II SAB/Kr 128/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.F. na "niewykonanie decyzji organów wyższego stopnia oraz bezczynność organu" postanawia 1. skargę odrzucić. 2. zwrócić skarżącemu A.F. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi Wnioskiem złożonym w dniu 31 października 2002r. do Starostwa Powiatowego w Z. , A.F. wystąpił o zwrot nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z. oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] obręb [...], odpowiadającej dawnej parceli budowlanej 1. kat. [...] gm. kat. Z. oraz dawnej parceli gruntowej 1. kat. [...] gm. kat. Z. . Decyzją z dnia [...] września 2007r., znak: [...] Starosta T. orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] obręb [...], położonej w Z. na rzecz A.F., Z.I.K. , R.S. i R.B. , Decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty T. z dnia [...] września 2007r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2008r., znak: [...] , Starosta T. zawiesił z urzędu, w związku ze śmiercią A.W. , postępowanie administracyjne w sprawie o zwrot nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] obręb [...] o powierzchni 0,1244 ha, odpowiadającej dawnym parcelom gruntowym 1.kat [...] i [...] gm. kat. Z. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. Nr [...] organ podjął na wniosek "A. " S.A. zawieszone postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Nr [...] Wojewoda , stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez Pana A.F. na postanowienie Starosty T. z dnia 25 lipca 2012r. Nr [...] Pismem z dnia 14 czerwca 2013r. A.F. (dalej jako skarżący) wniósł skargę "na niewykonanie decyzji organów wyższego stopnia oraz bezczynność organu." Skarga ta jest przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Zarzucił w niej, że organ pozostaje w zwłoce z wykonaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z [...] grudnia 2012, znak: [...], decyzji Wojewody z [...] października 2005r., znak: [...] oraz z zapłaceniem 170 mln zł za nieruchomość położoną przy ulicy [...] w Z,. oznaczonej jako działka [...] obr. [...] oraz za nieruchomość położoną przy ul. [...] w Z. oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] obręb [...] które zostały wywłaszczone, a także z zapłaceniem 459.800 zł za powierzchnię 45 m2 nieruchomości. Zdaniem skarżącego miałoby to oznaczać bezczynność organu. Skarżący wniósł o wyznaczenie Staroście T. terminu do wykonania wskazanych rozstrzygnięć organów wyższego stopnia i załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji o zwrocie nieruchomości położonej przy. ul. [...] w Z, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], obr. [...], a także wymierzenie Staroście T. grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W odpowiedzi na skargę z 20 czerwca 2013r. organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, że pisma na które powołuje się skarżący nie mogą zostać uznane za spełniające warunki dla uznania ich za decyzje administracyjne. Wskazano, że postępowanie wywłaszczeniowe zostało już zakończone poprzez sporządzenie i podpisanie umowy sprzedaży z 29 września 1960r. Rep. Nr.[...] Organ wskazał także, że według § 3 tej umowy, kwestie wykonania zobowiązań, co do zapłaty kwoty nabycia nieruchomości poddane zostały pod rygor egzekucji z aktu notarialnego i posiadają charakter cywilnoprawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Przystępując do rozpatrywania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest ona dopuszczalna z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego, która została określona przez artykuł 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."): Zgodnie z artykułem 3 § 2. p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wobec powyższego należy stwierdzić po pierwsze, że pisma Wojewody z 13 października 2005r., znak: [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z 18 grudnia 2012r., znak: [...] nie mieszczą się w katalogu aktów lub czynności objętych zakresem właściwości sądów administracyjnych zawartym w art. 3 p.p.s.a. Przede wszystkim nie są to, wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzje administracyjne. Pisma te nie zawierają żadnego wiążącego rozstrzygnięcia w kwestii praw i obowiązków ich adresatów, nie rozstrzygają sprawy co do istoty, ani też nie kończą postępowania w inny sposób. Co więcej, w katalogu objętym zakresem orzekania przez sądy administracyjne nie ma mowy o "niewykonaniu decyzji", a to właśnie stanowi główny przedmiot skargi. Tym bardziej zatem, skarga nie może zostać uznana za sformułowaną poprawnie w kontekście aktów i czynności objętych kognicją sądów administracyjnych. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. bezczynność organu administracji może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Skarga na bezczynność może więc dotyczyć niepodjęcia przez organ administracyjny tylko takich czynności, które same w sobie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Niewykonanie decyzji nie ma bowiem cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W konsekwencji niewykonanie decyzji, nawet gdyby rzeczywiście była to decyzja, nie może być przedmiotem skargi na bezczynność. Bezczynność wiąże się bowiem z konkretnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym w indywidualnej sprawie, które nie zostało w terminach prawem określonych zakończone stosownym aktem administracyjnym art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Poza zakresem niniejszego postępowania pozostaje zaś dopuszczalność odrębnej skargi na bezczynność organu w toczącym się konkretnym postępowaniu administracyjnym. Jedynie na marginesie należy wskazać, że taka właśnie skarga A.F. w sprawie administracyjnej prowadzonej pod Nr [...] również wpłynęła do Sądu i została ujęta pod sygnaturą akt II SAB/Kr 127/13. W kwestii niezapłacenia przez Starostę T. odszkodowania za wywłaszczaną nieruchomość należy wskazać, że są to zobowiązania o charakterze cywilnoprawnym, a zatem podlegają kognicji sądów powszechnych. Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie wobec czego skargę jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie skarżącemu kwoty 100 zł tytułem uiszczonego wpisu.