazał, że w dniu 5 grudnia 2017 r. skarżący otrzymał od organu drogą elektroniczną umowę o dzieło zawartą pomiędzy organem, a O.M. z dnia 4 listopada 2014 r. W dniu 6 grudnia 2017 r., natychmiast po otrzymaniu pisma z odpowiedzią, skarżący wysłał do organu korespondencję z wnioskiem o ponowne udostępnienie wnioskowanej informacji, albowiem w jego ocenie umowa przesłana mu w dniu 5 grudnia 2017r. nie stanowi informacji publicznej, o którą wnioskował. W dniu 11 grudnia 2017 r. skarżący otrzymał od organu drogą elektroniczną pismo stwierdzające, że wnioskowany dokument został udostępniony zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji publicznej oraz, że organ uznaje sprawę za zakończoną. Skarżący podniósł, że zgodnie z treścią statutu Filharmonii Dyrektor Artystyczny jest Zastępcą Dyrektora Naczelnego, a zatem podstawą jego zatrudnienia powinna być umowa o pracę. Następnie wnoszący skargę szczegółowo przedstawił swój pogląd prawny odnośnie charakterystyki umów o dzieło oraz cech różnicujących je od umów o pracę. W ocenie M.D. umowa, o której dostarczenie wnosił on w trybie udostępnienia informacji publicznej, musiała być zawarta, bowiem O. M. jest przedstawiany w oficjalnym dokumencie urzędowym, tj. w BIP Filharmonii, jako jej Dyrektor Artystyczny, zaś statut tej instytucji określa jednoznacznie, że osoba sprawująca tę funkcję jest Zastępcą Dyrektora Naczelnego, co implikuje konieczność nawiązania stosunku prawnego pomiędzy Filharmonią, a Dyrektorem w postaci umowę o pracę. W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności, bowiem udostępnił mu inny dokument, niż ten, o który wnioskował. Zdaniem skarżącego organ jest w posiadaniu również i tego dokumentu, którego jednak nie udostępnił wnioskującemu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie wniósł o odrzucenie skargi w trybie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub też ewentualne o oddalenie skargi. Organ wskazał, że w dniu 21 listopada 2017r. M.D. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, następujących dokumentów: umowy/umów zawartych przez Filharmonię im. K. Szymanowskiego w Krakowie, na podstawie których C. O. –M. pełni funkcję Dyrektora Artystycznego Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie . Po rozpatrzeniu wniosku w dniu 5 grudnia 2017 r. pocztą elektroniczną skarżący otrzymał od organu wnioskowany dokument, w którym w paragrafie 2 punkcie 7 znajduje się zapis o Dyrektorze Artystycznym. Pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. skarżący wyznaczył organowi dodatkowy termin 3 dni roboczych na przesłanie zawnioskowanej umowy, bowiem ta, którą do tej pory uzyskał - jego zdaniem - nie stanowi przedmiotu informacji publicznej, o którą wnosił. Odnosząc się do zarzutów skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej organ stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Filharmonia dochowała bowiem warunków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie o dostęp do informacji publicznej. Nadto organ wskazał, że wnioskowany przez skarżącego dokument został mu udostępniony w terminie 14 – dniowym, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ skonstatował, że skoro udostępnił wnioskującemu dokument, o który ten się zwrócił, to nie może być mowy o stanie bezczynności w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu skarżący domaga się udostępnienia mu dokumentu, którego organ nie posiada, a zatem żądanie wnioskodawcy nie może być zrealizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W kwestii wyczerpania środka zaskarżenia, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone było stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Rozważenia wymaga, czy pogląd ten zachował aktualność na gruncie aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a., po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017r., poz. 935). Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl wprowadzonego z dniem 1 czerwca 2017 r. art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) również na mocy nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. (zastąpiła zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Regułą jest więc, że tam gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego skarga na bezczynność powinna być poprzedzona środkiem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jednakże ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, dalej u.d.i.p.) jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 16 ust. 2, odnosząc stosowanie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. W konsekwencji więc przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do innych przypadków aktywności organów podejmowanych w trybie i na zasadach ww. ustawy, w tym do mającej charakter czynności materialno-technicznej czynności udostępnienia informacji publicznej. Tym samym w przypadku bezczynności organu w zakresie podjęcia tej czynności (udzielenia informacji publicznej), przepis art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na brak środków zaskarżania, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej w dalszym ciągu wyłączony jest obowiązek, o którym mowa w art. 52 § 1 i art. 53 § 2 b p.p.s.a.. Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność istotny jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a.. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p.. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozumieniu powyższego przepisu podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest więc Dyrektor Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie. Nie ulega wątpliwości, że Filharmonia wykonuje zadania publiczne z zakresu kultury i sztuki, jak również dysponuje majątkiem publicznym, stąd dyrektor takiej placówki jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Niekwestionowane przez strony niniejszego sporu i niebudzące wątpliwości Sądu było również, że żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji), przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Taką informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15.01.2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA). W świetle powyższego oczywistym jest, że każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania oraz struktury podmiotu (w tym o trybie działania) wykonującego zadanie publiczne, a takim jest Filharmonia im. K. Szymanowskiego w Krakowie, stanowi informację publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.). W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje wynikające z dokumentów w postaci umów, na podstawie których zatrudnione są osoby w Filharmonii Krakowskiej, stanowią informację publiczną, z zastrzeżeniem, że mogą się w nich znajdować takie informacje, do których dostęp jest ograniczony z mocy art. 5 u.d.i.p.. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a nadto ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Zatem, jeśli organ stanąłby na stanowisku, że wnioskowana informacja podlega tym ograniczeniom, to wówczas w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p., może w formie decyzji odmówić jej udzielenia. W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony pocztą elektroniczną w dniu 21 listopada 2017 r., natomiast skarga na bezczynność wpłynęła do organu 19 grudnia 2017 r. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Nie wprowadzają też obowiązku wskazania, a tym bardziej wykazania interesu prawnego. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p. następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądów Wojewódzkich wyrażony m.in. w wyrokach z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu u.d.i.p. oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami formalnymi, w szczególności nie wymaga uzasadnienia faktycznego ani prawnego, jak również dokładnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia tych informacji, zatem wniosek skarżącego nadawał się do rozpoznania. Spełniał bowiem powyższe podstawowe elementy formalne pozwalające na jego rozpoznanie. Przechodząc do meritum sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w działalności organu nie sposób dopatrzeć się naruszenia norm wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż organ w ustawowym terminie zareagował na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, przesyłając drogą elektroniczną umowę z dnia 4 listopada 2015 r., zawartą pomiędzy Filharmonią im. Karola Szymańskiego w Krakowie, a C. O.-M. . Przesłany dokument stanowił substrat wniosku M.D. z dnia 21 listopada 2017 r., bowiem reguluje on stosunki prawne pomiędzy organem, a C.O.-M. w zakresie wykonywania funkcji Dyrektora Artystycznego Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała bezczynność organu, bowiem skarżący otrzymał na swój adres elektroniczny relewantną informację. Nie zmienia tego faktu subiektywne przekonanie skarżącego, jakoby przesłana umowa nie realizowała jego wniosku z 21 listopada 2017 r. Nie ma racji skarżący zarzucając organowi bezczynność, skoro organ udostępnił skarżącemu informację publiczną, jaką posiadał. Nie sposób także przypisać organowi zarzutu bezczynności w udzieleniu informacji publicznej z tego tylko powodu, iż nie realizuje on oczekiwań skarżącego co do kwestii formy prawnej świadczenia usług, czy świadczenia pracy na rzecz Filharmonii przez pracujące w niej osoby, w tym przypadku przez C. O.-M. , w zakresie wykonywania funkcji Dyrektora Artystycznego Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie. Nie przesądzając tego, czy działania organu są w tym zakresie zgodne z obowiązującym prawem czy też nie (bowiem leży to poza kognicją sądu administracyjnego w niniejszej sprawie), Sąd stwierdza, iż organ nie pozostaje w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej w przypadku, gdy nie udostępnia wnioskującemu dokumentu, którego organ nie posiada, którym organ nie dysponuje, czy tym bardziej – jak w niniejszej sprawie wskazuje organ - dokumentu, jaki nie istnieje. W okolicznościach niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej nie sposób stwierdzić po stronie organu obowiązku i faktu posiadania przez organ dokumentu, o którego udostępnienie wnosił skarżący, wobec tego nie zachodzi przypuszczenie, iż organ celowo nie udostępnia wnioskującemu żądanej wnioskiem z dnia 21 listopada 2017 r. informacji o walorze informacji publicznej. Wobec powyższego należało oddalić skargę, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..