II SAB/Kr 12/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski / spr./ Sędziowie WSA Iwona Niżnik- Dobosz Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi "T" S. A. w W. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz strony skarżącej "T" S. A. w W. kwotę 357 / trzysta pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [....] S.A. w W. działając przez pełnomocnika r.pr. S.M. pismem z dnia 20 grudnia 2013r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie przez Sąd Burmistrza Miasta Z. do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz zasądzenia kosztów postępowania. Burmistrz Miasta Z. wniósł o jej oddalenie informując jednocześnie, że pismem z dnia 31.12.2013r. udzielił żądanej informacji publicznej. Pismem z dnia 28 stycznia 2014r. pełnomocnik skarżącego poinformował Sąd, że żądane informacje publiczne zostały udzielone, a wobec bezprzedmiotowości postępowania wnosi o jego umorzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga na bezczynność dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności ( zob.: T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62-63). Zdaniem Sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie co przesądza o zasadności skargi na bezczynność. Skarżąca pismem z dnia 20 grudnia 2013r. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej. Całość postępowania w sprawie zapoczątkowana została wnioskiem skarżącej z dnia 20.11.2013r. o udzielenie informacji publicznej. Do dnia wniesienia skargi, co nie jest sporne pomiędzy stronami, powyższy wniosek nie został załatwiony. Nastąpiło to dopiero pismem z dnia 31.12.2013r. Mając zatem na uwadze fakt, że Burmistrz Miasta Z. udzielił skarżącej informacji publicznej, o którą ona wnioskowała, sprawa stała się bezprzedmiotowa (zob. uchwała NSA z 26.11.2008r., sygn. akt I OPS 6/08) i Sąd na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 3 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie uwzględniając niewielkie przekroczenie terminu załatwienia wniosku, do czego zresztą przyczyniła się sama skarżąca (zob. pismo Burmistrza Z. z 31.12.2013r.), Sąd stwierdził, ze bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art.201 § 1 p.p.s.a.