II SAB/Kr 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.F. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 127/13 w sprawie ze skargi A.F. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie zwrotu nieruchomości postanawia : wniosek oddalić. Wyrokiem z dnia 16 września 2013r. sygn. akt II SAB/Kr 127/13 stwierdzono, że bezczynność Starosty T. w przedmiocie o zwrot nieruchomości nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w pozostałym zakresie postępowanie sądowe zostało umorzone. Wnioskiem z dnia 15 października 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wystąpił do Sądu o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 127/13. Skarżący wniósł o wyjaśnienie ,,dlaczego w wyroku z dnia 26 września 2013 roku nie została uwzględniona okoliczność, że Starosta T. orzekał w sprawie, co do której nie istniał jej przedmiot, a mianowicie wywłaszczona nieruchomość. Nieruchomość wywłaszczona została bowiem dopiero w roku 2013 w dniu 10 września". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek ten nie jest zasadny. Stosownie do przepisu art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok (na zasadzie art.166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień) rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku (lub postanowienia – por. art. 166 p.p.s.a.). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 roku o sygn. akt I OZ 1011/07 przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawarte w sentencji, a nie udzielenie odpowiedzi na kierowane przez strony pytanie. Strona nie może domagać się dokonania wykładni wyroku (uzasadnienia) tylko dlatego, że orzeczenie prezentuje inne stanowisko niż prezentowane przez stronę albowiem wniosek taki sprowadzałby się w istocie nie do wykładni wyroku, a do polemiki ze stanowiskiem Sądu. Z samej natury i istoty wykładni wyroku wynika, że dotyczy ona tego co zostało zawarte w konkretnym rozstrzygnięciu. Nie jest dopuszczalne podnoszenie w drodze wykładni z art. 158 p.p.s.a. dodatkowych motywów wyroku, zmiana uprzedniej argumentacji, czy podejmowanie polemiki w tych kwestiach. Wykładnia wyroku dopuszczalna jest jedynie w razie wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia, utrudniającego ustalenie sensu rozstrzygnięcia (braku fragmentu uzasadnienia). Ale wątpliwość, co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. – zob. postanowienie NSA z 28 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 2696/11. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013r. jest jasny w zakresie sentencji. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu. Wobec tego trudno przyjąć, że sentencja wyroku wymaga niezbędnej wykładni. Podobnie uzasadnienie tego wyroku jasno wyjaśnia, dlaczego nie miała miejsca bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać ponadto należy, że skarżący żąda od sądu wyjaśnienia wątpliwości co do okoliczności faktycznych – kwestii istnienia przedmiotu orzekania w sprawie rozpatrywanej przez Starostę T. Sąd Administracyjny w tej sprawie badał i mógł orzec jedynie czy miała miejsce bezczynność organu, nie zaś rozstrzygać kwestie merytoryczne. W związku z tym wniosek złożony przez skarżącego nie jest w świetle art.158 p.p.s.a. wnioskiem o dokonanie wykładni orzeczenia Sądu (wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 127/13) – sentencji lub uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek o dokonanie wykładni w istocie nie dotyczy wyjaśnienia treści sentencji lub uzasadnienia wyroku Sądu z 16 września 2013r. sygn. akt II SAB/Kr 127/13, lecz co najwyżej wnioskiem o rozstrzygnięcie merytoryczne. Zatem na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.