II SAB/Kr 153/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W.K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta K. i przewlekłe prowadzenie postępowania postanawia: odrzucić skargę. M.W.K. wniósł za pośrednictwem Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pomocą elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej ePUAP skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody w sprawie (znak: [...] ) dotyczącej rozpatrzenia zażalenia na bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w sprawie (znak: [...] ) w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: budowa drogi gminnej lokalnej od ul. [...] do ul. [...] oraz budowa drogi gminnej dojazdowej wraz z budowa kanalizacji deszczowej oraz oświetlenia ulicznego i przebudowa sygnalizacji świetlnej, kabli energetycznych, konstrukcji oporowej i ekranów akustycznych w K. Skarżący podniósł w skardze, że dnia 17 czerwca 2015 r. wniósł do Wojewody zażalenie na bezczynność i przewlekłość w prowadzonym postępowaniu przez Prezydenta Miasta K. w sprawie znak [...] Wskazał, że pomimo upływu ustawowego terminu na jego rozpatrzenie organ II instancji nie powiadomił skarżącego o swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, albowiem jest ona niedopuszczalna. Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Sądy administracyjne powołane są do sprawowania wymiaru sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647.). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę polegające na nie rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w sprawie znak: [...] Tryb przewidziany przepisem art. 37 k.p.a. ma na celu w ramach uprawnień nadzorczych organu wyższego stopnia przeciwdziałanie bezczynności organu administracyjnego oraz przewlekłości postępowania administracyjnego. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Na te czynności nadzorcze organu wyższego stopnia (lub ich brak) skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Bezczynność w rozpoznaniu zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych. Postanowienia wydawane w sprawie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. mają charakter incydentalny i nie należą do żadnej z kategorii wymienionych w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012r., nr 270 ze zm.) który stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Niezależnie od powyższej przesłanki odrzucenia wskazać także należy, że skarżący nie podpisał skargi w terminie pomimo wezwania przez Sąd do dokonania tej czynności pismem z 27 sierpnia 2015r. – co spełnia przesłankę odrzucenia skargi z art.58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012r., nr 270 ze zm.). Nadto należy dodać, że skarżący prawidłowo podpisanym pismem z 26 sierpnia cofnął swoją skargę z 24 lipca 2015r.