II SAB/Kr 119/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. I. na bezczynność Wójta Gminy D. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu M. I. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Wnioskiem z dnia 7 maja 2025 r. (data wpływu do organu 8 maja 2025 r.) M. I. zwrócił się do Wójta Gminy D. o udostępnienie, w trybie dostępu do informacji publicznej, informacji dotyczącej drogi publicznej w D. tzw. S. poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: - jaki status ma ta droga oraz na jakich działkach się znajduje? - kiedy został położony asfalt oraz na jakiej podstawie prawnej? - ile kosztowało położenie asfaltu? W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 21 maja 2025 r. (data nadania 23 maja 2025 r., [...].pl/) Wójt Gminy D. poinformował wnioskodawcę, że przedmiotowa droga zaliczana jest do kategorii dróg gminnych, znajduje się na działkach: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości D.. Droga była wykonywana w latach 90 przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Kwota przeznaczona na położenie asfaltu nie jest możliwa do ustalenia, z uwagi na brak dokumentacji finansowej w tym zakresie, która była przechowywana w archiwum zakładowym przez okres do 5 lat zgodnie z ich oznaczeniem. Pismo zawierające ww. odpowiedź doręczono skarżącemu w dniu 27 maja 2025 r. Pismem z dnia 28 maja 2025 r. M. I. złożył skargę na bezczynność/przewlekłe działanie Wójta Gminy D. polegające na nieterminowym udzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia 7 maja 2025 r. Skarżący podniósł, że zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej odpowiedź na wniosek powinna zostać udzielona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, czyli do dnia 22 maja 2025 r. Tymczasem ww. odpowiedź otrzymał w dniu 26 maja 2025 r., co oznacza opóźnienie o 4 dni względem ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, skarżącemu udzielono odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie. Nie doszło zatem do bezczynności, bądź przewlekłego działania organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3) , 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Istotna w okolicznościach sprawy jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19), w której wskazano: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uchwale tej podkreślono, że zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc jak w rozpoznawanej sprawie udzielenie żądanej informacji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane są stanowiska, że ww. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. znajduje zastosowanie również w sprawach ze skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w której wniosek o udostępnienie informacji publicznej załatwia się co do zasady przez czynność materialno-techniczną. Zauważa się również w tym kontekście, że zwrot o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2021 r., III OSK 3789/21). Zdaniem Sądu powyższe stanowisko znajduje zastosowanie w okolicznościach sprawy. Jak wynika z przedstawionego powyżej stanu faktycznego, skarżący M. I. wniósł skargę po udostępnieniu przez organ wnioskowanej informacji. Pismo z dnia 21 maja 2025 r. zawierające odpowiedź na wniosek zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 maja 2025 r., a skarga na bezczynność/przewlekłość została sporządzona w dniu 28 maja 2025 r. (data wpływu do organu 29 maja 2025 r.). Wobec powyższego skarga została odrzucona jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., bowiem bezsporne jest, że sprawa z wniosku o udostępnienie informacji publicznej została załatwiona przed wniesieniem skargi. O odrzuceniu skargi Sąd postanowił w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 P.p.s.a.