II SAB/Kr 128/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.F. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 128/13 w sprawie ze skargi A.F. na "niewykonanie decyzji organów wyższego stopnia oraz na bezczynność organu" postanawia : wniosek oddalić. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013r. sygn. akt II SAB/Kr 128/13 odrzucona została skarga A.F. (dalej zwany skarżącym) na "niewykonanie decyzji organów wyższego stopnia oraz na bezczynność organu". Pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wystąpił do Sądu z wnioskiem o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 128/13 "albowiem jest ono niezrozumiałe w swej treści". Zatem wniósł on o wyjaśnienie "w jaki sposób mogę dochodzić od Starosty T. zapłaty sumy wskazanej w piśmie z dnia 29 września 1960 roku (nr repertorium [...] ), skoro organy wskazują, iż przedmiotowe pismo jest decyzją wydana przez wysoko postawionego urzędnika partyjnego celem utworzenia katowni narodu polskiego, i prowadzenia działań – inwigilacja żołnierzy AK, duchowieństwa, kurierów tatrzańskich, opozycji, inteligencji" oraz "o dokonanie wykładni w sprawie byłej katowni narodu polskiego prowadzonej przez Urząd Bezpieczeństwa współpracującej z siedzibami Urzędu Bezpieczeństwa położonymi przy [...] w K. oraz [...] w K. ." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek ten nie jest zasadny. Stosownie do przepisu art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok (na zasadzie art.166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień) rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku (lub postanowienia – por. art. 166 p.p.s.a.). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2008 roku o sygn. akt I OZ 1011/07 przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawarte w sentencji, a nie udzielenie odpowiedzi na kierowane przez strony pytanie. Strona nie może domagać się dokonania wykładni wyroku (uzasadnienia) tylko dlatego, że orzeczenie prezentuje inne stanowisko niż prezentowane przez stronę albowiem wniosek taki sprowadzałby się w istocie nie do wykładni wyroku, a do polemiki ze stanowiskiem Sądu. Z samej natury i istoty wykładni wyroku wynika, że dotyczy ona tego co zostało zawarte w konkretnym rozstrzygnięciu. Nie jest dopuszczalne podnoszenie w drodze wykładni z art. 158 p.p.s.a. dodatkowych motywów wyroku, zmiana uprzedniej argumentacji, czy podejmowanie polemiki w tych kwestiach. Wykładnia wyroku dopuszczalna jest jedynie w razie wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia, utrudniającego ustalenie sensu rozstrzygnięcia (braku fragmentu uzasadnienia). Ale wątpliwość, co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. – zob. postanowienie NSA z 28 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 2696/11 W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie Sądu z dnia 25 lipca 2013r. jest jasne w zakresie sentencji. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu. Wobec tego trudno przyjąć, że sentencja wyroku wymaga niezbędnej wykładni. Podobnie uzasadnienie tego postanowienia jasno wyjaśnia, dlaczego skarga złożona przez A.F. nie może być rozpoznana przez Sąd w świetle jego kognicji. Wskazać ponadto należy, że skarżący żąda od Sądu de facto porady prawnej co do tego jak ma dochodzić swoich ewentualnych roszczeń - "w jaki sposób mogę dochodzić od Starosty T. zapłaty sumy wskazanej w piśmie z dnia 29 września 1960 roku (nr repertorium [...] . Nie jest to więc w świetle art.158 p.p.s.a. wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia Sądu (postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lipca 2013r., sygn. akt II SAB/Kr 128/13) – sentencji lub uzasadnienia. Zgodnie z art.6 p.p.s.a. sąd administracyjny udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek tylko co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Natomiast porad prawnych co do podjęcia określonych kroków prawnych przez stronę w konkretnej sprawie udziela adwokat bądź radca prawny, do których to powinien zwrócić się skarżący po poradę. Ponieważ przedmiotem postanowienia z 25 lipca 2013r. nie była sprawa "katowni narodu polskiego prowadzona przez Urząd Bezpieczeństwa", to również w tym zakresie brak jakichkolwiek podstaw do dokonania wykładni tego postanowienia przez Sąd. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek o dokonanie wykładni jest w istocie nie dotyczy wyjaśnienia treści sentencji lub uzasadnienia postanowienia Sądu z 25.07.2013r. sygn. akt II SAB/Kr 128/13, lecz co najwyżej wnioskiem o udzielenie porady prawnej. Zatem na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.