II SAB/Kr 107/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski WSA Mirosław Bator Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J.K. i W.K. na bezczynność Prezydenta Miasta N. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 7 października 2009 r. J. K. i W. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta N.. W skardze wskazano, że decyzją z 26 stycznia 1990 r. znak: [...] Urzędu Miejskiego w N. przejęto na własność Skarbu Państwa działki nr "1" i "2" powstałe z podziału działki nr "0" obr. [...] objętej Kw nr [...] położonej przy ul. [...] i [...] w N., stanowiącej własność skarżących. Pismem z 14 lipca 1993 r. wniosły one o ustalenie i wypłatę odszkodowania stosownie do treści obowiązującego wówczas art. 12 ust. 5 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Prośba ta była jeszcze kilkakrotnie ponawiana, jednak organ l instancji ograniczał się do wysyłania pism, w których informował o trudnościach natury faktycznej, skutkujących niemożnością załatwienia sprawy. Pomimo upływu szesnastu lat od dnia złożenia pierwszego wniosku o wypłatę odszkodowania, sprawa nie została rozstrzygnięta. Strony w trybie art. 37 k.p.a. wystąpiły do Wojewody [...], który postanowieniem z 11 maja 2009 r. wyznaczył organowi l instancji dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy. Mimo to Prezydent Miasta N. wyznaczył odległy termin załatwienia sprawy, wskazując jako datę 31 grudnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta N. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz zobowiązał się do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie do dnia 31 grudnia 2009 r. W dniu 26 stycznia 2010 r. do akt sprawy wpłynął wniosek Prezydenta Miasta N. o umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego, bowiem w dniu 14 grudnia 2009 r. organ ten wydał decyzję znak: [...] o odmowie ustalenia odszkodowania. Kserokopia decyzji została dołączona do akt niniejszej sprawy 21 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Analizując okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarga J. K. i W. K. mieściła się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, określonej art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami). Przedmiotem tej skargi była bowiem bezczynność polegająca na nierozstrzygnięciu sprawy administracyjnej dotyczącej odszkodowania za grunt przejęty przez Skarb Państwa pod drogę publiczną. Bezczynność w niniejszej sprawie istniała w dacie wnoszenia skargi tj. 7 października 2009 r., jednakże ustała w dniu wydania przez Prezydenta Miasta N. decyzji znak [...] tj. 14 grudnia 2009 r. Sposób rozstrzygania spraw o bezczynność organów administracji w sytuacji, gdy sąd stwierdzi po stronie organu administracji brak bezczynności był przedmiotem analizy zawartej w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. l OPS 6/08 (niepublikowana). Teza tej uchwały brzmi: "Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". W jej uzasadnieniu zaś stwierdzono: "Sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku bowiem już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołuje pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności. Nie ma wówczas żadnych innych powodów, które przemawiałyby za wydaniem wyroku oddalającego skargę, który - najogólniej rzecz ujmując - jest orzeczeniem stwierdzającym, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa jest bezzasadny. Takie orzeczenie będzie niezrozumiałe dla skarżącego, który przecież zasadnie żądał od sądu administracyjnego ochrony, osiągnął zamierzony cel na skutek skorzystania z przysługującego mu środka prawnego, bo organ, którego bezczynność zaskarżono, w całości uwzględnił skargę. Uwzględnienie skargi przez organ wywołuje także ten skutek, że skarga została przez organ rozpoznana, a więc sąd nie może ponownie rozpoznać tej samej skargi. Inaczej mówiąc, skoro organ uwzględnił skargę, to tej samej skargi sąd nie może uwzględnić lub oddalić". Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił powyższą ocenę i dlatego umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).