II SAB/Kr 125/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ; w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Iwona Niźnik-Dobosz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. H. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy [...] do wydania aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącego M. H. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący M.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. Zarzucana bezczynność dotyczyła braku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 16.07.2016 r., w którym domagał się przesłania skanów umów dotyczących obsługi prawnej świadczonej na rzecz Urzędu Miasta i Gminy S. Podkreślił, że wobec braku reakcji na wskazany wniosek, złożył już wcześniej skargę do sądu administracyjnego również zarzucając bezczynność Burmistrzowi Miasta i Gminy S. W rozpatrzeniu tej skargi, WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 16.01.2017 r. (.....) umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu i dokonania czynności, a nadto stwierdził, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Motywem rozstrzygnięcia przyjętego przez uprzednio orzekający sąd było to, iż w dniu 2.12.2016 r. Burmistrz wydał decyzję odmawiającą udzielenia M.H. informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia 16.07.2016 r., co nakazywało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Skarżący podkreślił przy tym, iż SKO w K. decyzją z dnia 12.01.2017 r. uchyliło powyżej wskazaną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Nadto podał skarżący, iż przy piśmie z dnia 27.03.2017 r., organ do którego skierował swój wniosek z dnia 16.07.2016 r. przesłał zanonimizowane skany umów jakie zawarte zostały z radcami prawnymi, a mające za przedmiot świadczenie obsługi prawnej Urzędu. We wskazanym piśmie przewodnim podano, że treść umów została zanonimizowana (usunięta) w zakresie dotyczącym zarówno stron tych umów (radców prawnych), jak i kwot wynagrodzenia należnego za świadczone przez nich usługi. Wg skarżącego, taki zakres anonimizacji treści umów powoduje, iż jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został prawidłowo zrealizowany. Nie można bowiem stwierdzić, czy środki publiczne są efektywnie wydatkowane, skoro nie zna się ich wysokości przeznaczonej na konkretny cel (obsługę prawną Urzędu). Podkreślił, że gospodarka środkami finansowymi jest jawna (art. 33 i 34 ustawy o finansach publicznych). Mając powyższe na uwadze, skarżący domagał się zobowiązania organu do zrealizowania jego wniosku z dnia 16.07.2016 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy S. żądał umorzenia postępowania sądowego w zakresie zobowiązania do załatwienia wniosku skarżącego oraz oddalenia skargi w pozostałym zakresie, a także zasądzenia kosztów postępowania. Podkreślił, że nie pozostaje w bezczynności bowiem udostępnił skarżącemu interesujące go umowy. Anonimizacja była konieczna bowiem radcowie prawni nie zrezygnowali z przysługującego im prawa do ochrony prywatności. Podkreślił także, że po powtórnym przeanalizowaniu sprawy (tj. podlegających udostępnieniu danych), przy piśmie z dnia 27.04.2017 r. przekazano skarżącemu skany wnioskowanych umów o obsługę prawną, dokonując anonimizacji tych dokumentów jedynie w zakresie adresów zamieszkania radców prawnych i numerów ich kont bankowych. Nadto, z akt sprawy wynika, iż skany przedmiotowych umów doręczone zostały skarżącemu również pocztą elektroniczną wysłaną w dniu 8.05.2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o udostępnianiu informacji publicznej; Dz. U. 2016 r., poz. 1764; dalej u.d.i.p.) organy władzy publicznej są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. W kontrolowanej sprawie nie było przedmiotem sporu to, iż Burmistrz Miasta i Gminy S. jest organem władzy publicznej. Nie budziła wątpliwości również i ta okoliczność, że informacja żądana przez skarżącego M.H. we wniosku z dnia 16.07.2016 r. dotycząca umów o świadczenie pomocy prawnej na rzecz urzędu Miasta i Gminy S. - stanowi informację publiczną. Taką bowiem, zgodnie z art. 1 u.d.i.p. jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis zaś art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawierający przykładowe wyliczenie rodzajów podlegającej udostępnieniu informacji publicznej, wskazuje w pkt 5 lit. c), że udostępnieniu podlega informacja o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego. W tym też kontekście uznać należało, iż żądanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia 16.07.2016 r. dotyczyło informacji publicznej związanej z wydatkowaniem majątku publicznego jakim jest majątek jednostki samorządu terytorialnego (Gminy S.). Z kolei, zgodnie z art. 6 ust 1 pkt 3 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja dotycząca zasad funkcjonowania organu samorządu terytorialnego. Niewątpliwie więc żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu cytowanego przepisu, bowiem dotyczy zasad funkcjonowania organu samorządu terytorialnego w zakresie jego obsługi prawnej. Oceniając istotę skargi podkreślenia wymaga okoliczność, że po wniesieniu przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego (18.04.2017 r.), Burmistrz Miasta i Gminy S. przekazał skarżącemu (przy piśmie z dnia 27.04.2017 r.) kserokopie umów objętych wnioskiem skarżącego z dnia 16.07.2016 r. Nadto, dokumenty te przekazane zostały również w formie skanów przesłanych skarżącemu pocztą elektroniczną. Przedmiotowe umowy dotyczące obsługi prawnej Urzędu zostały przekazanie skarżącemu w formie zanonimizowanej w sposób pozwalający jednak poznać istotne ich postanowienia, w tym kwoty należnego z tego tytułu wynagrodzenia oraz osoby świadczące tę obsługę. Zakres dokonanej anonimizacji treści umów (tj. pominięcie nr rachunku bankowego radcy prawnego oraz jego adresu zamieszkania) sąd ocenił jako dopuszczalny w realiach sprawy. Nadto podkreślenia wymaga, że zarzutów odnośnie dokonanej anonimizacji (treści otrzymanych umów) nie zgłaszał skarżący w toku postępowania sądowego. W tych okolicznościach uznać zatem należało, iż podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, udzielił skarżącemu żądanej informacji publicznej. Oznacza to, że z chwilą dokonania tej czynności ustała bezczynność organu. Postępowanie sądowe jest zatem bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy S. do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności. To zaś jest powodem umorzenia postępowania sądowego, o czym sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku. Podstawą prawną umorzenia postępowania jest art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe także z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Trzeba jednak zauważyć, że udostępnienie informacji publicznej, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia sądu z obowiązku orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 par. 1a p.p.s.a. Oceniając powyższy aspekt sprawy sąd uznał, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Ocena ta wynika z faktu, że udostępnienie skarżącemu żądanych umów, z pominięciem niedopuszczalnego zakresu anonimizacji, nastąpiło niezwłocznie, tj. 9 dni po skierowaniu skargi do sądu administracyjnego, i było wynikiem weryfikacji przyjętego wcześniej wadliwego poglądu, co do możliwej skali anonimizacji umów o świadczenie obsługi prawnej Urzędu. O zwrocie kosztów sądowych na rzecz strony skarżącej orzeczono w punkcie III wyroku, na podstawie art. 201 par. 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że udzielenie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej miało miejsce po wniesieniu skargi do sądu (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest postawą do zwrotu kosztów sądowych właśnie na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.