II SAB/Kr 11/13

Kraków, dnia 27 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.D. o zasądzenie od Wojewody na rzecz K.D. zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi K.D. na przewlekłość postępowania Wojewody postanawia: 1. oddalić wniosek; 2. zwrócić K.D. kwotę 80 złotych (słownie: osiemdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej. K.D. działający jako kurator spadku po H.K. we wniosku z dnia 18 kwietnia 2013 r. zwrócił się o nadesłanie odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 11/13 wraz z klauzulą prawomocności, a ponadto o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania w zakresie opłaty kancelaryjnej 10 zł oraz wydatku za przesłanie przedmiotowego pisma do Sądu tj. kwoty 3,80 zł. Do wniosku skarżący dołączył potwierdzenie uiszczenia 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 211 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) określanej dalej jako p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłatami sądowymi są, w myśl art. 212 p.p.s.a. wpis i opłata kancelaryjna. Zgodnie natomiast art. 213 p.p.s.a. do wydatków zalicza się w szczególności: należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie (pkt 1), koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach (pkt 2). Na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). W niniejszej sprawie wniosek K.D. w przedmiocie zasadzenia od organu administracji na jego rzecz kosztów postępowania obejmujący opłatę kancelaryjną jak i koszt nadania pisma został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 19 kwietnia 2013 r., a więc w terminie otwartym do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, o którym mowa w treści art. 157 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd zakwalifikował rozpoznawany wniosek jako wniosek o uzupełninie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach. W myśl art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W niniejszej sprawie w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 11/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę K.D. na przewlekłość postępowania Wojewody . Równocześnie w przedmiotowym wyroku Sąd zasądził na rzecz skarżącego od Wojewody zwrot kosztów postępowania, który objął zwrot wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Po stronie skarżącego nie istniały wówczas wydatki postępowania o których mowa w jego wniosku z dnia 19 kwietnia 2013 r. Koszty te powstały po wydaniu wyroku w sprawie i związane były jak wskazano powyżej z koniecznością uiszczenia opłaty kancelaryjnej w związku ze złożeniem wniosku o nadesłanie odpisu ww. wyroku wraz z klauzulą prawomocności. Ponadto obejmowały one także koszt przesyłki niniejszego wniosku, który zamknął się w kwocie 3, 80 zł. Także i ten koszt powstał więc po wydaniu wyroku. Równocześnie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) nie przewidują możliwości zasądzenia przez sąd I instancji od organu administracyjnego kosztów postępowania (w tym w zakresie wydatków strony przeciwnej) powstałych po wydaniu przez niego wyroku. Równocześnie jednak K.D. wraz ze złożeniem wniosku o zasądzenie kosztów postępowania uiścił kwotę 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej. Tymczasem należna opłata kancelaryjna w jego przypadku w związku z żądaniem wniosku wynosi 20 zł. Zgodnie bowiem z art. 234 § 1 p.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3 - ten zaś stanowi, iż nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221 poz. 2192) za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 złotych. Z powyższego wynika zatem, że opłata w kwocie 10 zł należy się za każdą stronę odpisu wydawanego na wniosek strony na podstawie akt sprawy oraz niezależnie od powyższego za stwierdzenie prawomocności, tj. wydanie postanowienia w tym przedmiocie, które w praktyce ma formę pieczęci przystawionej na oryginale orzeczenia. Innymi słowy, sporządzenie odpisu sentencji wyroku oraz stwierdzenie prawomocności, chociażby miało ono miejsce na tym właśnie odpisie, o który wnosi strona w tym samym piśmie procesowym, podlega dwóm oddzielnym opłatom stosownie do wskazanego wyżej przepisu rozporządzenia (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt I FZ 372/09). W zaistniałej sytuacji należało zatem wniosek K.D., oddalić, natomiast powstałą nadpłatę zwrócić na podstawie art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym różnicę między kosztami pobranymi, a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.