II SAB/Kr 127/12

Kraków, dnia 5 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. w sprawie ze skargi L.K. A.P. R.N. M.Z. , na bezczynność Wojewody postanawia skargę odrzucić L.K. A.P. R.N. M.Z. , wnieśli skargę na bezczynność Wojewody polegającą na braku rozpatrzenia, pomimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 35 § 3 k.p.a., wniesionej w dniu 30 stycznia 2012 r., skargi na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 27 sierpnia 2009 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian punktowych Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta B. w zakresie korekty układu komunikacyjnego w obszarze opracowywanego planu miejscowego terenu "[...]", ze szczególnym uwzględnieniem [...]Strefy Aktywności Gospodarczej. Skarżący podnieśli, że Wojewoda odpowiadając na ich skargę, wydał jedynie pismo informacyjne, że przeprowadzono postępowanie nadzorcze oraz że w wyniku tego postępowania organ nadzoru nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. Pismo takie nie jest decyzją, o jakiej mowa w art. 104 k.p.a., nie stanowi też postanowienia, o jakim mowa w art. 123 k.p.a.. Dlatego też nie ulega wątpliwości, że Wojewoda pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Skarżący wnieśli na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym o zobowiązanie Wojewody do zmiany w/w uchwały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że w odpowiedzi udzielonej skarżącym w dniu 2 marca 2012 r. stwierdził, iż przedmiotowa uchwała została poddana badaniu nadzorczemu w trybie i terminie określonym w art. 91 ustawy o samorządzie gminnym i organ nadzoru nie znalazł podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skarżący zostali równocześnie pouczeni, iż stosownie do unormowań zawartych w ustawie o samorządzie gminnym, na zasadach w niej określonych mają możliwość samodzielnego remonstrowania przeciwko uchwale. Wojewoda wskazał także, że zajęte przez niego stanowisko w związku ze zgłoszonym żądaniem, to jest wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego lub udzielenie informacji o braku podstaw do jego wydania, kończy postępowanie nadzorcze przed wojewodą jako organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały w tym trybie. Skoro zatem Wojewoda pismem z dnia 2 marca 2012 r., udzielił informacji skarżącym, iż w ocenie organu nadzoru brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 27 sierpnia 2009 r. Nr [...], nie można mówić o bezczynności organu nadzoru lub o pozostawaniu w zwłoce w rozpatrzeniu sprawy. Dodatkowo Wojewoda podkreślił, iż organ nadzoru nad jednostkami samorządu terytorialnego nie wydaje decyzji administracyjnych ani postanowień, a wezwanie w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym należy kierować nie do organu nadzoru, a do rady gminy, która podjęła zaskarżaną uchwałę. W ocenie Wojewody nie znajduje również uzasadnienia zarzut skarżącego naruszenia przez organ nadzoru przepisu art. 35 § 3 w związku z art. 104 i 123 k.p.a., ponieważ przedmiotowa sprawa nie jest indywidualną sprawą z zakresu administracji, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 nr 270) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody polegająca na nie wydaniu rozstrzygnięcia zmieniającego uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 27 stycznia 2009 r. Nr [...]. Podkreślić należy, że ustawodawca dopuścił możliwość składania skarg na bezczynność jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przy bezczynności w działaniu organu administracji skardze do sądu podlegają zatem tylko wskazane w przepisie art.3 § 2 pkt 8 p.p.s.a przypadki określone w pkt 1-4a ustawy. Skarżący w przedmiotowej sprawie wnoszą o zobowiązanie Wojewody do zmiany uchwały. Jak wynika z powołanego powyżej art. 3 § 2,przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie przewidują możliwości wniesienia skargi na bezczynność polegającą na niewydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie postępowania kontrolnego. Zaznaczyć przy tym należy, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. kontroli sądowoadministracyjnej podlegają rozstrzygnięcia nadzorcze. Kontroli takiej nie podlegają jednakże pisma organu nadzorczego, informujące osobę zainteresowaną, o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego po przeprowadzeniu postępowania na skutek złożonego podania w tym przedmiocie. Wynika to w sposób jednoznaczny z treści art. 3 § 2 pkt 7 i 8 p.p.s.a., który stanowi, że skarga może dotyczyć jedynie wydanego aktu nadzoru nad działalnością organów samorządu terytorialnego, a nie bezczynności w tym zakresie. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych, ponieważ jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 orzekł jak w sentencji.