II SAB/Kr 10/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. B., M. B., T. B. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Małopolskiego postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Tatrzańskiego nr 10/2024 z dnia 20 grudnia 2024 r., znak: AB.6740.350.2023.ASS o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn.: "Budowa drogi gminnej klasy "D" w od km 0+000,00 do km 0+331, od skrzyżowania ul. S. z drogą krajową nr [...] do ul. [...] nr [...] w Z." postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić solidarnie na rzecz skarżących M. B., M. B., T. B. kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu. Przedmiotem skargi M. B., M. B. i T. B. – dalej jako "Skarżący", jest przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Wojewodę Małopolskiego w sprawie znak: WI-VI.7821.1.1.2025.MMo zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej. Skarżący w skardze opisali stan faktyczny sprawy, wskazali, że decyzją Starosty Tatrzańskiego z dnia 20 grudnia 2024 r. nr 10/2024 zezwolono na realizację drogi gminnej w Z. w trybie specustawy drogowej. W tej sprawie przez cały okres prowadzonego postępowania administracyjnego przed organem pierwszej instancji skarżący uczestniczyli jako strona postępowania co Starosta Tatrzański potwierdził pismem z dnia 8 stycznia 2024 r. znak: AB.6740.350.2023.ASS. W toku powyższego postępowania na wniosek Burmistrza Zakopanego będącego inwestorem niniejsze postępowanie zostało zawieszone postanowieniem Starosty Tatrzańskiego z dnia 30 kwietnia 2024 r. i kolejnym postanowieniem podjęte ponownie 6 listopada 2024 r. Na to postanowienie skarżący złożyli zażalenie (zał. nr [...]), które dopiero po kilku tygodniach zostało przesłane do Wojewody Małopolskiego celem rozpatrzenia. W konsekwencji Wojewoda Małopolski postanowieniem z 29 listopada 2024 r. znak: WI-VI.7821.2.3.2024. MMo umorzył postępowanie zażaleniowe i odmówił wnoszącym zażalenie statusu strony. Następnie wezwaniem z 9 kwietnia 2025 r. znak: WI-VI.7821.1.1.2025. MMo wezwał pełnomocnika skarżących B. W. do złożenia wyjaśnienia czy skierowane do Dyrektora Wydziału Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego pismo z dnia 25 marca 2025 roku należy traktować jako odwołanie od decyzji ZRID Starosty Tatrzańskiego. Na tak sformułowane pytanie zawarte w wezwaniu pełnomocnik potwierdził iż przedmiotowe pismo należy traktować jako odwołanie. Pełnomocnik działający w imieniu swoich mocodawców skierował w dniu 1 sierpnia 2025 r. ponaglenie do Ministra Rozwoju i Technologii dotyczące wydania decyzji ostatecznej przez organ drugiej instancji. Podkreślono, że zarówno w pismach Wojewody Małopolskiego jak i Ministra Finansów i Gospodarki organy te nie odpowiadają jakie powody leżą na przeszkodzie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji i ocenie w ten sposób prawidłowości i zgodności z prawem procesu inwestycyjnego, a skupiają się jedynie na opisie wymienianej obopólnie korespondencji i ocenie z jakich praw strona w toku postępowania skorzystała lub nie. Jakie przesłanki legły u podstaw, że przez blisko 11 miesięcy Wojewoda nie jest w stanie dokonać instancyjnej kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślono, że ustawodawca w art. 11 g ust. 2 wskazał, że termin rozpatrzenia odwołania wynosi 30 dni. Dodać przy tym należy, że niezależnie od braku czynności zmierzających do merytorycznego zakończenia sprawy, organ odwoławczy nie informował strony postępowania o konieczności ustalenia innego terminu zakończenia postępowania, o czym jest mowa w art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (o możliwości zastosowania tego przepisu w przypadku specustawy drogowej zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1199/23). Aczkolwiek należy przy tym dodać, że wydłużenie terminu załatwienia sprawy, przewidziane w art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego ma przede wszystkim zapewniać stronie informację o perspektywie czasowej zakończenia postępowania i powodach jego wydłużenia i stanowi wykonanie ciążącego na organie obowiązku informacyjnego. Ponadto w świetle zgromadzonego materiały, będącego w dyspozycji organu odwoławczego, nie można mówić aby miała ona skomplikowany stan faktyczny. W przypadku innej sytuacji, organ oddawczy winien, mając na uwadze art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego i wyrażoną w nim zasadę informowania stron, wykazać, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania co w przedmiotowej sprawie nie występuje. Jak uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 520/23, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. Jednakże w przedmiotowej sprawie, po stronie organu odwoławczego brak było jakiejkolwiek inicjatywy aby wyjaśnić stronom tak rażące naruszenie terminu zakończenia postępowania. W konsekwencji oznacza to, że postępowanie jest prowadzone dłużej aniżeli jest to niezbędne do załatwienia sprawy (zob. sposób rozumienia przewlekłości według art. 37 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Ponadto za uznaniem iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przewlekłością należy mówić o tym, że z ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy, co stanowi naruszenie art, 12 § 1 Kodeku postępowania administracyjnego. W myśl przytoczonego przepisu, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przykładowo jak uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Bk 65/25, przewlekłość postępowania wystąpi w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności niepotrzebnych, zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Przewlekłość oznacza zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (zob. podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt II SAB/Gl 158/24). Skarżący wskazali, że organ drugiej instancji miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie oraz że działania podejmowane przez organ administracji w trakcie prowadzonego postępowania aktualnie nie zmierzają do jej merytorycznego załatwienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał m.in., że postanowieniem z dnia 22 września 2025r., znak; Wl-VI.7821.1.1.2025.MMo, Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania z dnia 25 marca 2025r. Pana T. B. od decyzji Starosty Tatrzańskiego, stwierdził niedopuszczalność odwołania. Natomiast postanowieniem z dnia 22 września 2025r., znak: WI-VI. 7821.1.1.2025.MMo, Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania z dnia 25 marca 2025r. M. B. i M. B., reprezentowanych przez B. W., od decyzji Starosty Tatrzańskiego, stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Ponadto postanowieniem z dnia 30 października 2025 r., znak: DLIX.7621.57.2025.DM, dotyczącym rozpatrzenia ponaglenia z 1 sierpnia 2025r. Pani M. B., Pana M. B. i Pana T. B., Minister Finansów i Gospodarki uznał, że Wojewoda Małopolski nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty Tatrzańskiego nr 10/2024 z dnia 20 grudnia 2024r., znak: AB.6740.350.2023.ASS o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Budowa drogi gminnej klasy D od skrzyżowania ul. S. z drogą krajową nr [...] do ul. [...] w Z.. Zatem w zakresie odwołań Skarżących zostały wydane rozstrzygnięcia w sprawie a termin ich wydania pozostawał w ścisłym związku z koniecznością uzyskania stosownych wyjaśnień i wykazania umocowania do działania w sprawie, przez odwołujących i ich pełnomocnika. Podejmowane czynności były niezbędne i konieczne dla ustalenia charakteru wniesionych pisma oraz umocowania w skrawie co miało zasadnicze znaczenie dla oceny wniesionych odwołań i wydania rozstrzygnięć. Zatem w ocenie Strony Przeciwnej do Skarżącej brak podstaw do oceny, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej działał w sprawie przewlekle. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3), 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). Stosownie do art. 119 pkt. 4) p.p.s.a. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Pojęcie przewlekłości zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572, dalej "k.p.a.") jako: postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W tym kontekście wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.). W powyższej uchwale jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed jej zakończeniem organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że skarżący w dniu 5 grudnia 2025 roku (data stempla pocztowego) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Małopolskiego w sprawie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej pn.: Budowa drogi gminnej klasy D od skrzyżowania ul. S. z drogą krajową nr [...] do ul. [...] w Z.. Wojewoda Małopolski nie pozostawał na dzień wniesienia skargi do Sądu w przewlekłości. Jak wynika bowiem z akt sprawy postanowieniem z dnia 22 września 2025r., znak; Wl-VI.7821.1.1.2025.MMo, Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania z dnia 25 marca 2025 r. Pana T. B. od decyzji Starosty Tatrzańskiego, stwierdził niedopuszczalność odwołania. Natomiast postanowieniem z dnia 22 września 2025r., znak: WI-VI. 7821.1.1.2025.MMo, Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu odwołania z dnia 25 marca 2025 r. M. B. i M. B., reprezentowanych przez B. W., od decyzji Starosty Tatrzańskiego, stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, w sytuacji, w której przed dniem wniesienia skargi organ wydał rozpoznał odwołania, zachodzi przeszkoda do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny, o czym stanowi ww. uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21. Wobec powyższego Sąd uznał, że wniesiona skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych – po wznowieniu postępowania nie mogła odnieść skutku i, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dlatego Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, postanowiono zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od niniejszej skargi, o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.