II SAB/Kr 118/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na pismo Burmistrza Miasta Z. z dnia 10 września 2009 r. w przedmiocie żądania zapłaty za bezumowne korzystanie z nieruchomości postanawia: odrzucić skargę B. B. wniosła za pośrednictwem Burmistrza Miasta Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo zatytułowane "pismo procesowe - skarga" na odmowę podjęcia postępowania ugodowego. Podniosła w nim, że część nieruchomości stanowiącej jej własność została zajęta pod drogę publiczną, inwestorem której była Gmina Miasta Z.. Wobec powyższego pismem z dnia 16 sierpnia 2009 r. skarżąca wystąpiła "z wezwaniem przedprocesowym" w którym domagała się zapłaty kwoty 45000 zł z tytułu bezumownego korzystania z ww. nieruchomości od 2003 r. tj. od czasu wystąpienia z roszczeniem o zwrot zagarniętej bezprawnie części działki. Podała, że oczekiwała odpowiedzi od organu w terminie do 17 września 2009 r. czy wskazana przez nią kwota jest do przyjęcia, ewentualnie innej propozycji. Tymczasem Burmistrz Miasta Z. w piśmie z dnia 29 września 2009 r. odmówił wypłaty odszkodowania tłumacząc, że nie przysługuje ono skarżącej. Wobec powyższego "z uwagi na brak należytego podejścia do rozwiązania sporu" skarżąca zwróciła się o "podjęcie właściwych kroków prawnych". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. wskazał, że sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do kompetencji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyjaśnił, że przed Wojewodą [...] toczy się - wszczęte z wniosku skarżącej - postępowanie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) o nabycie z mocy prawa własności nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr "1", "2", "3" obręb [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych przez Burmistrza Miasta Z. przed Wojewodą [...] toczy się postępowanie w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) o nabycie z mocy prawa własności nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne nr "1", "2" "3" obręb [...]. Nadto z pisma Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 26 stycznia 2004 r. skierowanego do B. B. znajdującego się na karcie 10 akt administracyjnych wynika, że skarżąca wystąpiła do ww. organu wnioskiem z dnia 19 stycznia 2004 r. o naliczenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotowy grunt zajęty pod drogę publiczną. Niezależnie od powyższego pismem z dnia 16 sierpnia 2009 r. skarżąca zwróciła się również do Burmistrza Miasta Z. powołując się na przepisy art. 118 w związku z art. 223 i art. 231, art. 354, art. 361, art. 416 i nast. Kodeksu cywilnego, a także "przepisy traktatów i konwencji ratyfikowanych przez Polskę oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji RP" o zapłatę kwoty 45 000 zł z tytułu bezumownego korzystania przez okres 6 lat z jej nieruchomości. Jednocześnie wskazała, że pismo należy traktować jako propozycję zawarcia ugody oraz oczekuje odpowiedzi do dnia 17 września 2009 r. po czy wystąpi z "merytorycznym pozwem". W odpowiedzi, pismem z dnia 10 września 2009 r. (a nie jak błędnie podała skarżąca w skardze z dnia 29 września 2009 r.) Burmistrz Miasta Z. poinformował skarżącą o postępowaniu w sprawie uregulowania stanu prawnego nieruchomości toczącym się przez Wojewodą [...], jak również wskazał, że Gmina Miasta Z. może się ustosunkować do żądań dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji Wojewody [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa własności nieruchomości pod drogę publiczną. Analiza powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 ppsa nie pozwala na zakwalifikowanie ww. pisma z dnia 10 września 2009 r. do żadnej z wymienionych w nim kategorii. W szczególności nie jest ono ani decyzją, ani postanowieniem, które to akty wymienione są w art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa. Zaskarżone pismo nie kwalifikuje się także do żadnej z kategorii określonych w pkt 4-7, nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, a dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, gdyż nie nakłada na jej adresata żadnych obowiązków ani też żadnych przywilejów, uprawnień ( art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Brak jest również podstaw do zakwalifikowania skargi jako skargi na bezczynność, skoro Burmistrz Miasta Z. nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wypłaty odszkodowania, które mogłoby się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej. W kwestii stwierdzenia z mocy prawa przejścia własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną na rzecz gminy orzeka wojewoda, natomiast odnośnie odszkodowania za nieruchomość starosta (art. 73 ust. 3 i ust. 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603)) i wskazane wyżej organy prowadzą już postępowania w przedmiotowej sprawie. Z treści skargi można domniemywać, iż wolą skarżącej było w istocie skierowanie przeciwko Burmistrzowi Miasta Z. pozwu do sądu powszechnego z żądaniem zapłaty z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości na podstawie uregulowań zawartych w kodeksie cywilnym. Tytułem wyjaśnienia wskazać zatem należy skarżącej, iż sąd administracyjny nie jest sądem powszechnym, który jest właściwy do rozstrzygania sporów w sprawach cywilnych. W tych okolicznościach skarga B. B. wniesiona w sprawie, w której właściwy jest sąd powszechny podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ppsa Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji.