II SAB/Kr 159/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. K. na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., w przedmiocie kosztów postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2014 r postanawia: zasądzić od Dyrektora Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz skarżącego M. W. K. kwotę 121,82 zł ( sto dwadzieścia jeden 82/100 złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił pkt 3 wyroku z dnia 22 lipca 2014 r i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wskazując, że pomimo nie sprecyzowania w art. 201 P.p.s.a. charakteru kosztów stanowiących przedmiot zwrotu względy natury systemowej oraz celowościowej przemawiają za przyjęciem, że przepis ten, tak jak art. 200 P.p.s.a., dotyczy kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a nie tylko kosztów sądowych. Do takich niezbędnych kosztów w przypadku osobistego występowania w sprawie przez stronę należą koszty sądowe oraz koszt przejazdów oraz zwrot równowartości zarobku bądź dochodu strony w związku ze stawiennictwem (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 205 § 3 P.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tj. z dnia 27 maja 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1025) . Zgodnie z art. 85 ust. 1 ww. ustawy świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Stosownie do art. 91 ww. ustawy w wypadku, gdy obowiązujące przepisy przewidują przyznanie stronie należności w związku z jej udziałem w postępowaniu sądowym, należności te przyznaje się stronie w wysokości przewidzianej dla świadków, po ich wykazaniu. Jednocześnie wiążący jest pogląd wyrażony w postanowieniu NSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r. o sygn. akt I OZ 624/10, że generalną zasadę zwrotu kosztów postępowania między stronami stanowi przepis art. 205 § 1 P.p.s.a., z którego jednoznacznie wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty przejazdów do sądu oraz równowartość utraconego zarobku. Przepis ten w żaden sposób nie uzależnia możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od charakteru stawiennictwa stron. Istnieje, zatem możliwość zasądzenia kosztów przejazdów do sądu, nawet jeśli stawiennictwo nie było obowiązkowe. Rozpoznając wniosek skarżącego ponownie, mając na względzie wszystkie przytoczone wyżej wiążące argumenty prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku w dniu 22 lipca 2014 r skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania za dojazd do sądu przedkładając kalkulację, z której wynika że koszt jednorazowego dojazdu do sądu z miejsca zamieszkania przy ul. P. w K. to 21,82 zł. Dystans do pokonania w obie strony to 24 km , średnie zużycie paliwa w ruchu miejskim przez samochód [...] to 14 l na 100 km, średnia cena paliwa to 5,60 zł za litr a parkowanie w strefie to 3 zł do jednej godziny ( k - 25). W zażaleniu z dnia 19 sierpnia 2014 r ( k – 42 ) skarżący ostatecznie wniósł o zasądzenie na swoją rzecz łącznie kwoty 121,82 zł tytułem kosztów postępowania. Skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz poniósł łącznie koszty przejazdu w wysokości 21,82 zł, jak w kalkulacji, która nie budzi wątpliwości. Te wszystkie poniesione przez niego koszty niezbędne do celowego dochodzenia prawa należało uwzględnić przy zasądzeniu należnych kosztów postępowania na zasadzie art 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).