II SAB/Kr 149/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 6 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M[...] Sp. z o.o. [...] S.K.A. z siedzibą w K. na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym odwołaniem strony skarżącej od decyzji nr 21/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022r. znak PINB.7355/z/37/2022 I. stwierdza, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania odwołania M[...] Sp. z o.o[...]. S.K.A. z siedzibą w K. od decyzji od decyzji nr 21/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022r. znak PINB.7355/z/37/2022; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza organowi grzywnę w wysokości 2 000 zł (dwa tysiące złotych); IV. zobowiązuje Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do wydania aktu w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; V. oddala skargę w pozostałym zakresie; VI. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie na rzecz M[...] Sp. z o.o. [...]. S.K.A. z siedzibą w K. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością L. S.K.A. z siedzibą w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym odwołaniem strony skarżącej od decyzji nr 21/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022 roku (znak PINB.7355/Z/37/2022), zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 35 § 1, § 2 i § 3 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 roku poz. 775 t.j., dalej jako "k.p.a.") poprzez niezałatwienie sprawy w terminie ustawowo wskazanym, podczas gdy od dnia wniesienia odwołania od decyzji na 21/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022 roku, tj. od dnia 11 marca 2022 roku, upłynął ponad rok, a organ nie podjął żadnych czynności mających na celu załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej; 2. art. 36 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, niepodanie przyczyn zwłoki oraz niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy i niepouczenie strony o prawie do wniesienia ponaglenia. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: - stwierdzenie, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru BudowIanego w Krakowie dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - zobowiązanie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do bezzwłocznego wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym odwołaniem strony skarżącej od decyzji nr 21/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru 2 Budowlanego w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022 roku (znak P1NB.7355/Z/37/2022); - zasądzenie od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W piśmie z dnia 20 września 2023r. strona skarżąca wniosła nadto o wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim oraz o przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154§6 p.p.s.a. – tj. w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, iż w dniu 28 stycznia 2022 roku Spółka złożyła zawiadomienie do PINB w Chrzanowie o zakończeniu budowy inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku magazynowego z częścią ekspozycyjne - handlową i zapleczem socjalno-administracyjnym o powierzchni sprzedaży do 2000 m2 wraz z instalacją gazu i wentylacji mechanicznej, oraz z budową infrastruktury technicznej: układu komunikacyjnego, dojazdów i parkingów, rozbudową instalacji odprowadzania oczyszczonych wód opadowych i roztopowych, przebudową rowów odwodniających, budową zbiornika p.poż, przebudową napowietrznej sieci telekomunikacyjnej, budową instalacji zewnętrznej wody, kanalizacji sanitarnej, instalacji elektrycznej, oświetlenia terenu oraz budowa wiaty ekspozycyjnej i ogrodzenia wewnętrznego o wysokości 5m na działkach nr [...] obręb [...] C., jednostka ewidencyjna [...] C. w C. oraz budową linii kablowej NN zasilającej, budową stacji transformatorowej typu STLmb-3.6". Decyzją PINB w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022 roku (znak: PINB.7355/Z/37/2022) organ ten zgłosił sprzeciw od ww. zawiadomienia o zakończeniu budowy. Spółka z zachowaniem ustawowego terminu odwołała się od ww. decyzji w dniu 11 marca 2022 roku, którego to odwołania MWINB w Krakowie do chwili obecnej nie rozpatrzył. Wobec upływu ponad roku od dnia przekazania organowi II instancji odwołania wraz z aktami sprawy, Spółka złożyła w dniu 20 kwietnia 2023 roku wniosek o przyspieszenie wydania rozstrzygnięcia z zagrożeniem skorzystania ze środków zwalczania bezczynności organu. Powyższe pismo organ pozostawił bez odpowiedzi. Następnie w dniu 26 maja 2023 roku strona skarżąca wniosła za pośrednictwem MWINB w Krakowie ponaglenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie (a także bezpośrednio do organu wyższego stopnia) na bezczynność MWINB w Krakowie w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym odwołaniem skarżącej od decyzji nr 21/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022 roku (znak PINB.7355/z/37/2022). Organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. W niniejszej sprawie od ponad roku organ odwoławczy nie podjął żadnych czynności w sprawie i nadal pozostaje w bezczynności. Organ odwoławczy pozostaje w stanie, w którym wyraźnie, ewidentnie i bezdyskusyjnie narusza treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. obowiązku niezwłocznego załatwienia sprawy w terminach ustawowych lub przez siebie wskazanych ( art. 35 § 1-4 k.p.a., 36 § 1 k.p.a). Ponadto organ odwoławczy zaniechał ustalenia terminu załatwienia sprawy, zawiadomienia o tym terminie strony skarżącej i pouczenia, o prawie do wniesienia ponaglenia , także w sposób rażący zlekceważył pismo strony skarżącej z dnia 21 kwietnia 2023 roku z prośbą o przyspieszenie rozpatrzenia odwołania. Powyższe okoliczności w ocenie skarżącej uzasadniają stwierdzenie, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego też stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 1 a p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o stwierdzenie , że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o zobowiązanie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do bezzwłocznego wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym odwołaniem Skarżącego od decyzji nr 21/2022 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022 roku (znak PiNB.7355/z/37/2022). Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący zadośćuczynił ww. wymogowi, albowiem w dniu 26 maja 2023 roku wniósł stosowne ponaglenie do właściwego organu. W piśmie z dnia 20 września 2023r. strona skarżąca wskazała nadto, iż dalsza bezczynność organu doprowadzić może w efekcie do wygaśnięcia pozwolenia na budowę oraz powoduje nakładanie na skarżącą jako inwestora kar z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, którego dotyczy zgłoszenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, a w przypadku uznania skargi za zasadną z ostrożności procesowej o uznanie, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając swoje stanowisko organ przedstawił szczegółowo przebieg przedmiotowego postępowania. Wskazał, że ponaglenie strony i skarga na bezczynność wpłynęły w tej samej dacie. Podniósł, iż przedłużenie postępowania wynikło z okoliczności związanych z funkcjonowaniem organu w czasie epidemii, ze znaczną ilością postępowań, oraz z dużą rotacją i brakami kadrowymi organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej określanej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.). W myśl art. 52 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania - jak przewiduje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), które - stosownie do art. 37 § 3 K.p.a. - wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca dopełniła tego wymogu, kierując do organu ponaglenie w dniu 26 maja 2023r., tj. przed wniesieniem skargi, która złożyła w dniu 30 maja 2023r. Zatem brak jest podstaw do odrzucenia skargi z powodu nie dopełnienia obowiązku ponaglenia organu przed wniesieniem skargi. Rozpoznając merytorycznie wniesioną w niniejszej sprawie skargę na przewlekłość Sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 K.p.a. stanowi, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Strona skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji. Przebieg przedmiotowego postępowania przedstawiał się następująco. Decyzją PINB w Chrzanowie z dnia 8 lutego 2022 roku (znak: PINB.7355/Z/37/2022) organ ten zgłosił sprzeciw od zgłoszonego przez skarżącą zawiadomienia o zakończeniu budowy inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku magazynowego z częścią ekspozycyjne - handlową i zapleczem socjalno-administracyjnym o powierzchni sprzedaży do 2000 m2 wraz z instalacją gazu i wentylacji mechanicznej, oraz z budową infrastruktury technicznej: układu komunikacyjnego, dojazdów i parkingów, rozbudową instalacji odprowadzania oczyszczonych wód opadowych i roztopowych, przebudową rowów odwodniających, budową zbiornika p.poż, przebudową napowietrznej sieci telekomunikacyjnej, budową instalacji zewnętrznej wody, kanalizacji sanitarnej, instalacji elektrycznej, oświetlenia terenu oraz budowa wiaty ekspozycyjnej i ogrodzenia wewnętrznego o wysokości 5m na działkach nr [...] obręb [...] C., jednostka ewidencyjna [...] C. w C. oraz budową linii kablowej NN zasilającej, budową stacji transformatorowej typu STLmb-3.6". Strona skarżą z zachowaniem ustawowego terminu odwołała się od ww. decyzji, pismem z dnia 11 marca 2022 roku. Akta wraz z w/w odwołaniem wpłynęły do organu II instancji - MWINB w Krakowie w dniu 22 marca 2022r. Sprawa w MWINB toczy się pod znakiem: WOB.7721.164.2022. Wobec upływu znacznego okresu czasu i braku rozstrzygnięcia w sprawie spółka złożyła do organu w dniu 21 kwietnia 2023 roku wniosek o przyspieszenie wydania rozstrzygnięcia z zagrożeniem skorzystania ze środków zwalczania bezczynności organu. Powyższe pismo organ pozostawił bez odpowiedzi, w sprawie nie zostały podjęte żadne czynności. Następnie w dniu 26 maja 2023 roku strona skarżąca wniosła za pośrednictwem MWINB w Krakowie ponaglenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie (a także bezpośrednio do organu wyższego stopnia) na bezczynność MWINB w Krakowie. Kolejno spółka pismem datowanym na dzień 30 maja 2023r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 30 maja 2023r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu odwoławczego w zakresie rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia. W dniu 19 czerwca 2023r. MWINB wyznaczył nowy termin do załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2023r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 27 czerwca 2023r. znak DOR.7102.3.2023.RKR stwierdził, że MWINB w Krakowie dopuścił się bezczynności a bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto GINB wyznaczył MWINB w Krakowie termin załatwienia sprawy do dnia 28 lipca 2023r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych zaistniałej sytuacji, a także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. W dniu 28 czerwca 2023r. MWINB wydał postanowienie o uzupełnieniu materiału dowodowego i wyznaczył nowy termin do załatwienia sprawy na dzień 31 sierpnia 2023r. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd stwierdza, iż zarzut bezczynności organu w przedmiotowej sprawie okazał się zasadny. Do organu odwoławczego trafia odwołanie strony skarżące wraz z aktami w dniu 22.03.2022r. i organ przez ponad rok nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, w tym nie informuje o przyczynach przedłużającego się postępowania i nie (wydłuża) wskazuje terminu załatwienia sprawy. Nie reaguje też w żaden sposób na wniosek o przyspieszenie postępowania złożony przez stronę za pismem z dnia 21.04.2023r., a dopiero złożenie w dniu 26.05.2023r. ponaglenia do organu wyższego rzędu wywołuje wreszcie reakcję ze strony organu – podejmuje on czynność w sprawie w postaci wydania zarządzenia z dnia 19.06.2023r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, którą to czynność określić jednak należy jako czynność pozorowaną, w żaden sposób nie przybliżającą merytorycznego rozpoznanie sprawy. Dopiero postanowienie organu z dnia 28 czerwca 2023r. jest pierwszą merytoryczną czynnością w sprawie – czyli pierwszą czynnością podjętą po upływie ponad roku i 3 miesięcy od wpływu odwołania! Zauważyć należy, iż jest to czynność podjęta dzień po uwzględnieniu przez GINB ponaglenia o bezczynność w sprawie. Co więcej w tym samym dniu organ ponownie wydłuża termin załatwienia sprawy do dnia 31 sierpnia 2023r., co stoi w oczywistej sprzeczności z nakazem GINB, który wskazał termin załatwienia sprawy do dnia 28 lipca 2023r. Takie działanie organu nosi znamiona nie tylko zupełnego lekceważenia przepisów k.p.a. , ale również strony postępowania a także zaleceń organu wyższego rzędu. Wobec powyższego w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zaszła nie tylko bezczynność organu , ale jest to bezczynność , której można przypisać charakter bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Do podobnych wniosków doszedł w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia 27 czerwca 2023r. znak DOR.7102.3.2023.RKR uznał bezczynność MWINB w Krakowie z rażącym naruszeniem prawa. Analizując kwestię zasadności zarzutu przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa należy wskazać, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować dolegliwe dla strony skutki. W ocenie Sądu taka kwalifikowana jako rażące naruszenia prawa sytuacja wystąpiła w sprawie. Przekroczenie terminu do rozpoznania odwołania jest bardzo duże, bo ponad roczne – a sprawa nie należy do szczególnie skomplikowanych. W toku postępowania był kilkunastomiesięczny okres bezczynności, w których MWINB w Krakowie nie zadał sobie nawet trudu ustalania kolejnych terminów załatwienia sprawy, nie dokonując w tym czasie żadnych innych czynności. Podejmując wreszcie czynności w sprawie organ przekroczył terminy wskazane przez organ wyższego rzędu rozpoznający ponaglenie. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, stwierdzenia bezczynności w prowadzeniu postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa do nałożenia na organ grzywny, Jednocześnie należało oddalić skargę w zakresie żądania przyznania od organu sumy pieniężnej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". W świetle tego ostatniego przepisu przyznana na rzecz skarżących suma pieniężna może maksymalnie wynieść pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Podkreślić jednak trzeba, że ocena czy zachodzi konieczność przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej lub zastosowania grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu, który ma w tym zakresie do wyboru dwa środki o charakterze finansowym, mające na celu dyscyplinowanie organu. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny, ale nie podważa stanowiska, że może być ona przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność czy przewlekłość, zwalczenia bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/165). Ponadto wskazać należy, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma charakter fakultatywny. Skoro zatem w sprawie nałożono już na organ grzywnę, to z punku widzenia wyżej wskazanych argumentów nie jest już celowym przyznawania nadto sumy pieniężnej, jako środka mającego doprowadzić do zdyscyplinowania organu, skoro efekt taki ma przynieść zastosowanie grzywny. Ponadto w orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym wskazuje się, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącą argumentacją. Oceny tej nie zmienia przewidziana w art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwość przyznania przez Sąd sumy pieniężnej także z urzędu. Tymczasem w przedmiotowej sprawi strona skarżąca tak w skardze jak i piśmie uzupełniającym nie uzasadniła swojego wniosku o przyznanie sumy pieniężnej właściwie w żaden sposób, dlatego w tym zakresie skargę należało oddalić. Nałożona zaś na organ grzywna winna zdyscyplinować organ szybkiego rozpoznania odwołania. Trudności organizacyjne na jakie powołuje się organ w odpowiedzi na skargę nie stanowią przeszkody nie do przezwyciężenia, a już z całą pewnością niedopuszczalnym jest przerzucanie na obywatela/stronę konsekwencji w postaci zaniedbań lub trudności organizacyjnych organu administracji publicznej. W ocenie Sądu grzywna w kwocie 2000zł jest adekwatną, a żądanie w dalej idącym zakresie ( skarżąca domagała się nałożenia grzywny w kwocie 31 730,75zł ) jest w realiach niniejszej sprawy nieuzasadnione. Wobec powyższego z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących kwotę uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), koszt zastępstwa radcy prawnego (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.