II SAB/Kr 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania administracyjnego skargę oddala A. G. w dniu 10 stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty [...] w sprawie rozpoznania jego wniosku w przedmiocie powiększenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr. [...] o pow. 0,1502 ha, obr. [...] jedn. ewid. [...] znak sprawy : [...]. Organowi zarzucił naruszenie: * art. 35 § 1 i 2 kpa poprzez zaniechanie załatwienia sprawy w terminie, * art. 104 § 1 kpa poprzez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej, podczas gdy wniosek strony winien zostać rozpoznany w tej formie, * art. 111 § 1 kpa poprzez bezzasadne uznanie, że wniosek z 14 września 2012 r. zawiera żądanie uzupełnienia decyzji Starosty [...] z 2 sierpnia 2012 r. znak: [...], podczas gdy zawiera on żądanie rozstrzygnięcia sprawy powiększenia odszkodowania, które nie było przedmiotem postępowania w sprawie [...] w związku z czym organ w ogóle nie mógł orzekać w tej kwestii. Skarżący domagał się zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie 1 miesiąca oraz stwierdzenia, że bezczynność, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z 14 września 2012 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o powiększenie odszkodowania ustalonego w decyzji Starosty [...] z 2 sierpnia 2012 r. nr [...] za działkę nr [...] obr. [...] jednostka ewidencyjna [...], która stała się własnością Gminy Miejskiej w związku z decyzją P rezydenta Miasta z 14 sierpnia 2008 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji pn. "Budowa ulicy P. w K., od południowego wjazdu na teren Galerii [...] do skrzyżowania z ul. W. wraz z przebudową skrzyżowania" o kwotę 18.771,00zł. Zawiadomieniem z 26 września 2012 r., znak: [...] Prezydent Miasta przekazał wniosek A. G. do rozpoznania według właściwości Staroście, który do chwili obecnej nie rozpoznał jednak wniosku merytorycznie. Natomiast bez wzywania wnioskodawcy o jego sprecyzowanie, bezzasadnie, uznał podanie za wniosek o uzupełnienie decyzji Starosty z 2 sierpnia 2012 r. W dniu 15 lutego 2013 r. -pół roku po złożeniu wniosku - Starosta wydał postanowienie znak: [...] o odmowie uzupełnienia decyzji z 2 sierpnia 2012 r., uznając, że wniosek został złożony po terminie wynikającym z art. 111 § 1 kpa. Skarżący argumentował, że organ nie miał podstaw do uznania podania z 14 września 2012 r. za wniosek o uzupełnienie decyzji z 2 sierpnia 2012 r. Organ bez wątpienia miał wątpliwości co do intencji wnioskodawcy, skoro zwlekał z rozpoznaniem wniosku przez blisko pół roku. Pomimo tego zaniechał wyjaśnienia intencji wnioskodawcy i samowolnie, błędnie zakwalifikował ww. pismo. Podkreślił, że kwestia powiększenia odszkodowania nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie nr [...]. Starosta nie przeprowadził postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy takie powiększone odszkodowanie przysługuje A. G.. Przedmiotem oceny organu administracyjnego powinno być spełnienie przesłanek określonych w art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przepis ten stanowi niezależną podstawę do wymiaru odszkodowania, która do tej pory nie była przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. W związku z tym Starosta [...] nie mógł orzekać w tym przedmiocie, a co za tym idzie niedopuszczalne byłoby żądanie uzupełnienie decyzji administracyjnej ponad zakres (przedmiot) prowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżący podał, że - w trybie art. 37 k.p.a. - złożył zażalenie na bezczynność Starosty do Wojewody. Postanowieniem z 2 września 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę, Starosta wskazał, że postępowanie dot. ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], przejętą na rzecz Gminy Miejskiej na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta Miasta z 14 sierpnia 2008 r. zostało zakończone decyzją Starosty z 21 maja 2012 r. znak: [...], zmienioną decyzją Starosty z 2 sierpnia 2012 r., która stała się ostateczna w dniu 29 sierpnia 2012 r. Pismem z 14 czerwca 2012 r. (data wpływu do Starostwa Powiat, w K. w dniu 28 września 2012 r.) A. G. poinformował, iż otrzymał odszkodowanie w kwocie 375 420,00 zł za w/w nieruchomość, jednak wnosi o powiększenie odszkodowania o kwotę 18771 zł w związku z art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Organ wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na powiększenie przedmiotowego odszkodowania o 5 %, ponieważ A. G. na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w UM w dniu 27.05.2009 r., oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających wydanie przedmiotowej nieruchomości, a Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. pismem z 22 czerwca 2009 r. poinformował, że nie posiada protokołów zdawczo-odbiorczych, dokumentujących wydanie działki nr [...] przez dotychczasowych właścicieli w ustawowym terminie. Postanowieniem z 15 lutego 2013 r. odmówiono uzupełnienia decyzji Starosty z 2 sierpnia 2012 r. w zw. z uchybieniem terminu określonym w art. 111 § 1 kpa. Wojewoda w dniu 9 września 2013 r. wydał postanowienie, w którym stwierdził, że odwołanie od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Dodatkowo w piśmie z 6 lutego 2014 r. Starosta wyjaśnił, że kwestia powiększenia odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 1e cyt. ustawy była przedmiotem ustaleń organu, jednak nie wykazano, aby nieruchomość została wydana w terminie określonym w tym przepisie. W związku z faktem, że w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji nie wskazano powyższych ustaleń, wniosek A. G. został potraktowany jako wniosek o uzupełnienie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Kontroli sądów administracyjnych podlega bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach wskazanych w punktach 1- 4a art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2012 r., póz. 270), dalej w skrócie p.p.s.a tj. w sytuacji braku wydania decyzji, zaskarżalnego postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa . Powyższe wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s. a. Przedmiotem skargi jest bezczynność zarzucana Staroście [...] w załatwieniu sprawy dotyczącej rozpoznania wniosku A. G. w przedmiocie powiększenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr. [...] o pow. 0,1502 ha, obr. [...] jedn. ewid. [...] znak sprawy : [...]. Na wstępie należy wskazać że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, jeżeli pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Celem skargi na bezczynność jest zatem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje natomiast prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności ( wyrok NSA z 17. 12. 2013 r. , sygn. akt I OSk2114/13). Odnosząc się do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że wniesienie skargi na bezczynność Starosty [...] w związku ze złożeniem przez A. G. pisma z 14 września 2012 r. zostało poprzedzone, stosownie do treści art. 37 §1 kpa zażaleniem z 15 marca 2013 r. złożonym przez skarżącego do organu administracji publicznej wyższego stopnia, które Wojewoda w postanowieniu z 2 września 201 3 r. uznał ww. zażalenie za nieuzasadnione. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący zarzuca bezczynność Staroście w związku z postępowaniem toczącym się przed tym organem po w wniesienia przez skarżącego pisma z 14 września 2012 r. w związku z decyzją Starosty z 2 sierpnia 2012 r., w której ustalone zostało odszkodowanie dla A. G. za nieruchomość oznaczoną jako działka nr ewid. [...] obr [...] j. ewid [...], która stała się własnością Gminy Miejskiej na podstawie decyzji Prezydenta M. z 14 . 08. 2008 r. wydanej w trybie ustawy z 10. 04. 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U., z 2008 r. nr 193, póz. 1194 ze zm.). Decyzja ta odebrana w dniu 14 sierpnia 2012 r. stała się ostateczna w dniu 29 sierpnia 2012 r. Natomiast w przedmiotowym piśmie z 14 . 09. 2012 r. A. G. wystąpił o powiększenie ustalonego odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr. [...] w oparciu o przepis art. 18 ust. 1e ustawy z 10. 04. 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Trzeba podkreślić, że z chwilą wpływu ww. pisma do Starosty -co nastąpiło w dniu 26 września 2012 r., tj. po przekazaniu pisma wg właściwości przez Prezydenta M., do którego zostało błędnie skierowane - powstał po stronie Starosty obowiązek ustosunkowania się do jego treści. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy Starosta w dniu 15 lutego 2013 r. uznał przedmiotowe pismo za wniosek o uzupełnienie decyzji z 2 sierpnia 2012 r. , w której ustalono odszkodowanie i w tym zakresie go rozpoznał, wydając w dniu 15 lutego 2013 r. postanowienie, w którym odmówił uzupełnienia decyzji o ustaleniu odszkodowania, ze względu na upływ terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, który upłynął w dniu 28 sierpnia 2012 r. Jako podstawę wskazał normę z art. 111 kpa., zgodnie, z którą strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W ocenie Sądu wydanie przez Starostę postanowienia z 15 lutego 2013 r. należy uznać za realizację obowiązku przedmiotowej załatwienia sprawy. Trzeba zaznaczyć, że w związku z kolejnymi działaniami Skarżącego tj. po wniesieniu przez A. G. w dniu 15 marca 2013 r. "zażalenia-odwołania" od decyzji 2 sierpnia 2012 r. Wojewoda wydał w dniu 9 września 2013 r. postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji ustalającej odszkodowanie wskazując prawidłowo, że w sytuacji gdy decyzja z 2 sierpnia 2012 r., w której orzeczono o odszkodowaniu stałą się ostateczna nie ma również możliwości skutecznego odwoływania się od niej. A zatem, wobec wydania przez Starostę postanowienia z 15 lutego 2013 r. odmawiającego uzupełnienia decyzji przyznającej skarżącemu odszkodowanie nie można twierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w sprawie stanowiącej przedmiot skargi. To, że Starosta nie uwzględnił żądania skarżącego, w którym wystąpił o powiększenie uzyskanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie stanowi o jego bezczynności w sprawie. Trzeba przy tym zauważyć, ze nawet gdyby organ potraktował pismo skarżącego z 14 września 2012 r. jako odwołanie - nie można byłoby go rozpoznać merytorycznie gdyż było wniesione z uchybieniem terminu ponieważ stosownie do treści art. 129 § 2 ab /n/f/o kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W związku z powyższym, należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Starosty jest niezasadna, ponieważ organ w sprawie toczącej się po wniesieniu przez A. G. pisma z 14 września 2012 r. wydał akt, w którym ustosunkował się do zgłoszonych w piśmie żądań, a zatem nie był w bezczynności. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 149 p.p.s.a .orzeczono jak w sentencji.