II SAB/Kr 130/23

Kraków, dnia 1 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej A. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 października 2023 r. w sprawie ze skargi A. Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 lutego 2023 r. – postanawia – odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 18 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. Ł. z powodu niedopuszczalności skargi. W piśmie z 13 października 2023 r., wraz z doręczeniem odpisu postanowienia z uzasadnieniem, skarżący został pouczony, że na powyższe postanowienie przysługuje skarga kasacyjna, którą należy wnieść – pod rygorem odrzucenia – z zachowaniem przymusu adwokacko-radcowskiego. Pismem złożonym do Sądu 16 listopada 2023 r. skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną na powyższe postanowienie (zatytułowaną "wniosek o stwierdzenie nieważności"). Skarżący podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny powinien uznać za nieważne przedmiotowe postanowienie, bowiem w sprawie orzekali sędziowie, którzy byli wyłączeni z mocy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Art. 175 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.) wprowadza wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Skargę kasacyjną może sporządzić także w określonych przypadkach sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, a także doradca podatkowy i rzecznik patentowy (art. 175 § 2-3 P.p.s.a.). Jak zaś stanowi art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Zatytułowanie przez skarżącego pisma odmiennie niż "skarga kasacyjna" nie mogło sprawić, że wobec skarżącego nie będą miały zastosowania ustawowe wymogi dotyczące wnoszenia środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji. Pismo skarżącego w istocie domaga się dokonania przez NSA kontroli kasacyjnej charakterystycznej dla rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 i 2 pkt 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, zaś nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. W tych okolicznościach nie budziło wątpliwości Sądu, że pismo skarżącego należy zakwalifikować jako skargę kasacyjną. W niniejszym przypadku skarżący – mimo otrzymania pouczenia o wymogach określonych w ustawie – wniósł skargę kasacyjną osobiście, bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Mając powyższe na względzie, Sąd zobligowany był zatem odrzucić skargę kasacyjną, jako niedopuszczalną, działając na podstawie art. 178 P.p.s.a.