II SAB/Kr 111/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Elżbieta Kremer AWSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2004 r sprawy ze skargi H. Ś. na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji skargę odrzuca W dniu [...] 2003r. H. Ś. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na zaniechaniu wzruszenia decyzji ostatecznej Komendanta Rejonowego Policji nr [...] z dnia [...] 1997r. oraz decyzji II instancji tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] 1998r. W przedmiotowej skardze oraz w dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] 2004r. podniósł, że [...] 2002r. złożył w Komendzie Powiatowej Policji oświadczenie mieszkaniowe dot. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W ślad za tym oświadczeniem, pismem z dnia [...] 2002r. złożył wniosek o wzruszenie wcześniejszych decyzji wstrzymujących mu przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu, które to decyzje były przez niego wcześniej zaskarżone do sądu administracyjnego i utrzymane przez Sąd w mocy, niemniej jednak zdaniem skarżącego oparte były one na błędnym przyjęciu istnienia nieprawdziwego stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego, pomimo wyraźnego brzmienia wniosku zmierzającego do wzruszenia wcześniej wydanych decyzji administracyjnych w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, organ I instancji się do tego nie ustosunkował, rozstrzygając decyzją z dnia [...] 2003r. o odmowie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Na skutek wniesionego odwołania, w którym skarżący podkreślał, że chodzi mu o wzruszenie wcześniejszych decyzji dotyczących równoważnika pieniężnego za brak lokalu, przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] 2003r. wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżący podkreśla w skardze, że zgadza, się z treścią decyzji dotyczących równoważnika pieniężnego z tytułu remontu lokalu mieszkalnego, a celem jego działania było spowodowanie wzruszenia postępowania w sprawie wcześniejszych decyzji dotyczących równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W tej zaś kwestii Komendant Wojewódzki Policji nie wydał żadnego rozstrzygnięcia, a więc uzasadniona jest skarga na jego bezczynność w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że rozstrzygał w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, albowiem kwestia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została już wcześniej rozstrzygnięta. Panu H. Ś. nie przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, a tym samym brak jest podstaw do "wzruszenia" decyzji ostatecznych w sprawie odmowy przyznania tego równoważnika. Dodał jednocześnie, że w trakcie postępowania przed Komendantem Powiatowym Policji skarżący miał szereg pytań dotyczących równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, ale po interwencji Komendanta Wojewódzkiego Policji organ I instancji udzielił mu odpowiedzi na te pytania. Z tego powodu zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji skarga na jego bezczynność jest nieuzasadniona i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona [...] 2003r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1 -3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Jak wynika jednak z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W § 2 tego przepisu zostało z kolei wyjaśnione, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący H. Ś. miał możliwość - zgodnie z 37 §1 kodeksu postępowania administracyjnego - wnieść zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji skierowane do organu wyższego stopnia - w tym wypadku do Komendanta Głównego Policji. Służył zatem skarżącemu środek zaskarżenia, którego zastosowanie było koniecznym warunkiem umożliwiającym wniesienie skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji Wobec faktu, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, skarga musi ulec odrzuceniu. Podstawę prawną odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do dyspozycji wynikającej z tego przepisu, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Jak zostało to już wcześniej powiedziane, skarga H. Ś. jest niedopuszczalna, gdyż skarżący nie poprzedził jej wyczerpaniem przysługujących mu środków zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.