II SAB/Kr 117/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. M. i J. M. na bezczynność Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku D. M. i J. M. z dnia [...] września 2014 r. ponowionego i uzupełnionego wnioskiem z dnia 29 maja 2017 r. i 20 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej terminie 14 dni od dnia zwrotu akt; II. stwierdza, że Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. na rzecz skarżących D. M. i J. M. solidarnie kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 6 lipca 2018 r. D. M. i J. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazali, że wezwaniem z dnia [...] 2014 r. wystąpili do Miejskiego Zakładu wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. m.in. o udostepnienie, w przypadku ich istnienia kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy sieci wodociągowej. W odpowiedzi na otrzymany wniosek organ wskazał, że możliwe będzie zapoznanie się z dokumentacja w siedzibie spółki, ale po uprzednim wskazaniu rodzaju dokumentów objętych wnioskiem. W związku z tym wystąpiono z wnioskiem z dnia 29 maja 2017 r. stanowiącym sprecyzowanie wcześniejszego wniosku. organ w odpowiedzi z dnia 2 czerwca 2017 r. ponownie wskazał, że nie określono jakich dokumentów skarżący się domaga i zapewniono o możliwości zapoznania się z nimi w siedzibie spółki. Wobec tego skarżący wnioskiem z dnia [...] r. zwrócili się o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej przesłania decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy i eksploatacji urządzeń wodociągowych stanowiących własność spółki, w tym protokoły z odbioru budowy linii przesyłowych oraz plany z mapkami. W odpowiedzi otrzymano pismo z dnia 23 czerwca 2017 r. w którym przedsiębiorąca ponownie domagał się sprecyzowania zakresu dokumentacji objętej wnioskiem oraz wskazał na możliwość zapoznania się z nimi w siedzibie spółki. Odmawiając niejako dostępu do informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku organ naruszył przepisy o udostępnianiu informacji publicznych. Nie budzi wątpliwości fakt, że żądanie udostepnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii wodociągowej dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Podano, że podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostepnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Każdy bowiem zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony w odpowiedni sposób – bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź odmowę ich udzielenia. W odpowiedzi na skargę Miejski Zakład wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie i zasadzenie zwrotu kosztów procesu. Organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunek ten nie został spełniony, a tym samym skarga podlega odrzuceniu. Ponadto ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej enumeratywnie wylicza, iż obowiązane do udostepnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1/ organy władzy publicznej, 2/ organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3/ podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4/ podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5/ podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wobec powyższego skarga powinna być ewentualnie skierowana do zarządu spółki MZWiK w M., nie zaś wobec spółki. W ocenie spółki bez zbędnej zwłoki kierowana do skarżących pisma z prośbą o sprecyzowanie o przesłanie jakich dokumentów wnoszą. Treść pism skarżących nie pozwalała bowiem na identyfikację żądanych dokumentów, tym bardziej, że spółka, która nie jest właścicielem sieci posiada jedynie częściową dokumentację pozwalającą na jej eksploatację. Spółka nie dysponowała decyzjami administracyjnymi i "innymi stosownymi dokumentami dotyczącymi budowy, posadowienia i przebudowy. Dokumenty te przynależne są inwestorowi i właścicielowi sieci wodociągowo – kanalizacyjnej, którym to spółka nie jest. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "P.p.s.a."). Z kolei art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały spełnione warunki formalne do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). Nie ma też obowiązku wnoszenia ponaglenia. Wobec powyższego, skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Nie wprowadzają też obowiązku wskazania, a tym bardziej wykazania interesu prawnego. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p. następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie i przedmiot informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji, jak również odpowiednio taka wiadomość, która odnoszona jest do wyżej wskazanych organów władzy publicznej, jednostek organizacyjnych i innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02). Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. Nie budzi też wątpliwości, że przedsiębiorstwo wodno– kanalizacyjne, do którego skarżący zwrócili się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej prowadzi działalność, którą należy zaliczyć do zadań publicznych, a zatem miało obowiązek rozpoznania tego wniosku w przewidzianej prawem formie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przesądzono, że w myśl powołanego wyżej przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów – a podmiotem takim jest Miejski Zakład Wodociągów. Użyte w treści powyższego przepisu sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji oznacza możliwość wykonywania zadań publicznych przez podmioty niebędące organami władzy. Tak rozumiane "zadania publiczne" w sumie cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów zarówno konstytucyjnych, jak i ustawowych. Należy wskazać, że dostęp do zasobów wodnych i obsługi w zakresie funkcjonowania kanalizacji ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek. W związku z powyższym stwierdzić należy, że przedsiębiorstwo takie jak w niniejszej sprawie Miejski Zakład Wodociągów jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej i wykonuje zadania publiczne, a w konsekwencji jest ono zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10. Nie budzi wątpliwości sądu, że informacja żądana we wniosku skarżących jest informacją publiczną, a Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do jej udostępnienia. Powyższe nie budzi zastrzeżeń również w ramach przeprowadzanej kontroli wywołanej wniesieniem skargi. Artykuł 7 - 12 u.d.i.p. normuje sposób oraz formę udostępniania informacji publicznej. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi w ust. 1, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2). Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W przedmiotowej sprawie należy rozważyć, czy słusznie Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. uznał, że wniosek skarżących z dnia [...] 2014 r. był nieprecyzyjny i niewłaściwie sformułowany. We wniosku tym wezwano organ do "przesłania kserokopii wszelkiej dokumentacji technicznej i projektowej oraz prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, posadowienia, przebudowy, eksploatacji i remontów urządzeń infrastruktury przesyłowej na przedmiotowej nieruchomości". W ocenie Sądu tak sformułowany wniosek nie nasuwa większych zastrzeżeń i da się z niego wywnioskować jakie konkretnie dokumenty są przedmiotem żądania strony skarżącej. Nie ulega również wątpliwości, że pierwotny wniosek o udostepnienie informacji publicznej został następnie sprecyzowany wnioskami z dnia 29 maja 2017 r. i 20 czerwca 2017 r. W kontrolowanej sprawie rozważenia wymagało, czy podanie przez Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji, że spółka nie posiada wnioskowanych przez skarżących dokumentów, świadczyło o wykonaniu obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane są do udostępniania informacji publicznej władze oraz inne podmioty wykonujące administrację publiczną, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest, czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania. W wyroku z 9 stycznia 2015 r. , sygn. akt I OSK 638/14, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada w całości), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Zatem podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien po pierwsze w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a po drugie twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Ponadto powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad "dobrej administracji" (tak wyrok NSA z dnia 27.01.2016 r. I OSK 129/15). Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności (por. NSA w wyroku z dnia 27.01.2016r.). Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów powinno zawierać treść dotyczącą tego, dlaczego organ nie posiada żądanej informacji. Sąd powinien - między innymi - móc ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem działania i kompetencji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09, Lex 5704/09 oraz z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/12, Lex 12645750). Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony i zabezpieczenia go przed arbitralnymi działaniami podmiotu, który z różnych przyczyn może dążyć do nieujawnienia posiadanych informacji publicznych. Należy zauważyć, że gdyby przyjąć, iż przekazanie stronie zainteresowanej uzyskaniem informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, jakiejkolwiek, w tym nawet oczywiście niewiarygodnej informacji – stanowi realizację ciążącego na tym podmiocie obowiązku – wówczas dostęp do informacji publicznej miałby charakter iluzoryczny, zaś osoba uprawniona do uzyskania informacji, byłaby faktycznie pozbawiona realnej ochrony prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2571/2012). W ocenie Sądu, lakoniczne twierdzenie w odpowiedzi na skargę, iż Spółka nie posiada żądanych przez skarżących dokumentów, nie może automatycznie i bez zastrzeżeń być przyjmowane. Nadto zauważyć trzeba, że z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby Spółka w ogóle podjęła jakiekolwiek poszukiwania w swoich zasobach interesujących skarżących materiałów. Nie wskazano bowiem jakie czynności konkretnie wykonano w celu ustalenia okoliczności przekazanej następnie skarżącym, zatem zapewnienie o braku posiadania dokumentów, o które się zwrócono nie ma dostatecznie wyraźnej i mocnej podstawy. Powołane wyżej okoliczności upoważniają do uznania, że Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. pozostaje w bezczynności w realizacji wniosku skarżących z dnia [...] 2014 r. ponowionego i uzupełnionego wnioskiem z dnia 29 maja 2017 r. i 20 czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK [...], LEX nr 1218894 ). Takich cech tj. oczywistości w naruszeniu prawa, można doszukać się w kontrolowanym stanie faktycznym z uwagi na znamiona uporczywego wzywania strony skarżącej o sprecyzowanie wniosku. Mając powyższe na uwadze , na podstawie art. 149 § 1-1a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I.-II. sentencji wyroku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp.z.o.o. w M. do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, zawartego w pkt III. sentencji wyroku stanowi art. 200 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.