II SAB/Kr 159/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...] oraz z dnia 20 lipca 2005 r. znak: [...] I. odrzuca skargę w przedmiocie przewlekłości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lipca 2005 r., znak: [...]; II. oddala skargę w pozostałym zakresie. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE A. B. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik siostry L. K. pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie cyt. ,,skargę na bezczynność i lekceważenie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie wyroków sygn.akt II SA/Kr [...].paźdź 2014r., sygn..akt II SAB/Kr [...] grudnia 2015r.". Skarżący wskazał, że skargę motywuje "na podstawie zażalenia skargi o bezczynność i odmowę postępowania w sprawie zaskarżonych: 3 decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lipca 2005r. [...], [...], [...]". Skarżący wskazał, że skarga dotyczy spraw znak: [...] [...] z dnia 4 listopada 2014 r. oraz [...] z dnia 4 listopada 2014 r. Skarżący powołał się na "naruszenie prawa materialnego skarżących się zgodnie z art. 97 ustawy z 21 sierpnia 1997r." oraz "pozbawienie skarżących praw strony niezgodnie z art. 30 § 4 w zw. z art. 28 § 1" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257ze zm) – dalej jako: " k.p.a.". Nadto w skardze wskazał na naruszenie przepisów art. 75 § 1 w zw. z art. 77 oraz art. 7 i 8 i 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wnikliwego zbadania sprawy o - jak wskazuje skarżący – "podziale ziemi skarżących przez służby Burmistrza Z.", co nastąpiło "bez udziału skarżących - bez prawnych spadkobierców tychże nieruchomości". Podał także, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] narusza art. 37 § 1 k.p.a., co w ocenie skarżącego stanowi bezprawie naruszające autorytet wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SAB/Kr [...] oraz "rażące przestępstwo Prezesa SKO w N. S. dla akceptacji samowolnych decyzji Burmistrza Miasta Z.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Organ wskazał, że: - w sprawie objętej skargą, zarejestrowanej pod znakiem: [...] zostało wydane postanowienie z dnia 30 maja 2016 r., znak: [...], którym organ uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 31 grudnia 2013 r., znak: [...]; - w sprawie objętej skargą zarejestrowanej pod znakiem: [...] zostało wydane postanowienie z dnia 30 maja 2016 r., znak: [...], w którym organ uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 31 grudnia 2013 r., znak: [...] W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie pozostaje on w bezczynności, gdyż rozpoznał wnioski A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy i podjął w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcia. Nadto wskazał, że w dalszej kolejności zostaną ponownie rozpatrzone wnioski o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji, jednakże obecnie nie ustalono jeszcze adresów wszystkich spadkobierców po zmarłej J. B.-K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w piśmie z dnia 26 sierpnia 2015 r. A. B. poinformował, że w dniu 2 grudnia 2014 r. odbyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej J. B.-K. i adresy jej spadkobierców znajdują się w Sądzie Rejonowym w G. M.. W związku z powyższym wystąpił do wskazanego Sądu z prośbą o przesłanie na adres Kolegium adresów spadkobierców po zmarłej J. B.-K., gdyż tylko na tej podstawie będzie możliwe zapewnienie im czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Organ wskazał, że z uwagi na fakt, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym Z. B., zostało wydane przez Sąd Rejonowy w K. w dniu 25.10.1985r., sygn. akt III Ns [...] to zwrócono się również do wskazanego Sądu z prośbą o przesłanie adresów I. B., M. M. K. i T. B. - jeżeli znajdują się one w posiadaniu Sądu. Organ poinformował, że w dniu 3 lutego 2016r. otrzymał informację z Sądu Rejonowego [...] Wydział II Cywilny, że pismo organu zostało przesłane zgodnie z właściwością do Sądu Rejonowego [...] Wydział II Cywilny. Organ wskazał, że otrzymał odpowiedź z Sądu Rejonowego [...] Wydział II Cywilny z adresami spadkobierców po zmarłym Z. B.. Nadto podał, że A. B. pismem z dnia 13 kwietnia 2016r. również podał adresy spadkobierców po zmarłym Z. B. i zmarłej J. B.-K., jednakże nie dołączył postanowień o nabyciu spadku (zwłaszcza po zmarłej J. B.-K.) i nie można było ustalić, czy wskazane przez niego osoby faktycznie należą do grona spadkobierców. Organ wskazał, że jest to istotne, gdyż powziął on wątpliwości odnośnie prawidłowego ustalenia stron postępowania, gdyż w dniu 6 czerwca 2016 r. otrzymał odpowiedź z Sądu Rejonowego w G. M., z której wynika, że spadkobiercami po zmarłej j J. K. na mocy postanowienia z dnia 16.12.2014r. jest zmarły B. Z. K. oraz M. M. K., co nie zgadza się z informacjami uzyskanymi od A. B.. Organ poinformował, że postanowienia o nabyciu spadku, którymi dysponował zostały przesłane do WSA wraz z aktami sprawy oraz z odpowiedzią na wcześniejszą skargę. Następnie wskazał, że pismem z dnia 2 września 2016 r. wystąpił do A. B. o przesłanie powoływanego przez niego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej J. B.-K. z dnia 2 lutego 2014 r. Organ podniósł, że zakończenie przedmiotowych postępowań będzie możliwe dopiero po ustaleniu wszystkich stron postępowania i zapewnieniu im czynnego udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 24 marca 2017 r. A. B. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu uzupełnił skargę na przewlekłość w sprawach [...] oraz [...] prowadzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W niniejszym piśmie podtrzymano skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postępowań znak: [...] oraz znak: [...], zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie przez organ terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o: zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawach o sygn. [...] oraz [...] w terminie 14 dni; stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowań miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie na rzecz skarżącego A. B. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego sumy pieniężnej w kwocie [...]zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) na podstawie art. 149 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(dalej p.p.s.a.); zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrot kosztów postępowania wedle norm przepisanych; przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, ·oświadczając, że nie zostały one uiszczone ani w całości, ani w części. W uzasadnieniu pisma wskazano, że postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie tamt. Kolegium z dnia 31 grudnia 2013 roku, znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lipca 2005 r., znak [...] Podano, że również postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie tamt. Kolegium z dnia 31 grudnia 2013 r., znak [...] o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 20 lipca 2005 r., znak [...] Ponadto wyjaśniono, że uchylenie wskazanych postanowień oznaczało wszczęcie postępowań w sprawie nieważności zaskarżonych przez A. B. decyzji Burmistrza Miasta Z.. W ocenie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było ustalić spadkobierców po zmarłych J. K.-B. oraz Z. B.. Skarżący podniósł, że jak wynika z odpowiedzi organu na skargę, prowadzenie postępowania napotkało przeszkodę w postaci niemożności ustalenia spadkobierców po zmarłej J. B.-K.. Wskazano, że informacje w tym zakresie pozyskane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem A. B. z dnia 13 kwietnia 2016 r. oraz pismem Sądu Rejonowego w G. M., doręczonym organowi w dniu 6 czerwca 2016 r., były bowiem sprzeczne. Nadto wyjaśniono, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z treścią art. 77 k.p.a., to na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego, koniecznego dla załatwienia sprawy, a zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zetknąwszy się ze sprzecznymi informacjami dotyczącymi tego, kto jest spadkobiercą po zmarłej J. B.-K., winno było niezwłocznie podjąć wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia wątpliwości i nadania sprawie dalszego biegu. Skarżący podniósł, że organ, powziąwszy 6 czerwca 2016 r. informację o występującej sprzeczności informacji, co do kręgu spadkobierców po J. B.-K., dopiero 2 września 2016 r. zwrócił się do A. B. o przedstawienie stosownego postanowienia stwierdzającego nabycie spadku. Skarżący wskazał, że przez blisko 3 miesiące Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło w sprawie żadnej czynności oraz wstrzymało się z realizacja obowiązku ustalenia faktów istotnych dla sprawy, przerzucając ów obowiązek na stronę postępowania. Strona skarżąca, powołując się na art. 35 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a. wskazała, że w obydwu postępowaniach toczących się po uchyleniu postanowień z dnia 31 grudnia 2013 roku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostaje w rażącej zwłoce nie tylko z załatwieniem sprawy, ale także z poinformowaniem A. B. o zaistniałej zwłoce, wskazaniu jej przyczyn oraz nowego terminu załatwienia sprawy. Nadto wskazano, że skarżący wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do zaniechania naruszania prawa w pismach z dnia 29 czerwca 2015r. oraz z dnia 15 maja 2015r., w których skarżący domagał się podjęcia przez SKO w N. S. działań w sprawach o sygn. [...] oraz w sprawie dotyczącej decyzji Burmistrza Miasta Z. o sygn. [...], [...] i [...] Nadto podano, że wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn.. II SAB/Kr [...], tut. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie o sygn. [...] i zobowiązał organ do dokonania stosownych czynności w sprawie w terminie 14 dni. W ocenie skarżącego w świetle powyższego należy uznać, że spełniony został cel uprzedniego wezwania organu do zaniechania naruszenia prawa, jakim jest zapewnienie organowi możliwości autorewizji własnego działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga okazała się być po części niedopuszczalna, a po części bezzasadna. Skarżący w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu skargi /k.115 akt sądowych/, ujętym odmiennie niż przedstawiał to w pierwotnej skardze, domagał się: 1/ stwierdzenia przewlekłości postępowań prowadzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o sygn. [...] oraz [...] przez rażące przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy; 2/ zobowiązanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawach o sygn. [...] oraz [...] do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni; 3/ przyznanie na rzecz skarżącego od SKO w N. S. sumy pieniężnej w kwocie [...]zł na podstawie art. 149 par. 2 p.p.s.a. i zasądzenia kosztów postępowania. Istotne dla sprawy jest przedstawienie kolejności i charakteru czynności w sprawie administracyjnej. A. B. (dalej skarżący) w podaniu wnosił o uchylenie 3-ch decyzji. Były to: 1/ decyzja Burmistrza [...] Z. z dnia 20 lipca 2005r. znak [...] zatwierdzająca podział części nieruchomości położonej w obrębie [...] gmina Z., składającej się z działki ewid. Nr [...] obj. KW nr [...] na działki nr: [...], [...], [...]; 2/ decyzja Burmistrza [...] Z. z dnia 20 lipca 2005r. znak [...] zatwierdzająca podział części nieruchomości położonej w obrębie 4 gmina Z., składającej się z działki ewid. Nr [...], obj. KW nr [...] na działki nr [...] i [...]; 3/ decyzja Burmistrza [...] Z. z dnia 20 lipca 2005r. znak [...] zatwierdzająca podział części nieruchomości położonej w obrębie [...] gmina Z., składającej się z działki ewid. Nr [...], obj. KW nr [...] na działki nr [...] i [...] /k. 12-14, t.1 akt adm./. Wszystkie przedmiotowe działki były własnością Skarbu Państwa po dokonanym wywłaszczeniu. Pierwotnie natomiast, wedle twierdzeń skarżącego, działka [...] była własnością jego ojca Z. B., natomiast działki nr [...] i [...] były własnością poprzedniczki prawnej jego siostry L. K. – to jest J. K. /k. 15, 25, 31,57 – t.1 akt adm., k. 117- T.II/. Jest to istotne w sprawie, albowiem w dalszym toku rzeczonej sprawy administracyjnej o uchylenie przedmiotowych decyzji, A. B. występował we własnym imieniu oraz jako pełnomocnik siostry L. K., na podstawie pełnomocnictwa udzielonego wyłącznie do postępowania administracyjnego /k.86 verte/. Zatem należy wskazać, że skarżący twierdził, że legitymował się interesem prawnym odnośnie działki nr [...], natomiast odnośnie działek nr [...] i [...] takim interesem miała legitymować się jego siostra. Należy dodatkowo wskazać, że sprawa zwrotu nieruchomości wywłaszczonych była przedmiotem orzekania w postępowaniach administracyjnych i sądowych i zakończyła się niekorzystnie dla skarżącego i jego siostry ( odmową zwrotu) /k. 40 -T.nr II/. SKO w N. S. wydało w dniu 5 listopada 2012r. 3 postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych trzech decyzji o podziale, o sygn. [...], [...] i [...] i nastąpiło to w ramach jednej sprawy /k.61-69/. Skarżący wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując trzy decyzje pierwotne, niemniej powołując się tylko na jedno postanowienie SKO, tj. [...] Wobec tego SKO w N. S. ponownie rozpoznało sprawę dotyczącą postanowienia [...], które utrzymało w mocy postanowieniem z dnia 31.12.2012r znak [...] /k.76/. A. B. w imieniu własnym i siostry ponowił wniosek o stwierdzenie nieważności 3-ch wskazanych wyżej decyzji o podziale działek. Tym razem SKO w N. S. wydało 3 postanowienia w dniu 31 grudnia 2013r o odmowie wszczęcia postępowania: 1/ znak [...] co do odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego decyzji znak [...] ( a zatem działki, co do której interes prawny wskazywał skarżący jako spadkobierca pierwotnego właściciela); znak [...] co do odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego decyzji znak [...] i znak [...] co do odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego decyzji znak [...], przy czym dwa ostatnie postanowienia dotyczyły działek, co do których pierwotnym właścicielem miała być poprzedniczka prawna L. K.. A. B. złożył 3 środki odwoławcze , powołując się na pierwotne 3 decyzje o podziale, ale wskazując jeden znak postanowienia SKO, tj. [...] W następstwie tego SKO postanowieniem z dnia 4 lutego 2014r. znak [...] utrzymało w mocy postanowienie SKO w N. S. znak [...] 103-119 i 134 -T.1 akt adm./. Na skutek skargi A. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr [...] uchylił wskazane postanowienie i poprzedzające je postanowienie SKO [...] Natomiast w zakresie postanowienia znak [...] – WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 13 lutego 2015r. sygn. akt II SA/kr [...] odrzucił skargę , wobec uznania, że SKO nie rozpoznało wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy [...] Podobnie, w zakresie postanowienia [...], skarga została z tej samej przyczyny odrzucona postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 24.02.2015r. sygn.. akt II SA/Kr [...] [...] akt adm./. W tej sytuacji skarżący działając imieniem własnym i siostry złożył następujące pisma w sprawie: 1/ponaglenie z dnia 15 maja 2015r. w związku z brakiem odpowiedzi -k.92 T.II; 2/ wezwanie z dnia 29 czerwca 2015r. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieterminowym rozpoznaniu sprawy dotyczącej postanowienia SKO w N. S. znak [...] ( dotyczącego decyzji [...], a więc co do działki, odnośnie której rości pretensje skarżący) -k. [...] akt adm.; 3/ wezwanie z dnia 29 czerwca 2015r. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieterminowym rozpoznaniu sprawy dotyczącej postanowienia SKO w N. S. znak [...] ( dotyczącego decyzji [...], a więc co do działki, odnośnie której rości pretensje siostra skarżącego) -k. [...]; 4/ wezwanie z dnia 24 sierpnia 2015r. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieterminowym rozpoznaniu sprawy dotyczącej postanowienia SKO w N. S. znak [...] ( dotyczącego decyzji [...], a więc co do działki, odnośnie której rości pretensje skarżący) -k. [...] Na skutek skargi A. B. i L. K. na bezczynność SKO w N. S. w sprawie znak [...] ( dotyczącej decyzji [...], a więc co do działki, odnośnie której rości pretensje skarżący), WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015r. sygn. akt II SAB/Kr [...] – uwzględnił skargę zobowiązując SKO w N. S. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni oraz stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa /k.17, T.IV akt adm./. W dalszym toku sprawy postanowieniami SKO w N. S. z dnia 30 maja 2016r. uchylono postanowienia z dnia 31 grudnia 2013r. znak [...], oraz [...] /k.34-35 T.IV/. Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła w dniu 22 sierpnia 2016r. Natomiast w dniu 26 lipca 2017r. SKO w N. S. wydało 3 decyzje, którymi umorzyło postępowania kolejno w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1/ Burmistrza [...] Z. z dnia 20 lipca 2005r. znak [...], 2/ decyzji Burmistrza [...] Z. z dnia 20 lipca 2005r. znak [...], 3/ Burmistrza [...] Z. z dnia 20 lipca 2005r. znak [...] /k.154-165 akt sądowych/. Skarżący w niniejszym postępowaniu był wzywany do wskazania, że kierował do organu przed wniesieniem skargi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący poprzez swojego pełnomocnika oświadczył, że są to pisma z dnia 15 maja 2015r. i z dnia 29 czerwca 2015r. /k.124 i 137 akt sądowych. W związku z powyższym co do sprawy dotyczącej decyzji [...] ( w związku z którą zapadło uchylone postanowienie SKO znak [...]), a więc co do działki, odnośnie której rości pretensje skarżący, stwierdzić trzeba, że nie został spełniony wymóg z art. 52 § 4 P.p.s.a. ( w poprzednim brzmieniu, sprzed zmiany dokonanej z dniem 1 czerwca 2016r.), mianowicie skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wskazać trzeba, że wezwanie z dnia 29 czerwca 2015r. do usunięcia naruszenia prawa w sprawie dotyczącej decyzji [...] poprzedziło wniesienie przez skarżącego skargi do WSA w Krakowie na bezczynność organu w tej sprawie zakończonej uwzględnieniem skargi (II SAB/Kr [...]). Wobec tego to wezwanie nie może zostać ponownie uznane za wypełniające wymóg formalny z cytowanego przepisu. Nie można bowiem wielokrotnie rozpoczynać procedury sądowoadministracyjnej, z powołaniem się na to samo wezwanie. Niweczy to bowiem sens i cel wskazanego przepisu. Wskazać w związku z tym trzeba, że w przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, o wyczerpaniu środków zaskarżenia można było mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ostatnia z wymienionych sytuacji dotyczy samorządowego kolegium odwoławczego, w stosunku do którego - w myśl art. 17 k.p.a. - nie ma organu wyższego stopnia, stąd środkiem zaskarżenia jest wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. "Skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej można wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Złożenie więc zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na przewlekłe postępowanie" (tak postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r. , II OSK [...], LEX nr 1440513, oraz z dnia 7 maja 2014 r., II OSK [...], LEX nr 1467706). W tej sytuacji z przyczyn formalnych w zakresie dotyczącym decyzji [...] należało odrzucić skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z kolei w zakresie skargi na przewlekłość dotyczącej decyzji [...], stwierdzić należy, że skarżący nie ma interesu prawnego (legitymacji) do jej wniesienia. W postępowaniu sądowym skarżący nie przedstawił pełnomocnictwa do działania imieniem siostry L. K., zaś pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie obejmowało działania przed sądem administracyjnym. W związku z nieuzupełnieniem braku formalnego skarga L. K. została prawomocnie odrzucona. Wobec tego A. B. działał w sprawie jako skarżący we własnym imieniu. Zatem nie ma on interesu prawnego do domagania się stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie dotyczącej jego siostry L. K., w związku z faktem, że decyzja [...] dotyczy nieruchomości, które według konsekwentnych twierdzeń skarżącego w toku postępowania administracyjnego należały pierwotnie do poprzedniczki prawnej jego siostry, a nie do jego poprzednika prawnego. W odniesieniu do kwestionowania decyzji [...] o podziale nieruchomości, A. B. działał jako pełnomocnik siostry, natomiast nie występował w tej roli w postępowaniu sądowym. Wobec tego w tym zakresie skarga musiała ulec oddaleniu z powodu braku legitymacji do jej wniesienia, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Z wymienionych przyczyn orzeczono jak w sentencji.