II SAB/Kr 139/17

' Dnia 6 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. L. i W. R. na bezczynność Wójta Gminy L. w sprawie o naruszenie stosunków wodnych I. zobowiązuje Wójta Gminy L. w terminie 30-stu dni do wydania aktu w sprawie dotyczącej naruszenia stosunków wodnych na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w miejscowości R.; II. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżących D. L. i W. R. kwoty po [...] zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 10 kwietnia 2017 r. D. L. i W. R. wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę (zatytułowaną "zażalenie") na bezczynność Wójta Gminy L. w zakresie toczącego się z ich udziałem postępowania w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych. Wskazali, że wnieśli wcześniej w tej sprawie zażalenie na podstawie art. 37 k.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S., które postanowieniem z 20 października 2016 r. uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Wójtowi trzydziestodniowy termin na załatwienie sprawy. Wójt jednak w dalszym ciągu nie wywiązuje się z obowiązku rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podnieśli, że 26 września 2016 r. dostali postanowienie o powołaniu biegłego specjalisty z zakresu melioracji i hydrologii, a 22 października o godz. 10 powołany biegły dokonał ekspertyzy na terenie gdzie zostały naruszone stosunki wodne. Następnie 15 listopada 2016 r. skarżący byli osobiście w gminie zapytać się o protokół z przeprowadzonej wizji, który mieli dostać. Otrzymali wówczas odpowiedź, że ich zażalenie jest słuszne i faktycznie stosunki wodne ewidentnie zostały naruszone i sąsiad nie miał na to pozwolenia, ale trzeba to dokładnie zbadać. Do dnia wniesienia skargi skarżący nie otrzymali protokołu i sprawa nie została zakończona. Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." przesłał skargę Wójtowi Gminy. Zgodnie z tym przepisem "Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi". W dniu 1 czerwca 2017 r. (data nadania przesyłki poleconej) D. L. i W. R. przesłali do WSA w Krakowie wniosek o rozpatrzenie skargi na bezczynność na podstawie załączonych przez niech kserokopii, a także o ukaranie Wójta Gminy za nieprzesłanie dokumentacji w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. Sąd wezwał Wójta do nadesłania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Ponieważ Wójt wezwania nie wykonał, Sąd ponaglił go pismem 11 lipca 2017 r. o wykonanie poprzedniego wezwania - pod rygorem nałożenia grzywny. W dniu 8 sierpnia 2017 r. (data nadania przesyłki poleconej) Wójt przesłał do WSA w Krakowie odpowiedź na skargę z daty 7 sierpnia 2017 r. oraz niepotwierdzone za zgodność kserokopie części akt administracyjnych. Po nałożeniu na Wójta Gminy grzywny w trybie art. 112 p.p.s.a. postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r., Wójt Gminy wraz z oryginałem skargi przesłał ponownie odpowiedź na skargę - bardziej rozbudowaną niż jego wcześniejsze pismo procesowe z dnia 7 sierpnia 2017 r. Wskazał w niej, że spór o prawdopodobne naruszenie stosunków wodnych toczy się z wniosku D. L. przeciwko J. R.. Podłożem sporu o naruszenie stosunków wodnych jest wieloletni spór o sprawy majątkowe pomiędzy J. R. a jego bratem J. R., ojcem W. oraz D. L.. W chwili obecnej kolejny rok trwa sprawa przed Sądem Rejonowym we G. o rozgraniczenie pomiędzy nieruchomościami J. R., D. L., W. R. i innych. Spór o naruszenie stosunków wodnych rozpoczął się od momentu, gdy syn J. R. - M. R. rozpoczął budowę domu mieszkalnego i w związku z tym procesem inwestycyjnym doprowadził do zmiany konfiguracji terenu i spływu wód powierzchniowych. Po zainicjowaniu postępowania o naruszenie stosunków wodnych wielokrotnie czynione były pozaprocesowe sposoby pogodzenie sporu pomiędzy rodzinami J. R., J. R. i D. L.. Pomimo interwencji Wójta Gminy jednak nie udało się doprowadzić do zażegania sporu na drodze mediacji. Spory majątkowe przenoszą się na następne pokolenia. Wobec zaostrzenia sporu o granice nieruchomości stało się oczywistym konieczność intensyfikacji działań w kierunku ustalenia naruszenia stosunków wodnych. Wobec konieczności ustalenia informacji, dla których konieczna jest wiedza specjalistyczna, powołano mgr inż. W. G., specjalistę z zakresu melioracji i hydro budownictwa. Wobec podnoszonych w trakcie wizji w terenie uwag ze strony D. L. oraz innych członków rodziny J. R. uczestniczących w wizji jako głośna publiczność, wystąpiono do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o dokonanie kontroli przebiegu procesu inwestycyjnego budowy domu mieszkalnego na gruntach J. R.. Taka kontrola miała miejsce w dniu 28 lipca br. Uzyskano informację telefoniczną o przeprowadzonej kontroli u inspektora M. M. z nadzoru budowlanego, który przekazał wstępną ocenę i stwierdził, że budowa domu nie miała wpływu na stosunki wodne, gdyż woda opadowa z terenu inwestycji została skierowana nowym torem, jednak po gruntach inwestora, a nieruchomości sąsiednie nie są narażone na spływające wody. W chwili obecnej do Urzędu Gminy L. wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.. Ze względu na lakoniczność przedmiotowej opinii wystąpiono powtórnie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uzupełnienie opinii. Wobec wstępnych informacji uzyskanych od inspektora nadzoru budowlanego, być może zagadaniem prejudycjalnym może być kwestia ustalenia stanu władania nieruchomości wskazanej we wniosku o naruszenie stosunków wodnych. Dlatego też wystąpiono do Sądu Rejonowego w G. o informację, czy zakończyła się sprawa o rozgraniczenie. Sąd Rejonowy wyjaśnił, że obecnie toczy się sprawa o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Z informacji uzyskanych od W. R. powzięto wiadomość, że na skutek czynności realizowanych przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., J. R. wraz ze swym synem M. R. dokonali nowej regulacji spływu wód, która ta regulacja prawdopodobnie przywraca stosunki wodne sprzed budowy domu mieszkalnego przez M. R.. Żadna ze stron postępowania nie zawiadomiła oficjalnie Urzędu Gminy L. o czynnościach na gruncie wykonanych przez J. R. i jego rodzinę. Wobec takiego stanu faktycznego, wyznaczono na dzień 21 października 2017 r. nową wizję z udziałem powołanego biegłego mgr inż. W. G. w celu ustalenia czy doszło do przywrócenia stosunków wodnych. Obecnie wszelkie czynności prowadzone w obecności stron i licznej publiczności składającej się z członków rodziny odbywają się w asyście Policji gdyż agresja, jaka rodzi się pomiędzy uczestnikami postępowania stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla uczestników i prowadzącego postępowanie oraz dla biegłego. W dniu ostatniej wizji, już po zakończeniu działań urzędowych miały miejsce chuligańskie wybryki w postaci obrzucania domów petardami. Interweniowała Policja w składzie uczestniczącym wcześniej w wizji. W piśmie procesowym z dnia 28 października 2017 r. skarżący uzupełnili skargę. Wnieśli o: 1/ zobowiązanie Wójta Gminy do załatwienia sprawy w terminie jednego miesiąca; 2/ stwierdzenie, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności; 3/ stwierdzenie, że bezczynność Wójta Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4/ zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu tego pisma wskazano, że w dniu 1 kwietnia 2014 r. D. L. oraz W. R. zwrócili się do Wójta Gminy z wnioskiem o podjęcie działań w trybie art. 29 ustawy prawo wodne. W swoim wniosku podnieśli, że J. R. swoim działaniem wbrew przepisom ustawy prawo wodne zmienił kierunek odpływu wody ze swojej działki nr [...] i odprowadza ją na sąsiednie działki nr [...] i [...]. W związku z tak złożonym wnioskiem domagali się wydania decyzji zobowiązującej właściciela działki J. R. do przywrócenia stanu poprzedniego, względnie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Na dzień 10 czerwca 2014 r. organ administracji publicznej wyznaczył wizję w terenie. Do dnia 25 lipca 2016 r. organ nie poczynił żadnych czynności i nie załatwił sprawy. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy (bezczynność organu) pismem z dnia 25 lipca 2016 r. skarżący skierowali do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S.. Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. zapadłym do sprawy o sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. uznało zażalenie za zasadne (pkt 1) oraz wyznaczyło organowi dodatkowy trzydziestodniowy termin na załatwienie sprawy w formie prawem przewidzianej (pkt 2). Stwierdzono ponadto, iż niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 4). W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, iż do dnia wydania tego rozstrzygnięcia Wójt Gminy nie załatwił sprawy w terminie i w sposób prawem przewidziany, co nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Dostrzeżone zostało przez organ odwoławczy, iż Wójt Gminy zignorował dwukrotnie pisemne wezwanie o przesłanie akt sprawy i ustosunkowanie się do treści zażalenia. Po doręczeniu odpisu tego postanowienia Wójt Gminy nadal nie załatwił sprawy w terminie. Organ administracji publicznej zaniechał wyznaczania nowych terminów załatwienia sprawy. Jedynymi informacjami, jakie otrzymywali skarżący były pisma wskazujące, co raz to nowe terminy oględzin nieruchomości z udziałem melioratora. Nie są im doręczane żadne pisma. Wszelka dokumentacja w sprawie, jaka została pozyskana od innych podmiotów przez organ administracji publicznej jest dołączona do spraw dopiero teraz. Skarżącym ustnie została przekazana informacja, iż faktycznie stosunki wodne zostały naruszone, jednakże nie znajduje to odzwierciedlenia w aktach postępowania administracyjnego. Biegły został powołany dopiero w 2016 r. czyli niespełna dwa lata po wszczęciu postępowania. Skarżącym została doręczona odpowiedź z dnia 16 października 2017 r. na skargę na bezczynności organu. W treści tej odpowiedzi organ powołuje się na rzekome istnienie zatargów pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości i na trwanie postępowań sądowych, które miały mieć rzekomo wpływ na postępowanie administracyjne. Urząd Gminy zwrócił się do Sądu Rejonowego w G. Wydziału I Cywilnego pismem z 27 lipca 2017 r. o wskazanie, czy toczy się pomiędzy stronami sprawa o rozgraniczenie. Sąd poinformował wówczas, że przed do sygn. akt [...] jest w toku sprawa z powództwa J. R. przeciwko D. L. o ustalenie ważności zawartej pomiędzy nimi 15 lipca 2011 r. ugody na gruncie przed geodetą dotyczącej przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] własności powoda J. R. i [...], nie toczy się natomiast postępowanie o rozgraniczenie działek wskazanych w piśmie. Dodatkowo postępowanie cywilne toczy się w sądzie już od 2014 r., a zatem organ administracji znacznie wcześniej mógł poczynić ustalenia w tym zakresie. Na obecnym etapie postępowania administracyjnego organ nie jest uprawniony do badania konfliktu, jaki rzekomo istnieje pomiędzy właścicielami sąsiadujących nieruchomości. Zadaniem organu było stwierdzenie, czy nastąpiła ingerencja w stosunki wodne. To postępowanie nie ma na celu łagodzenia sporu pomiędzy stronami, a jedynie zbadanie, czy właściciel gruntu nie dokonał zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, bądź kierunku odpływu ze źródeł ze skodą dla gruntów sąsiednich. Z tego też powodu za niezasadne zdanie skarżących były rzekome działania organu maja cena celu mediację pomiędzy stronami. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - zwana dalej "ustawą nowelizującą". Wprowadziła ona zmiany między innymi do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 12 kwietnia 2017 r. (data przesłania przez WSA oryginału skargi do Wójta Gminy), zastosowanie do niej znajdzie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym w tej dacie - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. (dalej "p.p.s.a."). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący wyczerpali środki zaskarżenia przed wniesieniem skargi, składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., a zatem ich skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z § 1a art. 149 jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu wniosku D. L. i W. R. z dnia 1 kwietnia 2014 r. dotyczącego naruszenia przez J. R. stosunków wodnych. Wniosek ten dotyczył wszczęcia postępowania w trybie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jak wskazał T. Woś ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 str. 86) z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Terminy załatwiania spraw administracyjnych zostały uregulowane w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego. Paragraf 1 tego przepisu wprowadza zasadę szybkości postępowania, stanowiąc, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z § 2 art. 35 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. W myśl § 3 art. 35 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że wniosek z dnia 1 kwietnia 2014 r. do daty wyrokowania nie został załatwiony poprzez wydanie decyzji administracyjnej, mimo, że od dnia jego złożenia minęło ponad trzy i pół roku i pomimo, że już ponad rok temu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Terminy wskazane w art. 35 k.p.a. zostały w kontrolowanym postępowaniu wielokrotnie przekroczone i nawet postanowienie organu wyższego stopnia stwierdzające rażące naruszenie prawa nie skłoniło Wójta Gminy do zintensyfikowania działań procesowych i zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W tym miejscu należy zauważyć, że przesłane pierwotnie do WSA kserokopie akt administracyjnych były szczątkowe, niepotwierdzone za zgodność z oryginałem, brak było nawet wniosku, który zainicjował postępowanie i postanowienia SKO z 20 października 2016 r. Trudno było na tej podstawie ocenić przebieg postępowania administracyjnego. Na późniejszym etapie postępowania tj. w październiku 2017 r. Wójt Gminy dołączył nieco większą ilość kserokopii, które zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, jednakże Sąd w dalszym ciągu ma wątpliwości, czy przesłane zostały wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. I tak na przykład w piśmie bez daty - posiadającym nr "11" w przesłanych kserokopiach - organ prowadzący postępowanie zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. "z wnioskiem o dokonanie oceny zgodności realizacji przedmiotowego projektu zgodnie z przepisami prawa budowlanego i wydanie opinii czy przedmiotowy projektu upoważniał do wykonania nowego ukształtowania terenu, które to ukształtowanie mogło mieć wpływ na kształtowanie nowych stosunków wodnych". Dalej pod nr "16" (skreślony nr [...]) znajduje się odpowiedź PINB z daty 11 sierpnia 2017 r., iż odpowiedź na wymienione wcześniej pismo zostanie udzielona do 31 sierpnia 2017 r. Dalej jako nr "18" (skreślony 19 i 20) znajduje się pismo Wójta z 29 września 2017 r., adresowane do skarżących oraz do wiadomości biegłego, zatytułowane "informacja w sprawie opinii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G.", w którym stwierdzono, że "w załączeniu przesyła się kserokopię wspomnianego pisma". Z kolei pod nr "19" znajduje się kolejne pismo Wójta do PINB w G., noszące datę 5 października 2017 r., w którym mowa jest o "bardzo lakonicznym w treści" piśmie PINB z dnia 15 września 2017 r. Żadnego dokumentu PINB noszącego tę datę nie ma wśród przesłanych do WSA dokumentów. Budzi to poważne zastrzeżenia co do wykonania przez Wójta Gminy obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., pomimo wymierzenia mu grzywny na podstawie art. 112 p.p.s.a. Niemniej jednak Sąd rozstrzygał w oparciu o te dokumenty, które zostały przez Wójta Gminy dostarczone do WSA w Krakowie. Wśród dokumentów tych znajduje się "postanowienie o powołaniu biegłego" z 26 września 2016 r., jednak brak jakiejkolwiek informacji, czy i kiedy biegły sporządził opinię. Z protokołu z wizji lokalnej z dnia 22 października 2016 r. wynika, że "biegły zapoznał się z ukształtowaniem terenu". Z kolei "zawiadomienie o przeprowadzeniu wizji lokalnej" noszące datę 3 lipca 2016 r. zawiera stwierdzenie, że "oględziny zostaną dokonane przy obecności biegłego mgr W. G." (chodzi o oględziny wyznaczone na dzień 15 lipca 2017 r.). Sytuacja powtórzyła się jesienią 2017 r., bowiem w zawiadomieniu datowanym na 12 października 2017 r. o oględzinach wyznaczonych na 21 października 2017 r. również stwierdzono, że "oględziny zostaną dokonane przy obecności biegłego mgr W. G.". Treść tych dokumentów może wskazywać, że mimo upływu ponad roku od powołania biegłego i przeprowadzenia w tym czasie trzykrotnych oględzin z jego udziałem opinia nadal nie została sporządzona - co niewątpliwie stanowi naruszenie zasady szybkości i sprawności postępowania przez prowadzącego postępowanie Wójta Gminy. Sporządzona odpowiedź na skargę, także w poprawionej wersji, tylko w niewielkim stopniu odnosi się do sprawy będącej przedmiotem skargi czyli do kwestii bezczynności. Koncentruje się natomiast na kwestiach nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak spory rodzinne czy sąsiedzkie, próby mediacji, skomplikowany przebieg czynności procesowych itp. W tym miejscu należy podkreślić, że w postępowaniu ze skargi na bezczynność sąd administracyjny bada jedynie, czy mimo upływu terminów określonych w art. 35 k.p.a. rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nadal nie nastąpiło. Jest to w zasadzie jedyna przesłanka uwzględnienia skargi na bezczynność - która w niniejszej sprawie niewątpliwie ma miejsce. W tej sytuacji w pkt I wyroku zobowiązano Wójta Gminy do wydania aktu administracyjnego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Oceniając, czy zaistniała bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa bierze się pod uwagę całokształt stwierdzonych w sprawie okoliczności. W niniejszej sprawie o przyjęciu takiego rażącego naruszenia prawa zadecydował przede wszystkim bardzo długi - wieloletni - okres postępowania, a także brak zdecydowanej reakcji na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 października 2016 r. Już wówczas organ wyższego stopnia stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pomimo upływu kolejnego roku (przez znaczną część tego okresu Wójt Gminy nie wykonywał obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., przez co rozpoznanie niniejszej skargi na bezczynność również znacznie się wydłużyło) postępowanie administracyjne nadal nie jest zakończone i nie sposób przewidzieć, jakie jeszcze czynności procesowe planuje przeprowadzić Wójt Gminy aby uznać sprawę za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższego w pkt II wyroku Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.. O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz każdego ze skarżących po [...] zł, które każde z nich uiściło tytułem wpisu od skargi.