II SAB/Kr 116/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi O.G. na bezczynność Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w przedmiocie zajęcia działki, zniszczenia ogrodzenia oraz wywiezienia materiałów budowlanych postanawia odrzucić skargę Skarżący O.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "skargę na bezczynność urzędu", w której zarzuca, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jako następca prawny [....] Zarządu Komunalnego "od sześciu lat nie rozstrzygnął, a nawet nie podjął żadnej decyzji w kwestii zajęcia działki [....] obręb [....] ." W uzasadnieniu skarżący wskazał, że "sprawa dotyczy zajęcia frontu i boku mojej działki, zniszczenia i usunięcia ogrodzenia długości 33 m oraz wywiezienia materiałów budowlanych z mojej działki na sąsiednią miejską działkę [....] , co miało miejsce z końcem listopada 2000r". Skarżący podniósł, że tylko front jego działki został przejęty na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, a sprawy zajęcia części działki przez sięgacz drogowy, zniszczenia ogrodzenia oraz wywiezienia materiałów pozostawiono bez rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego brak załatwienia tej sprawy przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. świadczy o jego bezczynności. W załącznikach skargi została przedstawiona korespondencja skarżącego w dotyczące opisanej wyżej sprawy. W odpowiedzi na skargę Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny. ZIKiT wskazał, że w wyniku podziału dawnej działki nr [....] powstały działki nr [....] i [....]. Pierwsza z nich została objęta decyzją Wojewody [....] z dnia 14 marca 2005r. nr [....] , na mocy której stwierdzono, że własność działki nr [....] z dniem 1 stycznia 1999r. nabyła z mocy prawa Gmina [....] na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U Nr 133, poz. 872). Natomiast działka nr [....] pozostała własnością skarżącego i dlatego roszczenia skarżącego wynikające z ewentualnie powstałych na niej szkód mają czysto cywilnoprawny. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organów administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Natomiast, jeżeli skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, która nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, skarga taka podlega odrzuceniu (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 lipca 2004r., sygn. akt OSK 547/2004, publ. ONSAiWSA 2004/3/51, OSP 2006/5/62) Z treści skargi wniesionej przez OG. , załączników do skargi oraz odpowiedzi na skargę wynika, że istotą sprawy jest domaganie się przez skarżącego, by ZIKIT w K. naprawił szkodę powstałą na działce skarżącego w listopadzie 2000r., a polegającą na zajęciu frontu i boku działki, zniszczeniu i usunięciu ogrodzenia długości oraz wywiezieniu materiałów budowlanych na sąsiednią miejską działkę [....]. Skoro bezspornym jest, że decyzją Wojewody [....] z dnia 14 marca 2005r. część dawnej działki skarżącego stała się własnością Gminy [....] w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, to roszczenia skarżącego dotyczące powstałych na pozostałej części jego działki szkód pokrywają się z treścią roszczenia odszkodowawczego z art. 415 kc, ewentualnie z art. 417 kc, jeżeli szkoda została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Roszczenie tego rodzaju może być dochodzone przed sądem powszechnym, ponieważ w sytuacji, gdy Gmina [....] działa w sferze stosunków cywilnoprawnych i takie jej działanie powoduje naruszenie praw majątkowych osób trzecich, osobom tym przysługują roszczenia cywilnoprawne, do rozpatrzenia których nie jest właściwy sąd administracyjny, lecz sąd powszechny. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie zarzuca bezczynności organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 ust. 2 pkt 1-4a Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, lecz zgłasza roszczenie odszkodowawcze o charakterze cywilnoprawnym należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem skarga jest niedopuszczalna. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.