II SAB/Kr 138/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.G. o zwolnienie od kosztów sądowych wskutek wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2015r. pozostawiającego wniosek Z.G. w sprawie ze skargi Z.G. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy postanawia : pozostawić wniosek bez rozpoznania. W skardze z dnia 8 czerwca 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca Z.G. zamieściła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ wniosek ten nie został wniesiony bez zachowania przewidzianej prawem formy w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 lipca 2015r. stronie skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. sadu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka skierowana do skarżącej Z.G. na adres podany w skardze, zawierający urzędowy formularz "PPF" została zwrócona do Sadu z adnotacją poczty "zwrot nie podjęto w terminie." Wobec powyższego referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 18.09.2015r. pozostawił wniosek Z.G. W dniu 5 października 2015r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (nadany przesyłką poleconą w dniu 2.10.2015r.) złożony osobiście w Sądzie) sprzeciw wniesiony przez Z.G. od przedmiotowego zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podniosła, że nic nie wiedziała o przesyłce, nie była ona jej awizowana, nie wydano jej na poczcie "a bywam na poczcie regularnie dopytując się o listy do mnie." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 260 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stwierdzić należy, że przesyłka zawierająca urzędowy formularz "PPF" prawidłowo została skierowana do skarżącej Z.G. i= na adres jaki wskazała ona w swojej skardze. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana w dniach 4 i 12 sierpnia 2015r. (k.9 a.s.) Jak wynika z treści zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki doręczyciel pozostawił przesyłkę w Urzędzie Pocztowym S. , o czym umieścił zawiadomienie a w drzwiach adresata, a wobec nie podjęcia przesyłki w terminie została ona zwrócona do nadawcy w dniu 20 sierpnia 2015r. Zgodnie z art.65 § 1 i art.69 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sąd dokonuje doręczeń prze operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Natomiast art.73 p.p.s.a. wprowadza fikcję prawna doręczenia. Stosownie do jego treści w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w podanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, w jakim pismo pozostawało w palcówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Podzielić należy pogląd, ze w niniejszej sprawie zastosowane zostały zasady wynikające z brzmienia powołanych przepisów. Przesyłka skierowana do skarżącej M.G. zawierająca urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", była prawidłowo zaadresowana i dwukrotnie avizowana (o czym zamieszczono zawiadomienie). Skarżąca wprawdzie twierdzi, że przesyłka nie była jej avizowana, ale w żaden sposób nie uprawdopodobniła tego twierdzenia. Nie wykazała, aby składała jakieś reklamacje, bądź skargi na funkcjonowanie placówki pocztowej lub pracę doręczyciela. Skoro skarżąca nie odebrała przysyłki pod adresem wskazanym w skardze (pomimo dwukrotnego awizo), to należało ją uznać za doręczoną z upływem ostatniego dnia 14 dniowego terminu, w jakim pismo pozostawało w placówce pocztowej tj. z dniem 18 sierpnia 2015r. W tej sytuacji 7 dniowy termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu upłynął w dniu z dniem 25 sierpnia 2015r., w tym terminie braki nie zostały przez skarżącą uzupełnione. Zgodnie z treścią art.243 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany, ustawodawca wprowadził bowiem wymóg złożenia go na urzędowym formularzu (art.252 § 2 p.p.s.a), którego wzór określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. nr 227, poz.2245). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu wniosku Z.G. w przedmiocie zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych, wskutek wniesienia sprzeciwu od zarządzenia z dnia 18.09.2015r. o pozostawieniu bez rozpoznania, nie znalazł z wyżej wskazanych przyczyn podstaw do rozpoznania wniosku. Ponieważ więc wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu – w myśl art.257 p.p.s.a. – to pozostawia się go bez rozpoznania. Dodać jedynie należy, że niezależnie od niniejszego rozstrzygnięcia skarżąca może nadal w toku postępowania złożyć wniosek o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF, który będzie wówczas odrębnie rozpoznany.