II SAB/Kr 111/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E.B. i K.B. na bezczynność Wójta Gminy N. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym kwotę 200 zł (dwieście złotych), tytułem uiszczonego wpisu. E.B. i K.B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Gminy N. w zakresie braku wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej przejście z mocy prawa na własność gminy nieruchomości zajętej pod drogę dojazdową oznaczonej nr K [....] (działka ewidencyjna....) we wsi K. , gmina N. woj. [....] wydanej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Żądali, by Sąd stwierdził, że Gmina N. ma obowiązek wszcząć procedurę w celu wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej, że z dniem 1.01.1999 r. działka nr.ew. [....] stała się z mocy prawa własnością gminy N. , nakazania Gminie N. założenia księgi wieczystej dla tej nieruchomości oraz nakazania Gminie N. wykonania drogi o szerokości 4 m o utwardzonej nawierzchni z obowiązkiem utrzymania jej w ciągłej eksploatacji. W uzasadnieniu skarżący podali, że działka nr [....] oznaczona jako K [....] stanowi drogę dojazdową do posesji umiejscowionych wzdłuż jej granic. Działka ma nieuregulowany stan prawny, Gmina N. jest jej samoistnym posiadaczem od 1969 r. do chwili obecnej. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że nie ma podstaw do wystąpienia do Wojewody [....] o wydanie decyzji w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Wskazał, że z wypisu rejestru gruntów wynika, że dz. ewid. nr [....] jest drogą gruntową, polną. W/w droga nie jest utwardzona. Gmina nie wykonywała żadnego władztwa nad tą drogą, poza jednym przypadkiem, gdy w 1997r. po powodzi z funduszu sołeckiego zostały wyrównane dziury w drodze. W planie zagospodarowania przestrzennego działka ewid. nr [....] nie stanowi drogi. Stan prawny dz. ew. nr [....] jest nieuregulowany. Na wniosek skarżących zostało wszczęte postępowanie z udziałem geodety mające na celu wskazanie przebiegu przedmiotowej działki z istniejącym szlakiem drożnym. Okazało się, że działka nie pokrywa się z istniejącym szlakiem drożnym, zaś z uwagi na spór sąsiedzki odstąpiono od zaplanowanych robót. Niemożność wykazania władztwa Gminy nad drogą, jak też nieuregulowany stan prawny drogi są przesłankami negatywnymi do wystąpienia do Wojewody [....] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia prawa własności z mocy prawa z dniem 31 grudnia 1998 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art.3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów 5 czynności. W myśl przepisu art. 35 § 1 i 2 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Zgodnie z regułą zawartą w przepisie art. 104 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przepis art.52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Środkiem zaskarżenia przewidzianym w tym przepisie jest również zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. ( por. postanowienie NSA z dnia 6.07.2006r l OSK 480/06). Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wymóg art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został w niniejszej sprawie spełniony, bo w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym jest zatem niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.