II SAB/Kr 110/14

sygn. akt II SAB/Kr 110/14 Kraków, dnia 24 kwietnia 2014r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "E" Spółka Akcyjna [...] S.A. w K. na przewlekle prowadzenie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w W. postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanawia: I. stwierdzić swoją niewłaściwość; II. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako sądowi miejscowo właściwemu. sygn. akt II SAB/Kr 110/14 Kraków, dnia 24 kwietnia 2014r. UZASADNIENIE Stosownie do art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.),do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej właściwy jest sąd, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Artykuł 14 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny, właściwy w chwili wniesienia skargi, pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Organ, którego przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie zostało zaskarżone (Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) ma siedzibę w W., tj. na terenie województwa mazowieckiego, objętego właściwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652 ze zm.). Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 59 p.p.s.a.