II SAB/Kr 126/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń Sędziowie: SWSA Piotr Fronc AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Burmistrza Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 14 maja 2025 r. I. zobowiązuje Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska do wydania aktu w terminie 14 dni, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta Kalwaria Zebrzydowska dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska na rzecz skarżącej Z. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z. G. w dniu 5 czerwca 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - za pośrednictwem organu administracji publicznej - skargę na bezczynność Burmistrza Miasta K. w sprawie załatwienia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 maja 2025 r. dotyczący kwot udzielonej pomocy publicznej osobom i podmiotom wskazanym w ogłoszeniu urzędowym z dnia 20 maja 2024 r. Wskazała, że organ odpowiedział jej pismem z 28 maja 2025 r., jednak nie podał wymaganych informacji tj. wysokości pomocy publicznej, mimo że – jej zdaniem - ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c) oraz ustawa o finansach publicznych (art. 37 ust. 1 pkt 2 lit. g) nakładają obowiązek ujawnienia zarówno faktów udzielenia pomocy, jak i jej kwoty. Wobec niepełnej odpowiedzi, w dniu 28 maja 2025 r. skarżąca przesłała do organu wezwanie do uzupełnienia informacji, wyznaczając 5-dniowy termin, jednak w dalszym ciągu nie uzyskała odpowiedzi. Zdaniem skarżącej działania organu należy uznać za bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, naruszającą prawa skarżącej jako obywatelki. Skarżąca wniosła o: 1. Zobowiązanie Burmistrza K. do udostępnienia informacji publicznej poprzez podanie wysokości udzielonej pomocy publicznej w 2023 r. dla: < B. S. < C. sp. z o.o. < "M. " sp. z o.o. < T. R. 2. Zasądzenie od niej kosztów postępowania tylko w razie oczywistej bezzasadności skargi (art. 200 p.p.s.a.), 3. Wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.), o ile sąd stwierdzi rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta K. wniósł o odrzucenie skargi w całości jako niedopuszczalnej i przedwczesnej, względnie o jej oddalenie bezzasadnej. Organ potwierdził fakt złożenia przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu 14 maja 2025 r. i jego treść - skarżąca wnosiła o uzupełnienie informacji z dnia 20 maja 2024 r., która została zamieszczona na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu Miasta, a dotyczyła wykazu osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym udzielono pomocy publicznej w 2023 r. Skarżąca zarzuciła, że wykaz ten nie zawiera kwot udzielonej pomocy publicznej. Ponadto skarżąca wskazała: "Proszę o uzasadnienie, dlaczego pismem z dnia 20 maja 2024r. Burmistrz T. S. z imienia, nazwiska i kwoty wymienia osoby min. Nie prowadzące działalności gospodarczej, a w przypadku w/w brak jest kwoty "udzielenia pomocy publicznej"?". W zakresie przedmiotowego wniosku w dniu 28 maja 2025 r. pismem nr SR.1431.56.2025 r. została skarżącej udzielona odpowiedź i wysłana pocztą elektroniczną. W dniu 28 maja 2025 r. pocztą elektroniczną wpłynęło kolejne pismo skarżącej zatytułowane cyt.: "Wezwanie do uzupełnienia informacji publicznej". Pismo to zostało zakwalifikowane jako nowy wniosek o udzielenie informacji publicznej. Na przedmiotowy wniosek pismem nr Sr 1431.63.2025 z dnia 12 czerwca 2025 r. (już po wniesieniu skargi na bezczynność) została skarżącej udzielona odpowiedź i wysłana pocztą elektroniczną. Organ podkreślił, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje (nawet jako suma informacji prostych - w przypadku informacji przetworzonej), czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnienia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Zdaniem organu żądana przez skarżącą informacja publiczna została udzielona, wobec tego nie możemy w tym przypadku mówić o bezczynności organu. Nie można też mówić o bezczynności z punktu widzenia niepełnej treści udzielonej odpowiedzi, co zarzuca skarżąca albowiem, w tym zakresie wniosek dotyczy informacji nie będącej informacja publiczną, co zostało dokładnie przedstawione w udzielonej skarżącej odpowiedzi. Żądana we wniosku informacja stanowi dane objęte tajemnicą skarbową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.Dz. U. z 2025 r. poz. 111). W myśl przepisu art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i 2 o.p. wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Skarżąca odniosła się do treści odpowiedzi na skargę w piśmie z dnia 21 lipca 2025 r. (k. 35) wskazując, że tajemnica skarbowa nie może stanowić przeszkody w realizacji konstytucyjnego prawa do informacji publicznej i na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała dwa wyroki sądów administracyjnych. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ja na nasadzie art. 151 p.p.s.a. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako u.d.i.p.; nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynosi 14 dni. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z kolei w myśl ust. 2 tego przepisu jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Przechodząc do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarżąca skierowała do organu dwa pisma: z 14 maja 2025 r. oraz z 28 maja 2025 r. W obu tych pismach domagała się jednak udostępnienia tej samej informacji publicznej, a skierowanie drugiego z nich było wynikiem faktu, że nie była zadowolona z udzielonej jej przez organ odpowiedzi na pierwsze żądanie. W ocenie Sądu oba te pisma zawierają w istocie jeden i ten sam wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a traktowanie pisma z 28 maja 2025 r. jako kolejnego wniosku, wymagającego odrębnego załatwienia jest nadmiernym formalizmem. Tymczasem ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje mocno odformalizowany tryb załatwiania wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a sposób załatwienia obu pism skarżącej jest w istocie tożsamy. Wprawdzie odpowiedź organu na drugie z pism skarżącej jest nieco bardziej rozbudowana, niemniej jednak w obu odpowiedziach na żądania skarżącej organ zajął to samo stanowisko, potwierdzone również w odpowiedzi na skargę. W tych okolicznościach Sąd przyjął, że skarga dotyczy sposobu załatwienia wniosku z 14 maja 2025 r., zaś kolejne pismo skarżącej (z 28 maja 2025 r.) stanowiło wyłącznie polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na wniosek, nie zaś kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Dokonując oceny zasadności skargi trzeba zauważyć, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej związany był z opublikowaną przez Burmistrza K. na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy oraz w Biuletynie Informacji Publicznej informacją zawartą w pismach z dnia 20 maja 2024 r. (fotografie k. 4 i 5 akt sądowych): 1) Wykaz osób prawnych i fizycznych, oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym udzielono pomocy publicznej w 2023 roku (podstawa prawna art.37 ust.1 pkt.2 lit g ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych tekst jednolity Dz. U. z 2023 poz. 1270 z późniejszymi zmianami). 2) Wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł, wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia w 2023 roku (podstawa prawna art.37 ust.1 pkt.2 lit. f ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami). O ile w drugim z wymienionych wykazów (który obejmował również osobę skarżącej) wskazano kwoty umorzeń, o tyle w pierwszym wykazie kwot udzielonej pomocy publicznej nie podano i tych właśnie informacji zażądała skarżąca. Ponadto zwróciła się we wniosku o wyjaśnienie, dlaczego pismem z dnia 20 maja 2024r. Burmistrz z imienia, nazwiska i kwoty wymienia osoby m. in. nie prowadzące działalności gospodarczej, a w przypadku w/w brak jest kwoty "udzielenia pomocy publicznej". Odpowiedź na wniosek przesłano skarżącej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. tj. w piśmie z 27 maja 2025 r., przesłanym w dniu następnym. Organ wyjaśnił, że informacje znajdujące się w gablocie informacyjnej Urzędu Miasta K. są umieszczane na podstawie art. 37 ust 1 pkt 2 lit. f i lit. g ustawy o finansach publicznych, gdzie zarząd jednostki samorządu terytorialnego podaje do publicznej wiadomości w terminie o którym mowa w art. 38 (czyli w terminie do dnia 31 maja roku następnego) informacje obejmującą: - wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł, wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia, -wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym udzielono pomocy publicznej. Podanie do publicznej wiadomości wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f, nie narusza przepisów o tajemnicy skarbowej( art. 37 ust. 2 u.f.p.). W dalszej części odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił, że na wniosek podatnika na podstawie art. 67a ordynacji podatkowej organ podatkowy z zastrzeżeniem art. 67b, uprawniony jest: - odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty, - odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej, - umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, ale jest też zobligowany prawnie do jawności działania. Dane osób i firm, którym udzielono pomocy publicznej w 2023 r.: 1. B. S. 2. C. Sp. z o.o. 3. ’’M. ’’Sp.zo.o. 4. T. R. podlegają pod art. 37 ust 1 pkt 2 lit g. ustawy o finansach publicznych. W piśmie z 28 maja 2025 r. skarżąca powtórzyła wniosek "o podanie dokładnych kwot (w złotych) udzielonej "pomocy publicznej" wymienionym w moim zapytaniu osobom i firmom" – wskazując na podmioty wymienione w pkt 1 – 4 powyżej. Zwróciła się też "o uzasadnienie prawne i faktyczne, na jakiej podstawie oraz z jakich powodów nie ujawniono w poprzedniej odpowiedzi tych kwot, a jednocześnie ujawniono imiona i nazwiska niektórych osób oraz firm". Jak już wyjaśniono na wstępie wniosek ten jest tożsamy z pierwotnym wnioskiem skarżącej, a udzielona na niego odpowiedź w piśmie z 12 czerwca 2025 r. (w piśmie podano błędnie datę 12 maja 2025 r.) – k. 21 – 22 akt sądowych – jest bardziej rozbudowaną wersją pierwszej odpowiedzi organu. O ile wniosek o udostępnienie informacji publicznej załatwiono w określonym przepisami terminie 14 dni, o tyle sposób jego załatwienia jest niewłaściwy, a stanowisko organu wewnętrznie sprzeczne. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "g" u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o pomocy publicznej. Niewątpliwie więc żądane przez skarżącą informacje mają przymiot informacji publicznej – wbrew przeciwnym twierdzeniom organu. Nie ulega też wątpliwości, że Burmistrz Miasta K. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Trzeba również przytoczyć treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w myśl którego przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Organ w piśmie z 12 czerwca 2025 r. oraz w odpowiedzi na skargę powołuje się również na art. 5 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi: "Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych". Burmistrz Miasta K. stwierdza, że żądana we wniosku informacja stanowi dane objęte tajemnicą skarbową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i w myśl przepisu art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 i 2 o.p. wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. To właśnie stwierdzenie jest wewnętrznie sprzeczne i stanowi błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Konstrukcja tego przepisu przewiduje, że w zbiorze informacji publicznej niektóre kategorie informacji nie mogą zostać udostępnione w związku z ograniczeniami wynikającymi z przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie pozbawia to jednak tych informacji cechy informacji publicznej, jak zdaje się wnioskować organ. Stwierdzenie, że objęta wnioskiem informacja publiczna podlega ochronie na podstawie art. 5 ust. 1 u.d.i.p. skutkuje natomiast koniecznością wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 u.d.i.p.). Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Dla dokładnego wyjaśnienia sprawy trzeba w tym miejscu przytoczyć treść art. 37 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 z późn. zm.): "1. Zarząd jednostki samorządu terytorialnego podaje do publicznej wiadomości w terminie: 1) do końca miesiąca następującego po zakończeniu kwartału - kwartalną informację o wykonaniu budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym kwotę deficytu albo nadwyżki, oraz o udzielonych umorzeniach niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60; 2) o którym mowa w art. 38 - informację obejmującą: a) dane dotyczące wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego w poprzednim roku budżetowym, w tym kwotę deficytu albo nadwyżki, b) kwotę wykorzystanych środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, c) kwotę zobowiązań, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4, d) kwoty dotacji otrzymanych z budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz kwoty dotacji udzielonych innym jednostkom samorządu terytorialnego, e) wykaz udzielonych poręczeń i gwarancji, z wymienieniem podmiotów, których gwarancje i poręczenia dotyczą, f) wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym w zakresie podatków lub opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł, wraz ze wskazaniem wysokości umorzonych kwot i przyczyn umorzenia, g) wykaz osób prawnych i fizycznych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, którym udzielono pomocy publicznej. 2. Podanie do publicznej wiadomości wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. f, nie narusza przepisów o tajemnicy skarbowej." Odpowiedź organu, że informacje znajdujące się w gablocie informacyjnej Urzędu Miasta K. zostały umieszczone na podstawie art. 37 ust 1 pkt 2 lit, f i lit. g ustawy o finansach publicznych – jest zgodna z prawdą. Prawidłowe jest również stwierdzenie, że informacje dotyczące wysokości udzielonej pomocy publicznej są objęte tajemnicą skarbową. Powołany wyżej art. 37 ust. 2 ustawy o finansach publicznych wyłącza tę tajemnicę tylko w zakresie wysokości udzielonych ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono spłatę na raty w kwocie przewyższającej łącznie 500 zł w zakresie podatków lub opłat. Natomiast w przypadku pomocy publicznej zarówno wysokość, jak i przyczyny jej udzielenia są objęte tajemnicą skarbową na podstawie art. 293 Ordynacji podatkowej. Podsumowując: prawidłowe jest stanowisko organu, że żądana przez skarżącą informacja dotycząca konkretnych kwot udzielonej pomocy publicznej jest objęta tajemnicą skarbową i nie może jej zostać udostępniona. Błędem było jednak przekazania tej prawdziwej skądinąd informacji w drodze tzw. "zwykłego pisma", podczas gdy organ zobowiązany był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Analogiczna sytuacja była przedmiotem oceny w kontekście bezczynności organu w sprawie objętej wyrokiem WSA w Gdańsku z 19 marca 2014 r., sygn. II SAB/Gd 3/14. Uzasadniając oddalenie skargi na bezczynność WSA powołał się na art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uchylając ten wyrok na skutek kontroli instancyjnej Naczelny sąd Administracyjny wyraził stanowisko odmienne. Mianowicie w wyroku z 16 października 2015 r., sygn. I OSK 1991/14 NSA wskazał: "Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wywody Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczące tajemnicy skarbowej uregulowanej w art. 293 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji niezasadnie wskazał jednak, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Należy wyraźnie rozgraniczyć dwa stany prawne, o których mowa w art. 1 ust. 2 i art. 5 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Mamy zatem do czynienia z informacją publiczną, ale zasady i tryb dostępu do niej określone są odmiennie w ustawie szczególnej. Dla załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wystarczy wówczas poinformować wnioskodawcę pismem o istniejącym stanie prawnym. Z całkowicie odmienną sytuacją mamy do czynienia w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., gdzie ustawodawca ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na tajemnice chronione ustawowo. Do takich tajemnic należy wymieniona w tym przepisie ochrona informacji niejawnych, ale też ochrona danych osobowych i tajemnica skarbowa. (...) W omawianej sprawie nie mamy zatem do czynienia z odmiennym trybem dostępu, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., lecz z informacjami podlegającymi ochronie zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Dla skutecznej realizacji tej ochrony konieczne jest wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p.". Stanowisko organu, mimo, że merytorycznie prawidłowe, nie przybrało wymaganej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej formy decyzji administracyjnej. Stąd też Sąd w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do wydania aktu w tym zakresie w terminie 14 dni. Termin ten wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczy się od dnia doręczenia organowi akt albo odpisu orzeczenia. Tylko na marginesie Sąd stwierdza, że powołane przez skarżącą w piśmie procesowanym z dnia 21 lipca 2025 r. sygnatury orzeczeń, które miałyby potwierdzać zasadność jej skargi, w ogóle nie dotyczą informacji publicznej. Z uwagi na niezałatwienie wniosku w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd stwierdził w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie w tym samym punkcie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stanowisko organu jest merytorycznie prawidłowe, a jedynie przybrało niewłaściwą formę prawną. Wadliwość ta nie ma charakteru oczywistego. W pkt III wyroku oddalono skargę w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny – na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.