II SAB/Kr 111/24

Dnia 11 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Myślenicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Myślenicach do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosków skarżącego J. M. zawartych w punktach: 3, 4 i 5 pisma z dnia 30 marca 2024 roku – w terminie 14 dni; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji w Myślenicach do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosków zawartych w punktach 1 i 6 pisma skarżącego J. M. z dnia 30 marca 2024 roku; III. stwierdza, że Komendant Powiatowy Policji w Myślenicach dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę odnośnie wniosku zawartego w punkcie 2 pisma skarżącego J. M. z dnia 30 marca 2024 roku; V. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Myślenicach na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. M. wniósł w dniu 10.10.2024r. skargę na bezczynność Komendąnta Powiatowego Policji w Myślenicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej co do załatwienia jego wniosku z 30.03.2024 r. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z wnioskiem o informację na temat interwencji podejmowanych w D. w rejonie [...] i ul. [...]. Odpowiedź na ten wniosek uzyskał dopiero 26 marca 2024 r. Po zapoznaniu się z otrzymaną korespondencją, w związku z jej treścią 30 marca 2024 r. wystąpił poprzez epuap do Komendanta Powiatowego Policji w Myślenicach o przesłanie: 1. treści notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy na miejscu interwencji odnośnie do statusu miejsca zaparkowania pojazdów, 2. przyczyn, dla których funkcjonariusze mieli problem z ustaleniem tego statusu, podczas gdy dla każdego obywatela jest on dostępny do weryfikacji w ciągu maksymalnie kilku minut, 3. terminu, kiedy zakończyło się ustalanie statusu tego miejsca, 4. wyniku tej weryfikacji, czyli czy jest to teren prywatny czy element drogi, 5. informacji o podstawie faktycznej pozwalającej na stwierdzenie, że nie doszło do popełnienia wykroczenia, 6. informacji o interwencjach w zakresie nieprawidłowego parkowania w centrum D., w szczególności ich liczbie oraz sposobach zakończenia. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 10 ust. i w powiązaniu z art. 12 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP"). Wg skarżącego termin na udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 15 kwietnia 2024 r. W terminie wynikającym z przepisów, jak i do dnia sporządzenia niniejszej skargi Komendant Powiatowy Policji w Myślenicach nie udostępnił, ani nie przesłał informacji. Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 30 marca 2024 roku oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżący w dniu 24 lutego 2024 roku wystąpił do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie z wnioskiem o udostępnienie informacji na temat interwencji podejmowanych przez policję w przedmiotowym dniu w D. w rejonie [...] i ul. [...], w związku ze zgłoszeniem odnośnie nieprawidłowego parkowania. Powyższy wniosek - celem realizacji - został przekazany zgodnie z właściwością do Komendy Powiatowej Policji w Myślenicach, a następnie do Komisariatu Policji w D.. Udostępnienie przedmiotowej informacji nastąpiło pismem z dnia 15 marca 2024 roku, wysłanym w dniu 26 marca 2024 roku za pomocą platformy ePUAP. W nawiązaniu do powyższej odpowiedzi Skarżący zwrócił się w dniu 30 marca 2024 roku o przesłanie kolejnych informacji dotyczących interwencji podejmowanych w centrum D.. Odpowiedź na wniosek Skarżącego z dnia 30 marca 2024 roku o udostępnienie informacji została udzielona - za pomocą platformy ePUAP - w dniu 2 maja 2024 roku. Skarżący w nawiązaniu do udzielonej powyższej odpowiedzi, ponownie zwrócił się w dniu 3 maja 2024 roku o uzupełnienie przekazanych informacji. Mając na uwadze fakt udostępnienia żądanych we wniosku z dnia 30 marca 2024 roku informacji, w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w Myślenicach, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podejmując bowiem rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność w udzieleniu informacji publicznej w zakresie wniosku z 30.03.2024r. tj. obejmującego przesłanie: 1. treści notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy na miejscu interwencji odnośnie do statusu miejsca zaparkowania pojazdów, 2. przyczyn, dla których funkcjonariusze mieli problem z ustaleniem tego statusu, podczas gdy dla każdego obywatela jest on dostępny do weryfikacji w ciągu maksymalnie kilku minut, 3. terminu, kiedy zakończyło się ustalanie statusu tego miejsca, 4. wyniku tej weryfikacji, czyli czy jest to teren prywatny czy element drogi, 5. informacji o podstawie faktycznej pozwalającej na stwierdzenie, że nie doszło do popełnienia wykroczenia, 6. informacji o interwencjach w zakresie nieprawidłowego parkowania w centrum D., w szczególności ich liczbie oraz sposobach zakończenia. W zakresie pytania nr 1 oraz nr 6, w ocenie Sądu skarżony organ udzielił wnioskowanej informacji, wprawdzie po terminie, jednak na chwilę orzekania w sprawie, stan bezczynności nie występuje. Wynika to z przekazanych akt organu- notatka - k.8 akt postępowania co do pytania nr 1). W zakresie zaś pytania nr 6 pytanie miało charakter ogólny, więc udzieloną odpowiedź w postaci wskazania okresu, liczby podjętych interwencji i sposobu zastosowania środków karnych, należy uznać za udzielenie żądanej informacji (por. pkt 6 pisma organu – k 7 akt postępowania). Jeśli natomiast odpowiedź na tak zadane pytanie nie satysfakcjonuje wnioskodawcy, co wynika z jego pisma dnia 3.05.2024r. to nie może to prowadzić do uwzględnienia skargi, lecz jako jego nowy wniosek o udzielenie informacji publicznej tj. nowy zmieniony wniosek - wniosek o konkretne nowe informacje. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Organ udzielił żądanej informacji publicznej co do pkt 1 i 6 wniosku. W zakresie pytania nr 2, nie może ono zostać uznane za żądanie informacji publicznej, ponieważ odnosi się do przyczyn i motywów działań organu, stąd skarga została oddalona w tym zakresie. Pytanie to dotyczy wprost procesu decyzyjnego pracowników organu. W doktrynie oraz w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych, podkreśla się, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu niezbędnych informacji, dokonaniu pewnej analizy itd. Dlatego, od konkretnych danych czy dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. należy odróżnić sam pewien proces myślowy, proces rozważań, czy też motywy i przyczyny podjęcia konkretnych decyzji czy działań. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej (por. też wyrok TK z 9 kwietnia 2015 r., K 14/13, OTK ZU nr 4/A/2015, poz. 45). Informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań. W ocenie Sądu skarżony organ podjął działania zgodne z wymogami u.d.i.p. w terminie 14 dni, informując skarżącą o swoim stanowisku, które było zasadne w zakresie braku możliwości udzielenia informacji publicznej, którą nie dysponował, a de facto oceny braku charakteru informacji publicznej podlegającej obowiązkowi udostępnienia w oparciu o u.d.i.p. W świetle bowiem art. 13, 14 i 16 u.d.i.p. jedynie dokumenty stanowiące informację publiczną objęte wnioskiem o udostępnienie informacji winny zostać udostępnione w formie czynności materialno – technicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bądź winno się wydać decyzję o odmowie udostępniania takich informacji w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. swoją regulacją nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W wypadku ustalenia, że informacja, o której udzielenie strona zwróciła się nie jest informacją publiczną, stanowisko organu odmawiające jej udzielenia powinno być wyrażone w formie pisemnej odpowiedzi, zawierającej argumentację w przedmiotowym zakresie i wobec spełnienia tego organ nie pozostaje w stanie bezczynności, o czym orzeczono w pkt IV wyroku. Natomiast w zakresie pytania nr 3, 4 i 5, wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej, co nie było kwestionowane – były to konkretne pytania w zakresie statusu prawnego drogi oraz popełnionego wykroczenia. Skarżony organ informacji takiej nie udzielił, gdyż to nie wynika z pisma z 29.04.2024r. Odpowiedzi organu nie zawierają żadnych konkretnych danych o jakie zwrócił się wnioskodawca. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie skarżony organ nie udzielił zatem informacji publicznej w zakresie pytań 3, 4 i 5 w wymaganym 14 dniowym terminie, a zatem nie ulegało wątpliwości, iż pozostawał w bezczynności. Stąd zobowiązano organ do rozpoznania wniosku w tym zakresie w terminie 14 dni, o czym orzeczono w pkt I wyroku. Udostępnienie informacji publicznej co do pkt 1 i 6, po ustawowym terminie, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, jak również brak udzielenia informacji co do pkt 3, 4 i 5 wniosku z 30.03.2024r. nakłada na sąd obowiązek orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Organowi nie można, w ocenie Sądu, zarzucić braku woli rozpatrzenia wniosku, z uwagi na niezbyt długi okres, który upłynął od złożenia wniosku do udzielenia informacji. Z kolei co do nieudzielonej informacji z okoliczności odpowiedzi na wniosek wynika także, iż organ nie zlekceważył skarżącego lecz podjął działania celem rozpoznania wniosku. W ocenie Sądu z wyżej wskazanych względów nie zachodzą podstawy do uznania aby bezczynność miała charakter rażący. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego w wysokości uiszczonego wpisu od skargi tj. 100 zł, orzeczono w punkcie V wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku