II SAB/Kr 132/02

Sygn. akt. II SAB /Kr 132/ 02 POSTANOWIENIE Dnia 08 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : NSA Stanisław Biernat AWSA Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2004r. sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie wykonania decyzji o uregulowanie stosunków wodnych postanawia skargę odrzucić. Syg.akt II SAB/Kr 132/02 Uzasadnienie Zgodnie z brzmieniem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Skarga A.Z. (zwanego dalej skarżącym) na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie wykonania decyzji o uregulowanie stosunków wodnych wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w dniu [....] .07.2002r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. W odpowiedzi na skargę z dnia [....] .01.2003r. Wójt Gminy J. wskazał, iż w dniu [....].05.1999r. zobowiązany J.G. wykonał decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 27 lipca 1998r., nr [....] wykonując rów długości 6mb, szerokości 40 cm i głębokości 30 cm, który stanowi połączenie między drewnianym przepustem na drodze a jarem". Na powyższą okoliczność sporządzony został protokół. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Wójta Gminy J. w przedmiocie wykonania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 27 lipca 1998r., nr [....] utrzymanej następnie w mocy (poza terminem jej wykonania, który określono na dzień 15 października 1998r.) decyzją Wojewody [....] z dnia 17 września 1998r., nr [....] . Zgodnie z brzmieniem art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wskazać przede wszystkim należy, iż w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, póz. 161 ze zm.) z dniem 30 listopada 2001 r. wprowadzono istotną zmianę. Mianowicie ustawa ją nowelizująca (z dnia 6 września 2001 r., Dz. U. Nr 125, póz. 1368) dodała przepis art. 6 § la, w którym upoważniła do złożenia skargi na bezczynność, polegającą na braku podejmowania przez wierzyciela czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, również podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. Postanowienie w tej sprawie wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z tego płyną dwie istotne konkluzje. Pierwsza, że wprowadzono szczególny tryb kwestionowania bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym, druga, że rozszerzono krąg uprawnionych do udziału w nim osób. W tej sytuacji skarżącemu przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym (egzekucyjnym) i sądowoadministracyjnym, ponieważ przysługuje mu prawo domagania się podjęcia stosownych czynności egzekucyjnych. Powinien jednak w pierwszej kolejności czynić to na drodze postępowania administracyjnego (egzekucyjnego), kierując skargę do właściwego organu wyższego stopnia, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego W N. Dopiero po wydaniu postanowienia przez ten organ możliwe jest skierowanie skargi na bezczynność organu administracji publicznej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mimo więc posiadania przez skarżącego przymiotu strony, skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się przedwczesna i niedopuszczalna. W świetle art. 6 § la ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, wniesiona na zasadzie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobę trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym. Taki sam pogląd wyraził już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2002 r. (sygn. akt II SA/Ka 3036/00 - niepublikowany) oraz w wyroku z 30 czerwca 2003r. (sygn. akt SAB/Ka 138/02 - ONSA 2004/2/81). Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.