II SAB/Kr 140/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. postanawia: odrzucić skargę W dniu 9 kwietnia 2014 r. J. Z. wniósł za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. skargę, wskazując, że wnosi ją "w związku z bezprawiem i brakiem ochrony przez WIOŚ w K. przed infradźwiękami i hałasem w S. ul. P. i ul. P.". Skarżący opisał zagrożenia dla zdrowia jakie niesie za sobą oddziaływanie zlokalizowanych w ww. obszarze urządzeń emitujących hałas. "Za łamanie prawa w DE i RP, prawa administracyjnego i bezprawie w WIOŚ w K." domagał się wypłaty odszkodowania w wysokości 100 min złotych i pociągnięcia do odpowiedzialności całego WIOŚ w K. m. in. dyrekcji oraz zajęcia na poczet części odszkodowania siedziby WIOŚ w K.. W odpowiedzi na skargę organ, wskazując, że kwalifikuje powyższą skargę jako skargę na swoją bezczynność wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na niewyczerpanie trybu określonego w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm.) tj. wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W razie nieuwzględnienia powyższego wniosku organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na zasadzie 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Kontroli sądu administracyjnego została poddana bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. w załatwieniu rozlicznych skarg kierowanych przez skarżącego na przestrzeni kilku lat do organu w związku z uciążliwościami wynikającymi z hałasu jaki emitują agregatory i klimatyzatory zlokalizowane w obiektach znajdujących się w obszarze ul. P., jak również hałasu wynikającego z poruszania się do drodze pojazdów samochodowych. Sąd podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K., że skarga dotyczy bezczynności organu, jednakże w ocenie sądu, przedmiotowa skarga została wniesiona w tzw. trybie postępowania skargowego, które jest uregulowane w dziale VIII Kodeku postępowania administracyjnego. Prawną podstawę skargi stanowi przepis art. 227 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy. Skargę powszechną, zgodnie z art. 228 k.p.a. składa się do organu właściwego do jej rozpatrzenia. Natomiast właściwość organów określa art. 229 k.p.a. Analiza sprawy wskazuje, że organ kilkukrotnie przeprowadzał stosowne czynności kontrolne, po czym zawiadamiał skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Jak wynika z art. 3 § 1 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach: 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z § 3 wskazanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Jak podano wyżej, skargi w których skarżący domagał się działania organu, zostały złożone w tzw. trybie postępowania skargowego, uregulowanego przepisami działu VIII K.p.a. Wniesienie w tym trybie skargi uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne, które kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, będącym czynnością materialno-techniczną. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje zatem prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej go odpowiedzi. Zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż działanie administracji publicznej w trybie skargowym, opartym o przepisy działu VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Skoro zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII k.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) p.p.s.a. to także ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju skargi również nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwością tą objęta jest bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych w pkt od 1 do 4a) omawianego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 20110, sygn. akt II OSK 1578/10). Jeżeli zatem organ nie miał podstaw do wydania decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegających kontroli sądu administracyjnego, to okoliczność ta przesądza również o niedopuszczalności skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Ponadto wypada wskazać, że poza kognicją sądu pozostają także roszczenia skarżącego o wypłatę odszkodowania, gdyż te zostały zastrzeżone do właściwości sądów powszechnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji.