II SAB/Kr 151/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na bezczynność Starosty Powiatu Tarnowskiego I. zobowiązuje Starostę Powiatu Tarnowskiego do podjęcia w terminie 30 dni czynności w sprawie wszczętej wnioskiem [...] Sp. z o.o. w W. z dnia 12 kwietnia 2010 r. prowadzonej pod numerem [...]; II. zasądza od Starosty Powiatu Tarnowskiego na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. w W. kwotę 357,00 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z daty [....] października 2010 r. [....] Sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty Powiatu T. w sprawie znak [....] , mającej za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę . Skarżąca domagała się zobowiązanie tego organu do niezwłocznego załatwienia sprawy powyższej sprawy, jak również zasądzenia kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw zarzucając naruszenie : art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w stanie faktycznym sprawy nie zaistniały ku temu przesłanki ; art. 12 k.p.a. - poprzez niedziałanie w sprawie wnikliwie i szybko; art. 6, 7, 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP - poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym na podstawie i w granicach prawa; art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie czy strona skarżąca miała prawny obowiązek dla realizacji swojego zamierzenia inwestycyjnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; art. 35 § 1 i 3 k.p.a.- poprzez niezałatwienie sprawy, w sytuacji, gdy od momentu doręczenia Staroście T. wniosku w tym względzie upłynęło ponad 5 miesięcy. Opisując w uzasadnieniu skargi przebieg przedmiotowego postępowania na podstawie materiałów zgromadzonych w aktach administracyjnych skarżąca podała, że w dniu [....] kwietnia 2010r. wpłynął do Starosty T. wniosek o zatwierdzenia projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej TAR 2017 wraz z przyłączem energetycznym, w Gminie T. , w miejscowości K. , na działce nr [....] , obr. K. Następnie, pismem z dnia [....] 2010r. Starosta T. wystąpił do Wójta Gminy T. o wypowiedzenie się co do zasadności zażądania od spółki w niniejszym postępowaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na to pismo Wójt Gminy T. w piśmie z dnia [....] 2010 r. stwierdził bez przeprowadzenia jakichkolwiek ustaleń, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Za takim stanowiskiem przemawiają bowiem liczne wnioski i protesty mieszkańców obawiających się możliwości oddziaływania pola elektromagnetycznego. W oparciu o tę opinię Starosta T. wystąpiło do strony skarżącej o uzupełnienie złożonego wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, ustalając siedmiodniowy termin dostarczenia uzupełnień, pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 k.p.a. W siedmiodniowym terminie skarżąca złożyła wyjaśnienia, że przedmiotowe przedsięwzięcie jako niezaliczane do mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wymaga uzyskania żądanej decyzji, co potwierdza przedstawiony przez nią do akt postępowania dokument w postaci wyników weryfikacji środowiskowej dla anten planowanej stacji bazowej. Pomimo złożenia wspomnianych wyjaśnień Starosta T. stwierdził, że wydaje się uzasadnionym przeprowadzenie postępowania przez organ upoważniony do wydania lub stwierdzenia zbędności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania i w związku z tym faktem pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Skarżąca reagując na bezczynność Starosty T. złożyła zażalenie do Wojewody [....] . W odpowiedzi na to zażalenie Wojewoda [....] nie wydając postanowienia w trybie art. 123 § 1 k.p.a., pismem z dnia [....] 2010 r. podtrzymał stanowisko Starosty Powiatu T. , akcentując, że rozpatrywanie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji nie może być kontynuowane w sytuacji nieprzedłożenia przez inwestora wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia , którą należało dołączyć na mocy art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na tle powyższego skarżące zarzucała, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie miało podstaw faktycznych i prawnych, albowiem brak było przesłanek do żądania przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Przechodząc dalej do analizy tej kwestii powoływała następujące okoliczności. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1. pkt. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowy lub rozbiórką obiektu budowlanego może być wydam po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Już literalne brzmienie tej normy wskazuje, iż ustawodawca podkreśla, że pozwolenie na budowę może a nie musi wymagać uprzedniego przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, co wszakże nie równa się uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kwestię tę przesądzają unormowania ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, nie zaś ustawy Prawo budowlane. Co istotne, norma ta nie stanowi kompetencji do nałożenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku, o którym mowa powyżej. Obliguje ona natomiast organ prowadzący postępowanie do weryfikacji w oparciu o przepisy ustawy oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - w tym składane przez stronę skarżącą dokumenty prywatne, czy wymagane jest w danej sprawie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli organ po wszechstronnym rozpatrzeniu materiału dowodowego sprawy i przeanalizowaniu treści wyżej wspomnianych uregulowań prawnych dojdzie do takich konkluzji, to jeżeli taka ocena nie została przeprowadzona wydaje postanowienie wzywające do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości. O ile nie zostanie ona usunięta, dopiero wówczas wydaje odmowną decyzję z uzasadnieniem, że nie został spełniony warunek konieczny w postaci przeprowadzenia wyżej wspomnianej oceny. Nie jest natomiast uprawniony do nakładania a priori obowiązku w postaci przedstawienia decyzji kończącej postępowanie z zakresu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w sytuacji, gdy nie jest ona wymagana, gdyż żaden przepis prawa, a następnie pozostawiania takiego wniosku bez rozpoznania. Podstawowym zagadnieniem procesowym organu administracji architektoniczno- budowlanej w niniejszej sprawie było ustalenie, czy skarżąca miała prawny obowiązek dla realizacji swojego zamierzenia inwestycyjnego uzyskać tzw. decyzję środowiskową, jak chciał tego Starosta Powiatowy w T. Rozważania w tym zakresie organ winien rozpocząć od analizy treści ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zwłaszcza norm wskazujących, kiedy wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskanie decyzji. Tego organ orzekający w niniejszej sprawie nie uczynił, przyjmując jedynie, że wobec merytorycznie nieuzasadnionej opinii Wójta Gminy T. o konieczności uzyskania decyzji środowiskowej Starosta T. jest uprawniony do zobowiązania skarżącej do jej uzyskania. Opinia Wójta Gminy T. w powyższym zakresie była nieuprawniona albowiem opierała się jedynie o fakt, iż istnieją osoby, które sprzeciwią się inwestycji , a nie o ustalenia dotyczące jej wpływu na środowisko. Nadto, żaden przepis prawa nie uzależnia wydanie decyzji w niniejszej sprawie przez Starostę T. od zajęcia stanowiska przez Wójta Gminy T. -zatem nie był on ani uprawniony ani zobowiązany do występowania o zajęcie stanowiska przez Wójta Gminy T. Konieczność uzyskania decyzji środowiskowej stanowi istotne ograniczenie konstytucyjnie chronionego prawa własności, a w wielu przypadkach również swobody prowadzenia działalności gospodarczej i dlatego zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi obowiązek ten nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, ale wręcz przeciwnie — ścieśniający, tak, aby nie było najmniejszych wątpliwości, że zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ustalając zakres przedmiotowy tego obowiązku ustawodawca w art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku określił, że jest ona wymagana w przypadku realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jako że pojęciom tym w praktyce może być nadawany różny zakres znaczeniowy, w art. 60 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku upoważniono Radę Ministrów do wydania rozporządzenia wykonawczego określającego listę tych przedsięwzięć. Do chwili obecnej delegacja ta nie został jeszcze wykonana. w Stosownie do reguł przejściowych określonych w art. 173 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, w okresie nie dłuższym niż 24 miesiące od dnia jej wejścia w życie nadal będzie znajdować zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z tym rozporządzeniem sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - a co za tym idzie uzyskania decyzji środowiskowej - wymagają przedsięwzięcia charakteryzujące się spełnianiem parametrów, o których mowa w jego § 2 ust. 1 pkt 7, oraz mogą wymagać przedsięwzięcia charakteryzujące się spełnianiem parametrów, o których mowa w jego § 3 ust. 1 pkt 8. Natomiast art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku precyzuje jedynie, jaka jest kolejność uzyskiwania decyzji, między innymi wymienionej w jego pkt 1 decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych , wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane w sytuacji, gdy uprzednio zostanie ustalone, że dane przedsięwzięcie zalicza się przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających obligatoryjnie bądź fakultatywnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a zatem wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestii czy wymagane jest dla realizacji danego przedsięwzięcia uzyskanie decyzji środowiskowej nie normuje art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, lecz art. 71 ust. 2 tej ustawy stosowany w związku z jej art. 173 i wyżej wzmiankowanymi obowiązującymi nadal przepisami rozporządzenia wykonawczego. Uznając, iż do nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wystarczy niczym nieuprawniona opinia wójta Gminy T. , Starosta Powiatu T. nie dokonał w konsekwencji jakichkolwiek ustaleń w oparciu o wyżej wskazywane normy prawne stanowiące rzeczywiste podstawy prawne umożliwiające prawidłową ocenę przedsięwzięcia inwestycyjnego, przez co naruszył norm art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 k.p.a. Obowiązek poczynienia koniecznych ustaleń ciążył na Staroście T. , a nie na inwestorze, bowiem żaden przepis prawa nie obliguje inwestora, aby występował do właściwego organu administracji publicznej celem stwierdzenia istnienia bądź nie istnienia obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, zwłaszcza, jeżeli na podstawie własnych analiz ma on uzasadnione przekonanie, iż jego inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji mają zastosowanie ogólne normy postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. Powyższe stanowisko potwierdza pośrednio treść art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w myśl, którego ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji między innymi o wydanie pozwolenia na budowę, przeprowadza się także na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji. Fakt, że ustawodawca przewidział możliwość złożenia wniosku o przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez inwestora jedynie dodatkowo - o czym świadczy posłużenie się zwrotem "przeprowadza się także" - oznacza, że inwestor jest również uprawniony do złożenia takiego wniosku - a nie zobowiązany, zaś podmiotem, na którym ciąży taki obowiązek jest przede wszystkim organ administracji publicznej właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe potwierdzają także znowelizowane przy okazji wejścia w życie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przepisy prawa budowlanego. I tak, art. 29 ust. 3 ustawy - Praw budowlane wymaga od organu administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnej, każdorazowej oceny przedsięwzięć, które co do zasady dla swej realizacji wymagają jedynie zgłoszenia zamiaru wykonania robót pod kątem czy zaliczają się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, które nie są bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikają z tej ochrony, w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż zaliczenie ich do wskazywanych wyżej kategorii powoduje, iż wymagają one dla swej realizacji pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia. Tożsama sytuacja ma miejsce w przypadku normy art. 49 ust. 4a Prawa budowlanego, gdzie organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych samodzielnie zobowiązany jest ocenić inwestycję w powyższym zakresie, aby stwierdzić czy inwestor przed jej uzyskaniem ma obowiązek uprzedniego wystąpienia o przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Zatem w sprawie niniejszej to Starosta T. winien był dokonać gruntowej analizy w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego, po jego wszechstronnym rozpatrzeniu czy inwestycja strony skarżącej zalicza się do przedsięwzięć, które wymagają uzyskania decyzji środowiskowej. Jeżeli doszedł do przekonania, że inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiskowo winien był szczegółowo wyjaśnić, jakie fakty przemawiają za taką konstatacją na podstawie, jakich dowód to ustalił, dlaczego nie uwzględnił w tym zakresie stanowiska spółki wyrażonego między innymi w treści opisanej wyżej analizy środowiskowej przedłożonej do akt sprawy. Organ jednak nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, zignorował treść dokumentów przedłożonych przez skarżącą, a priori przyjął, że miała ona obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, pozostawił bez rozpozna jej wniosek, przez co naruszył wyżej wskazane normy prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska ora o ocenach oddziaływania na środowisko. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W piśmiennictwie podkreśla się, że tryb art. 64 § 2 k.p.a. nie ma zastosowania w przypadku niekompletności projektu budowlanego. Odnosząc treść wyżej przywołanych uregulowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy trzeba podkreślić, iż nawet jakby hipotetycznie przyjąć, że skarżąca winna była uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to wezwanie do usunięcia takie nieprawidłowości znajduje swoją podstawę prawną w normie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Nieusunięcie takiej nieprawidłowości w wyznaczonym terminie powinno skutkować pozostawieniem wniosku strony bez rozpoznania, a ewentualnie wydaniem wydaje decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia skargi [....] Sp. z o.o. w W. wskazywała na naruszenie przez Starostę T. wyżej opisanym działaniem zasad legalizmu , praworządności, uwzględniania słusznego interesu obywateli i pogłębiania ich prowadzonym zaufania do organów państwa, jak również szybkości postępowania w okresie sześciomiesięcznej bezczynności. W odpowiedzi na skargę Starosta T. wnosił o jej oddalenie. Wskazywał, że wniosek [....] Sp. z o.o. w W. w sprawie pozwolenia na budowę stacji Bazowej Telefonii Komórkowej P4-TAR2017 wraz z przyłączem energetycznym, zlokalizowanej na działce nr [....] w obrębie K. , gm. T. wpłynął w dniu [....] kwietnia 2010 r. Pismem z dnia [....] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z przepisem art. 33 ust 2 pkt 1 i 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, wezwano pełnomocnika strony, do uzupełnienia braków formalnych w zakresie zaświadczenia o przynależności projektanta i sprawdzającego specjalności konstrukcyjno-budowlanej do właściwej izby zawodowej, aktualnym na dzień opracowania projektu, o którym mowa w art. 12 ust.7. Równocześnie, mając na względzie treść przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na skierowano do Wójta Gminy T. prośbę o zajęcie stanowiska czy uzasadnionym jest przeprowadzenie postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w powyższej sprawie. Pełnomocnik inwestora uzupełnił wniosek zgodnie z wezwaniem w dniu [....] kwietnia 2010 r., zachowując ustawowy termin 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W dniu [....] maja 2010 r. skierowano pytanie do Rady Gminy T. w sprawie interpretacji zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy T. uchwalonego Uchwałą nr XXVII/242/2008 z dnia 19.09.2008 r. Wójt Gminy T. pismem z dnia [....] 2010 r. stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody . W związku z powyższym, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., w związku z art. 33 ust.2 ustawy - Prawo budowlane pismem z dnia [....] 2010 r. wezwano pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia będącego przedmiotem postępowania. Termin uzupełnienia wniosku obowiązywał do w czerwca 2010 r. Strona w przedmiotowym terminie nie przedłożyła brakującego dokumentu. W odpowiedzi na zarzuty skargi Starosta T. wyjaśniał, że strona skarżąca była wzywana do uzupełnienia braków formalnych na podstawie art. 64 § 2 k. p. a. w związku z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Braków tych nie uzupełniła , wobec czego zasadnym było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Artykuł 33 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m. in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu : nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzonego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Powyższy przepis stanowi, że organ winien do wniosku pozwolenia na budowę żądać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia w przypadkach uzasadnionych przepisami prawa, nie ma natomiast prawa żądać uzgodnień i opinii zebranych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Takie stanowisko potwierdza art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który stanowi jednoznacznie, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Nie ma tu zatem zastosowania art. 35 Prawa budowlanego, o którym mowa w skardze. Przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wskazują instalacje radiokomunikacyjne jako rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przy różnych mocach promieniowanych izotropowo. Przedłożony do wniosku materiał dowodowy w postaci "wyników weryfikacji środowiskowej" przeanalizowano pod względem parametrów w/w stacji bazowej telefonii komórkowej P4-TAR2017, tj: równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległości środka elektrycznego tej anteny wyznaczonej od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny, zgodnie z założeniami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów. Zaznaczyć należy, że ani przepisy prawa budowlanego ani ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wymagają załączenia do wniosku o pozwolenia na budowę "wyników weryfikacji środowiskowej". Starosta Powiatu T. nie jest żadnym przepisem zobowiązany do oceny poprawności przyjętych parametrów kwalifikujących instalacje radiokomunikacyjne do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. obliczonej (jak w przedmiotowym przypadku, gdy antena jest zbudowana z więcej niż jednego systemu nadawczego GSM i UMTS) lub przyjętej (przy jednym systemie nadawczym) równoważnej moc promieniowanej izotropowe (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Tylko na podstawie poprawnie określonej mocy promieniowanej izotropowe można ocenić czy odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny wymieniona jest w § 2 ust. 1 lub § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów lub jest poza klasyfikacją. Podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko winien wcześniej zwrócić się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ właściwy do wydania tej decyzji jest organem właściwym do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącej część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 61 ust.1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. Przepis art. 75 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy wskazuje jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - wójta, burmistrza, prezydenta miasta. Mając na względzie fakt, że na przedmiotowym terenie wydano pozwolenie na budowę stacji telefonii komórkowej na działce nr [....] w miejscowości K. , w odległości około 350 m od wnioskowanej inwestycji, zadano Wójtowi Gminy T. - jako organowi upoważnionemu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie będzie realizowane - pytanie, czy uzasadnionym jest przeprowadzenie postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w powyższej sprawie, przedkładając dokumentację załączoną do wniosku. Dodatkową przesłanką do wnikliwej analizy tematu był art. 7 k.p.a., który zobowiązuje organ przed oceną dowodów w sprawie, do podjęcia wszelkich kroków, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wójt Gminy T. stwierdził że przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Swoje stanowisko uzasadnił brakiem informacji i wyjaśnień o oddziaływaniu projektowanej stacji telefonii komórkowej w dokumentacji. Nadto, zgodnie z art. 61 ust. 1. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach : 1. postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2. postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 88 ust. 1. Przypadek opisany w pkt 2 w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Cytowane normy art. 88 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, zapisane w rozdziale 4 - "Ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" - dotyczą przypadków, gdy obowiązek ponownej oceny wskazano we wcześniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na wniosek inwestora, oraz w przypadku zmian dotyczących przedsięwzięcia względem ustaleń zapisanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Starosta T. podniósł następnie, że z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza lub nie stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie szereg uwarunkowań, w tym m.in. powiązanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na którym będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 63 ust 1 pkt 1b). W tej samej ustawie, art. 73 ust. 1 stanowi, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, a przepis art. 72 ust. 1 stanowi, że następuje to przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę. W związku z powyższym, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., w związku z art. 33 ust.2 ustawy - Prawo budowlane, w związku z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, pismem z dnia [....] maja 2010 r. wezwano pełnomocnika inwestora do uzupełnienia wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Starosta T. wskazywał, że bezpodstawnym jest zarzut naruszenia art. 12 k.p.a. i innych norm proceduralnych. Organ swoje czynności w sprawie podejmował szybko i wnikliwie, działając w słusznym interesie strony i obywateli (mieszkańców), a wydając rozstrzygnięcia kierował się zasadą państwa prawa, zasadą praworządności a już na pewno zasadą pogłębiania zaufania obywateli. Konsultował się z Wójtem Gminy mając świadomość powstania kolejnej instalacji radiokomunikacyjnej na danym terenie i informował pełnomocnika Inwestora na każdym etapie postępowania. W piśmie z dnia [....] maja 2010 r. pełnomocnik został poinformowany o sposobie załatwienia sprawy w przypadku nie uzupełnienia wniosku w ustawowym w terminie. Termin uzupełnienia wniosku upłynął 2 czerwca 2010 r. Strona w przedmiotowym terminie nie przedłożyła brakujących dokumentów, nie składała również wyjaśnień w sprawie. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. sprawa pozostała bez rozpoznania w dniu 3 czerwca 2010 r., tj. w 53 dniu od dnia wpływu wniosku. W sprawie niniejszej podejmowano wszystkie czynności niezwłocznie, w granicach prawa i zachował terminy wynikające z przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę dokonania kontroli przedmiotowego postępowania administracyjnego stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – oznaczana jako p.p.s.a.). Przed wniesieniem skargi [....] Sp. z o.o. z w Warszawie spełniła wymóg formalny wynikający z art. art. 52 § 1 - 2 p.p.s.a. , składając do organu wyższego stopnia zażalenie z daty 14 lipca 2010r. na bezczynność Starosty T. Do daty wyrokowania nie wystąpiły też przeszkody do merytorycznego rozpoznania skargi wynikające z wydania w sprawie aktu administracyjnego podlegającego kontroli w toku instancji oraz dalej przez wniesienie skargi. Artykuł 35 k.p.a. stanowi : § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. § 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. § 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. § 4. Organy wyższego stopnia mogą określać rodzaje spraw, które załatwiane są w terminach krótszych niż określone w § 3. § 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Cytowana regulacja zawiera w art. 35 § 1 k.p.a. ogólną dyrektywą , w myśl której sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. W dalszej części tj. w § 2 i § 3 wprowadzono zróżnicowanie terminów załatwiania spraw w pierwszej instancji, przy czym o ile zaistnieją ku temu przesłanki, reguła niezwłocznego załatwiania spraw z § 2 będzie miała pierwszeństwo przed terminami wskazanymi w art. 35 § 3 k.p.a. W doktrynie podnosi się trafnie, że sformułowanie zawarte w art. 35 §1 k.p.a. oznacza , że organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jeżeli w toku postępowania administracyjnego okaże się, że sprawa może być załatwiona przed upływem ustawowych terminów do jej załatwienia ( komentarze do art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. oraz G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II ). Takie podejście odpowiada też wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasadzie szybkości postępowania, obowiązującej również do kwestii incydentalnych. W doktrynie wskazuje się trafnie, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie , ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności kończącej postępowanie. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 p.p.s.a . do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może, jednak określić w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa w postępowaniu administracyjnym, w którym organ pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Także sama kontrola czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej w konkretnej sprawie obejmuje jedynie ich kierunek wyznaczony przez przedmiot postępowania, zaś winna odbywać się bez ingerencji w kwestie związane bezpośrednio z merytorycznym rozstrzyganiem. Skarga na bezczynność organów administracji publicznej podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. w przypadku jej bezzasadności. Stosownie do art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej, zaś w myśl § 2 tego artykułu decyzje rozstrzygają sprawą co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Celem postępowania administracyjnego jest zatem załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty. Temu powinna służyć działalność orzecznicza administracji publicznej zmierzająca do konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Artykuł 105 § 1 – 2 k.p.a. stwarza podstawy do zakończenia postępowania administracyjnego decyzją nie zawierającą rozstrzygnięcia co do istoty, a więc w inny sposób. Nakaz umorzenia postępowania administracyjnego zawiera nadto art. 61 § 2 zdanie drugie k.p.a., art. 98 § 2 k.p.a., art. 138 §1 pkt 2 i 3 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. , zaś takie podstawy mogą one zastać zawarte także w przepisach prawa materialnego. Postępowanie administracyjne kończy zatem co do zasady dopiero wydanie decyzji i to niezależnie od tego czy jest ono wszczynane z urzędu, czy na wniosek. Wyjątek od wyżej wskazanych zasad zakończenia postępowania administracyjnego decyzją dotyczy spraw wszczynanych na wniosek strony , zaś przewiduje go art. 64 k.p.a. ( tak NSA w wyroku z dnia 3 lutego 1992 r., IV SA 1377/91, OSP 1993, z. 10, poz. 205 z glosą J. Zimmermanna, NSA w wyroku z dnia 23 stycznia 1996r. IISA 1473/94 oraz SN w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; OSP 2001, z. 1, poz. 12 z glosą B. Adamiak), w doktrynie także W. Dawidowicz, Z. Janowicz, Komentarza). W ślad za częścią poglądów doktryny i orzecznictwa należy bowiem przyjąć, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością procesową organu administracyjnego polegającą na stwierdzeniu, że podanie zawiera wadę, która nie została usunięta w drodze czynności organu, określonej w art. 64 § 1 lub przez wnoszącego podanie w trybie i na zasadach określonych w art. 64 § 2, w związku z czym stało się one bezskuteczne z mocy prawa. Pozostawienie podania bez rozpoznania, gdy zostało ono wniesione ustnie do protokołu wymaga dokonania wzmianki stosownej wzmianki wraz z uzasadnieniem, którą zamieszcza się w protokole, natomiast w pozostałych przypadkach wystarczy sporządzenie odpowiedniej, zawierającej uzasadnienie adnotacji w aktach sprawy . W obu wypadkach stronę. Artykuł 64 k.p.a. pozostaje w ścisłym związku z art. 63 k.p.a. oraz przepisami szczególnymi zawartymi w różnych aktach normatywnych, przy czym poniższe rozważania zostają ograniczone do istotnych w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zgodnie z treścią art. 63 § 2, k.p.a., podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Stosownie zaś do art. 64 k.p.a. : § 1. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. § 2. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Takim szczególnym przepisem w dacie złożenia wniosku w niniejszej sprawie był art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – dalej również w skrócie Pb), który w pkt 1 ust. 2 wprowadzał obowiązek dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę określonych załączników, w tym czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Szczególne przepisy dotycząca wymogów wniosku zostały zawarte także w Załączniki Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów : wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę ( Dz. U. Nr 120, poz.1127 z późn. zm.), które wprowadza analogiczną regulację. Ani art. 33 ust. 2 i 3 Pb , ani przepisy powyższego rozporządzenia nie wymieniają wprost jako załącznika do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, natomiast mowa w nich o innymi dokumentach wymaganych przepisami szczególnymi. Wymagany przepisami szczególnymi dokument stanowiła właśnie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika wprost z regulacji zawartej w art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199, poz.1227 z późn. zm. – zwana dalej w skrócie także ustawą). Pierwszy z przepisów przewiduje, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm. ), drugi zaś, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy przy tym odróżnić od wymienionych w art. 33 ust. 2 opinii, uzgodnień i pozwoleń, co wynika choćby z art. 32 ust. 1 – 3 Pb. Regulacja zawarta w tym artykule wprowadza jednoznaczne rozróżnienie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( art. 32 ust. 1 pkt 1Pb ), od uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, przy czym w tym ostatnim wypadku wyodrębnia nadto uzgodnienia i opiniowania przeprowadzane w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 ( art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 2-3 Pb ). W przypadku niezałączenia przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo takiego obowiązku wynikającego z przepisów szczególnych, do usunięcia stwierdzonych braków nie stosuje się trybu innego niż przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a. , co wynika zarówno z treści wyżej powołanych regulacji dotyczących wymogów wniosku , jaki i analizy art. 35 ust. 1 i 3 Pb . Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 i 3 Pb : 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z cytowanej regulacji wynika, że wydanie postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Pb następuje wyłącznie wtedy, gdy właściwy organ stwierdzi istnienie naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1. Treść tam zamieszczonych unormowań wskazuje zaś, że przez wydanie postanowienia należy żądać nie usunięcia braków wniosku, lecz niezgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. O ile decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest z mocy prawa wymagana, projekt budowlany winien zostać opracowany z uwzględnieniem tego co wynika z takiej uprzednio wydanej decyzji. Tylko wówczas, gdy projekt budowlany nie jest zgodny z postanowieniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach albo przepisami ochrony środowiska, gdy decyzja ta nie jest wymagana, należy wydać postanowienie z art. 35 ust. 3 Pb. Niedołączenie przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo takiego obowiązku wynikającego z przepisów szczególnych upoważnia zatem do zastosowania regulacji przewidzianej w art. 64 § 2 k.p.a. W świetle powyższych wywodów nie zasługują na uwzględnienie te zarzuty skargi, które wiążą bezczynność organu w sprawie niniejszej z niedopuszczalnością stosowania co do żądania decyzji środowiskowej trybu z art. 64 § 2 k.p.a. Zarzuty skargi są natomiast zasadne w części, w której naprowadzają one na niewłaściwe zastosowanie przez Starostę T. art. 64 § 2 k.p.a. z uwagi na dowolność stwierdzenia, że dla objętej wnioskiem inwestycji jest wymagane przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Regulacja zawarte w powyższym przepisie pozostaje w ścisłym związku z art. 60 ustawy, gdzie została zawarta delegacja dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: - rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, - rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, - przypadków gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako jedno z wyżej wymienionych przedsięwzięć. Rozporządzenie, o którym mowa w art. 60 ustawy nie zostało wydane do daty postawienia bez rozpoznania wniosku inwestora w niniejszej sprawie. Zgodnie jednak z postanowieniami art. 173 ust. 1 ustawy, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane między innymi na podstawie art. 51 ust. 8 prawa ochrony środowiska zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 60 ustawy, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy. W okresie przejściowym nie dłużej niż do 15 listopada 2010r. należało zatem przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Co istotne, to czy realizacja przedsięwzięcia wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika wprost z przepisów prawa. Przepisy te winien znać zarówno inwestor składając wniosek, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy albo wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, jak również każdy organ administracji publicznej, który stosując własne regulacje z uwagi na ich treść kwestię taką musi rozważyć. Analizowane zagadnienie pozostają w związku z przepisem art. 59 ustawy oraz dalszymi, niemniej jednak jest ono zasadniczo różne od kwestii przeprowadzenia lub nie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i trybu poprzedzającego wydanie jednej z decyzji przewidzianych w art. 82 i art. 84 ustawy ( odpowiednio - gdy została przeprowadzona albo gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Czym innym jest bowiem kwalifikacja przedsięwzięcia z uwagi na treść art. 71 ust. 2 ustawy w związku z przepisami rozporządzeń wykonawczych, czym innym rozstrzyganie, czy odnośnie przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostanie przeprowadzona ocena jego oddziaływania na środowisko. Oceniając , czy do złożonego przez inwestora wniosku należało dołączyć decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych Starosta T. winien mieć na uwadze zawarte w nim dane , treść art. 71 ust. 2 ustawy oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zgodnie bowiem ze wzorem zawartym w Załączniku Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów : wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor był zobowiązany podać nie tylko nazwę i adres całego zamierzenia budowlanego, czy też oznaczenie działki ewidencyjnej wg ewidencji gruntów i budynków poprzez określenie obrębu ewidencyjnego oraz numeru działki, ale także rodzaj zamierzenia budowlanego oraz rodzaj ( -e) obiektu(-ów) bądź robót budowlanych. Te wszystkie dane mają między innymi umożliwić kwalifikację przedsięwzięcia. Nie jest przy tym wykluczone uzupełnienie twierdzeń wniosku przez inne dokumenty wraz z nim przedłożone, które pozwalają na taką ocenę ( np. dane w projekcie budowlanym ). O ile w treści wniosku zachodziły braki uniemożliwiające kwalifikację pod kątem wymogu przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ich uzupełnienie winno nastąpić w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Niewskazanie przez inwestora wymaganych prawem danych w ustawowym terminie winno skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W przypadku wykonania obowiązków można było ponownie zastosować tryb z art. 64 § 2 k.p.a. w celu wezwania inwestora o przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Niezłożenie żądanej decyzji w terminie ustawowym stanowiłoby podstawę zastosowania sankcji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Artykuł 9 k.p.a stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. winno uwzględniać obowiązki organu wynikające z powyższej zasady, w szczególności zaś być precyzyjne oraz powoływać przepisy będące materialnopraną i procesową jego wystosowania. W sprawie niniejszej Starosta T. zastosował błędnie tryb z art. 64 albowiem pozostawił wniosek inwestora bez rozpoznania bez uprzedniej właściwej analizy przepisów, odpowiadającego wymogom z art. 9 k.p.a. wezwania. Nadto, pozostawiając wniosek bez rozpoznania powołał się podobnie jak w wezwaniu na okoliczności nie mające znaczenia, w postaci oceny wyrażonej w piśmie Wójta Gminy T. z dnia 17 maja 2010r. Zawarta w tym piśmie ocena w żadnym fragmencie nie nawiązuje okoliczności, które mają znaczenie przy kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Powyższe zaś powoduje, że co najmniej od daty pozostawienia wniosku inwestora bez rozpoznania i zwrotu projektu budowlanego wraz z pismem z [....] 2010r. uprawnionym jest stwierdzenie bezczynności Starosty T. w przedmiotowej sprawie. Dopiero w odpowiedzi na skargę Starosta T. podjął próbę przeprowadzenia wstępnej kwalifikacji inwestycji, uczynił jednakże dowolnie, co niezależnie od błędnej interpretacji niektórych przepisów prawa i z tym związanych obowiązków. W przedstawionych aktach administracyjnych nie ma bowiem ani zwróconego wnioskodawcy projektu budowlanego, ani przedstawionego przez inwestora dokumentu w postaci " Wyników weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów Dz. U. z dnia 31.VIII.2007 r., nr 158, poz. 105 ", o którym mowa w piśmie z dnia 2 czerwca 2010r., ani też danych z rejestru pozwoleń na budowę i innych dokumentów dotyczących stacji telefonii na działce nr [....] w miejscowości K. , mającej się znajdować w odległości 350m od inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 149 p.p.s.a. Rzeczą Starosty T. będzie podjęcie w wyznaczonym terminie, w sprawie znak [....] zainicjowanej wnioskiem [....] Sp. z o.o. w W. z dnia 12 kwietnia 2010r. ( datowany 8 kwietnia 2010r. ) czynności zmierzających do uzyskania bezzasadnie zwróconych inwestorowi dokumentów , oraz dalszych związanych z jego wstępną oceną , z uwzględnieniem wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku oceny prawnej. O kosztach postępowania sądowo administracyjnego orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s. art. 205 § 2 p.p.s.a.