II SAB/Kr 124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi T.J. na bezczynność [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w załatwieniu wniosku T.Z. z dnia 29 kwietnia 2016 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie postępowanie umarza; III. zasądza od [....] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. na rzecz skarżącego T.J. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: W dniu 29 kwietnia 2016 r. T.J. zwrócił się za pośrednictwem platformy elektronicznej [...] do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. z prośbą o udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zanonimizowanych kopii wszystkich zawiadomień o znalezieniu zabytku archeologicznego, kierowanych do właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków lub właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta), złożonych od 2010 r. do chwili złożenia wniosku, przez przypadkowych znalazców (zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami Dz. U. z 2014 r, poz. 1446). W dniu 25 maja 2016 r., za pośrednictwem platformy elektronicznej [...] T.J. wezwał Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. do usunięcia naruszenia prawa, poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji w trybie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy, udostępnienie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych. Pomimo upływu tego terminu, organ nie zajął żadnego stanowiska co do wniosku z dnia 29 kwietnia 2016 r. W dniu 27 czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. wpłynęła, kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga T.J. na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi administracji naruszenie art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niepodjęcie działań zmierzających do udostępnienia informacji publicznej oraz art. 16 ust. 1 ww. ustawy poprzez niewydanie decyzji administracyjnej w przewidzianym prawem terminie oraz wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanych informacji; przyjęcie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej wysokości 1000 zł. na podstawie art. 145 a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając skargę skarżący opisał przebieg czynności zmierzających do uzyskania informacji. W odpowiedzi na wniosek, przy piśmie z dnia 30 czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. , przesłał skany zgłoszeń o przypadkowym znalezieniu zabytków. Wskazał jednak, że należą one do rzadkości, częściej występują bowiem zgłoszenia telefoniczne i anonimowe. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków reprezentujący Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. wniósł o oddalenie skargi wraz ze stwierdzeniem, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz niezasądzanie na rzecz skarżącego kwoty 1000 zł. wraz z kosztami postępowania. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków podał, co następuje: Podczas postępowania wyjaśniającego ustalono, że z uwagi na wskazany we wniosku długi przedział czasowy, jeszcze przez wpłynięciem skargi była gromadzona dokumentacja, celem udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 29 kwietnia 2016 r. Wniosek był jednak rozpatrywany jedynie w odniesieniu do zawiadomień o znalezieniu zabytku archeologicznego kierowanych do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, z wyłączeniem takich organów jak wójt, burmistrz, prezydent miasta - gdyż wymagałoby to złożenia odrębnych wniosków przez skarżącego do tychże organów. Pomimo podjęcia przez organ wątpliwości, czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną, z uwagi na upływ terminów i wpływ skargi wniosek został rozpatrzony (pismo z dnia 30 czerwca 2016 r.). Rozpatrzenie wniosku wymagało podjęcia czasochłonnych czynności sprawdzających. Tymczasem w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w K. występują ograniczenia kadrowe (jeden archeolog zatrudniony w wymiarze 1 etatu i dwóch archeologów w wymiarze 1/2 etatu) i wzmożona ilość pracy w związku z realizacją inwestycji celu publicznego wymagającej stałej obecności archeologów; powyższe przekłada się na terminowość załatwiania spraw. Ponadto Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. nie prowadzi odrębnego rejestru zgłoszeń dla takich wniosków. Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu [zabytków skradzionych lub wywiezionych za granice niezgodnie z prawem - Dz. U. z [2011 r., Nr 113, póz. 661- określa jedynie sposób prowadzenia rejestru zabytków w formie ksiąg - §1 2 ust. 1 pkt 3 księga C - dla zabytków archeologicznych). W związku z powyższym pracownik WUOZ na stanowisku archeologa został oddelegowany do przeglądu kilku tysięcy pism, jakie wpłynęły w ciągu ostatnich 7 lat. Faktem jest, że nastąpiło przekroczenie terminów ustawowych, ale nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 1999 r., V SA/876/99; wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. NSA V SA 86/92; II OSK 289/07). Co się zaś tyczy żądania zasądzenia kwoty 1000 zł i kosztów postępowania, to jest to kwota wygórowana. Nie doszło bowiem do rażącego naruszenia prawa, a nadto skarżący nie wykazał, że poniósł szkodę na skutek bezczynności organu, co stanowiłoby przesłankę do zastosowania art. 145 a ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: W postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku jej bezzasadności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, jako występujący w imieniu wojewody organ ochrony zabytków (art. 89 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami(Dz. U. 2014/1446), jest, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2015/2058), podmiotem zobowiązanym. Informacja, której udostępnienia domagał się skarżący, jest informacją publiczną. Zgodnie z art. 8 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wojewódzki konserwator prowadzi rejestr zabytków. W ustawowych zatem, publicznych zdaniach Konserwatora, mieści się także przyjmowanie zgłoszeń o odnalezieniu zabytku. Zgłoszenia te, jakkolwiek pochodzić mogą od osób indywidualnych, nie są li tylko dokumentami prywatnymi. Jest oczywiste, że zgłoszeń takich dokonuje się w celu uruchomienia procedury oceny i kwalifikacji "znaleziska", a procedura ta - to realizacja ustawowych kompetencji Konserwatora. W dacie wniesienia badanej obecnie skargi [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków niewątpliwie pozostawał w stanie bezczynności. Od dnia, w którym wpłynął do niego wniosek skarżącego tj. od 29 kwietnia 2016 r. rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy. Termin ten wynosi - stosownie do przepisu art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - 14 dni. Informacja zaś została udostępniona w dniu 30 czerwca 2016 r., po wniesieniu skargi do Sądu. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Orzeczenie w tym przedmiocie jest zatem konieczne pomimo tego, że bezczynność ustała w toku postępowania sądowego (por. np. orzeczenia : NSA z dnia 26 lipca 2012 II OSK 1360/12, z dnia 13 listopada 2012 r. l OSK 2626/12). Uwzględnieniem skargi na bezczynność organu jest także potwierdzenie, ze bezczynność miała miejsce w dacie wniesienia skargi. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie reguluje kryteriów oceny, o której mowa. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do przedmiotu i okoliczności sprawy. Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał przyczyny, dla których wniosek skarżącego załatwił z opóźnieniem. Nie ma powodów, dla których podanym przez organ faktom należałoby zaprzeczyć. Niewątpliwie wyszukanie w obszernej dokumentacji przedmiotowych zgłoszeń wymagało nakładu pracy i czasu, co - przy brakach kadrowych - doprowadziło do uchybienia terminowi. Prawdą jest, że organ nie powiadomił skarżącego o przyczynach przedłużenia terminu załatwienia wniosku, statecznie jednak wniosek załatwił z nieznacznym (1 dzień) przekroczeniem terminu, którym byłby związany po takim zawiadomieniu. Zgodnie bowiem z art. 13 st. 2 ustawy jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie kreślonym 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie sposób w tej sytuacji przypisać Konserwatorowi złej woli, istotnego zaniedbaniu, czy też lekceważenia wniosku. Z powyższych powodów bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, jakkolwiek naganna, w ocenie Sądu nie miała charakteru rażącego. Sam fakt zaś uwzględnienia skargi będzie stanowić dostateczną dolegliwość i przestrogę, bez potrzeby wymierzania organowi grzywny. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.