II SAB/Kr 152/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi G. M. na bezczynność Dyrektora Pałacu Młodzieży w T. w zakresie udostępnienia informacji publicznej l. umarza postępowanie sądowe; II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Pałacu Młodzieży w T. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny; IV. zasądza od Dyrektora Pałacu Młodzieży w T. na rzecz skarżącego G. M. kwotę [...]zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2018 r. (data wpływu do organu 3 lipca 2018 r.) G. M. zwrócił się do Dyrektora Pałacu młodziezy w T. o udostępnienie informacji publicznej poprzez nadesłanie w formie elektronicznej: 1. Rejestru wypadków wychowanków i pracowników Dyrektor Pałacu młodziezy w T. w T. w latach 2014-2018 z podaniem anonimizacji danych osobowych znajdujących się w rubryce "imię i nazwisko (wskazanie klasy lub innej jednostki podziału organizacyjnego osób pozostających pod opieka szkoły lub placówki)", 2. Regulaminu Rady Pedagogicznej obowiązującego na dzień 25-06-2018 r. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 5 lipca 2018 r. Dyrektor Pałacu młodziezy w T., w zakresie pkt 1 wniosku przedłużył termin załatwienia wniosku do 26 sierpnia 2018 r., powołując się na przepis art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnił, że konieczne jest przeprowadzenie odpowiedniej procedury sprawdzającej zamieszczonych w rejestrze danych i ewentualnie dokonanie ich anonimizacji. W zakresie pkt 2 wniosku w załączeniu przesłano Regulamin Rady Pedagogicznej obowiązujący na dzień 25 czerwca 2018 r. Pismem z dnia 9 lipca 2018 r. G. M. złożył do Dyrektora Pałacu młodziezy w T. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podał, że niezrozumiały jest dla niego okres dwóch miesięcy na załatwienie sprawy, skoro tylko kolumna 2 rejestru wypadków, może zawierać dane podlegające anonimizacji. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2018 r. ([...]) na podstawie art. 134 kpa Dyrektor Pałacu młodziezy w T. stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 21 sierpnia 2018 r. G. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Dyrektora Pałacu młodziezy w T. skargę na bezczynność Dyrektora Pałacu młodziezy w T., zarzucając naruszenie art. 8, 12, 35 §1 kpa oraz art. 13.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. W związku z powyższym skarżący wniósł o: 1. Zobowiązanie Dyrektora Pałacu młodziezy w T. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego lub podjęcia czynności w sprawie, w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; 2. Dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; 3. Na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r., Nr 43, poz. 173) w zw. z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; 4. Wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa; 5. Zasądzenie kosztów postępowania. W dniu 3 września 2018 r. ([...]) Dyrektor Pałacu młodziezy w T. skierował do G. M. pismo, w którym wskazał, że dotychczasowe nieudostępnienie informacji publicznej nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, skorzystano bowiem z uprawnienia do przedłużenia załatwienia sprawy do 2 miesięcy, o czym wnioskodawca został poinformowany w piśmie z dnia 25 lipca 2018 r. W załączeniu przekazał skany rejestru wypadków wychowanków i pracowników Pałacu Młodzieży w T. w latach 2014-2018 z anonimizacją danych osobowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Pałacu młodziezy w T. wniósł o umorzenie postępowania ewentualnie o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekle prowadzenia postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o niewymierzanie grzywny wnioskowanej przez skarżącego. Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, że w zakresie przedłużenia terminu załatwienia sprawy, organ skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga na bezczynność organu została przez skarżącego wniesiona jeszcze przed dniem wskazanym mu w piśmie z dnia 5 lipca 2018 roku. W ocenie Dyrektora Pałacu Młodzieży przedłużenie terminu załatwienia sprawy maksymalnie do dnia 26 sierpnia 2018 roku było uzasadnione. Rejestr wypadków uczniów i pracowników Pałacu Młodzieży zawiera dane osobowe, które musiały zostać poddane uprzedniemu sprawdzeniu i anonimizacji, czego dokonanie nie było możliwe w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Dodał, że skarżący w zakresie dostępu do informacji publicznej korzysta ze swoich ustawowych uprawnień, jednakże ogromna liczba składanych przez niego wniosków dotyczących dostępu do informacji publicznej oraz w wielu innych sprawach właściwie paraliżuje pracę zarówno Dyrekcji, jak i sekretariatu Pałacu Młodzieży. W ocenie Dyrektora Pałacu Młodzieży, okoliczność ta nie może pozostać bez znaczenia dla niniejszej sprawy, orzekaniu o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania, a także o możliwości nałożenia grzywny na organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje również orzekanie w sprawach na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 § 2 art. 3 ppsa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Dyrektor Pałacu młodziezy w T. będącego placówką Gminy Miasta T. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wnioskowana do udostępnienia informacja jest informacją publiczną. Tryb postępowania w sprawie udostępnienia takiej informacji regulowany jest zasadniczo przepisami ustawy o dostępnie do informacji publicznej, a nie przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 10 ustawy przewiduje udzielenie informacji publicznej na wniosek, ale nie określa formy tego wniosku. Przyjąć więc należy, że wniosek taki może być złożony w każdej formie i w każdy sposób, także drogą elektroniczną zwykłą. Nie są również wątpliwe okoliczności faktyczne sprawy. Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji, a informacja ta została mu udostępniona po wniesieniu skargi na bezczynność. Sporna jest natomiast w niniejszej sprawie kwestia pozostawania organu w bezczynności. Wedle Dyrektora Pałacu nie ma podstaw do stwierdzenia bezczynności, ponieważ, stosownie do przepisu art. 13 ust. 2 ustawy przedłużył termin do załatwienia wniosku. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Wskazać bowiem należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1- a ppsa. W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności wówczas, gdy nie udzielił żądanej informacji publicznej lub nie udzielił jej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Przedłużenie terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 jest czynnością skuteczną, ale tylko wtedy, kiedy informacja w terminie określonym w ust. 1 rzeczywiście nie może być udostępniona. Takim usprawiedliwieniem może być np. konieczność dokonania licznych czynności umożliwiających w ogóle przekazanie informacji w żądanej formie i postaci, ale nigdy wątpliwość co do tego, czy informację należy w ogóle udostępnić. Z przedstawionego materiału żadną miara nie wynika, aby czynności związane z anonimizacją żądanych dokumentów, zważywszy na ich liczbę, nie mogły być wykonane w terminie określonym w ust. 1 art. 13. Z powyższego wynika, że Dyrektor Domu Młodzieży dopuścił się bezczynności, albowiem wniosek skarżącego nie został załatwiony w przewidzianym w art. 13 ust. 1 ww. ustawy 14-dniowym terminie. Organ pozostawał przy tym bezczynny także w chwili wniesienia skargi do Sądu. Dopiero po wniesieniu skargi organ udostępnił wnioskowaną informację. Z powyższych względów uzasadnione było stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. Sąd, w ramach oceny charakteru zaistniałej bezczynności wziął pod uwagę okoliczność, że organ, po otrzymaniu wniosku, niezwłocznie nań zareagował i udostępnił informację w zakresie, co do którego nie miał żadnych wątpliwości. Przedłużenia terminu załatwienia wniosku skarżącego w pozostałym zakresie, nie należy odczytywać, jako działania dyktowanego złą wolą, lecz działania wynikającego z okoliczności wskazywanych przez organ i z faktu, że Pałac Młodzieży nie jest organem władzy publicznej, a jego podstawowa działalność mieści się poza sferą, w której przetwarzanie informacji publicznej jest zjawiskiem powszednim. Jakkolwiek więc przedłużenie załatwienia wniosku na 2 miesiące nie znajdowało obiektywnego uzasadnienia i doprowadziło do naruszenia przepisu art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to stanu tego nie można ocenić jako rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W opisanych okolicznościach, zdaniem Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania takiej, negatywnej oceny. W konsekwencji orzekając w tym zakresie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 a ww. ustawy stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa Skoro zaś żądana informacja została udostępniona, to sądowe postępowanie w zakresie ewentualnego nakazu załatwienia wniosku skarżącego stało się bezprzedmiotowe i jako takie, na podstawie art. 161 §1 pkt 3 ppsa zostało umorzone. Sąd nie uwzględnił wniosku o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, a w ocenie Sądu bezczynność nie miała szczególnie nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.