II SAB/Kr 161/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Starosty D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 30 czerwca 2025 r. I. Stwierdza, że Starosta D. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego W. I. z 30 czerwca 2025 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. Zobowiązuje Starostę D. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku z aktami sprawy, III. zasądza od Starosty D. na rzecz skarżącego W. I. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. I. wniósł w piśmie z 1 sierpnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty D. , zarzucając mu naruszenie: 1} art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. W uzasadnieniu skargi W. I. wskazał, że w dniu 30 czerwca 2025 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej o treści: "Zgodnie z artykułem 61 Konstytucji RP oraz ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej proszę o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W wyciągu proszę uwzględnić prace geodezyjne zgłoszone w okresie od 1.01.2022 r. do 30.06.2025 r. z następującymi informacjami: ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust 2 pkt 1), Identyfikator wykonawcy pracy geodezyjnej (§8 ust. 2 pkt 3 czyli nr NIP), Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§8 ust. 2 pkt 4), Powierzchnia obszaru objętego procą geodezyjną (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit a), Data wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit b), Data wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit f) Data sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit g). Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 Oczekiwane dane proszę przekazać w pliku XLS lub CSV (szablon pliku XLS w załączeniu) na adres: [...] Z dostępnych informacji wynika, że wszystkie firmy tworzące oprogramowanie do prowadzenia PZGiK udostępniły już swoim klientom możliwość automatycznego wygenerowania takiego zestawienia. Jednocześnie wyjaśniam, że gdyby były wątpliwości, co do udostępnienia takich danych, to informuję, że było to w 2024 r. przedmiotem mojego wystąpienia do WSA w Rzeszowie II SAB/Rz 215/24 i wyrok WSAw tej sprawie jest już prawomocny." (Zał. 1) Następnie skarżący wyjaśnił, że w dniu 11 lipca 2025 r. otrzymał pismo REZ. 1431.48.2025 (Zał. 2) i zestaw danych (Zał. 3) za okres od 1.10.2024 do 30.06.2025, w których nie udostępniono danych dotyczących identyfikatorów wykonawcy (NIP) i numerów uprawnień zawodowych kierowników prac geodezyjnych. W piśmie Organ poinformował skarżącego, że "Starostwo Powiatowe w D. T. w załączeniu przesyła poddany częściowej anonimizaeji załącznik." Skarżący podał następnie, że w celu uniknięcia niepotrzebnego angażowania Sądu w niniejszą sprawę podjął próbę wyjaśnienia sytuacji i w dniu 15 lipca 2025 r. w odpowiedzi na powyższe przesłał wiadomość e-mail (Zał. 4) z prośbą o uzupełnienie danych wskazując jednocześnie wyrok WSA w Rzeszowie dotyczący identycznego zapytania z roku 2024, który jasno stwierdza, że oczekiwana informacja powinna być udostępniana w trybie ustawy o dostępu do informacji publicznej (Zał. 5). W związku z brakiem reakcji na e-mail skarżący podjął kolejną próbę wyjaśnienia sytuacji i w dniu 23 lipca 2025 r. złożył wniosek przez ePUAP (Zał. 6) aby uczynić zadość wszelkim wymogom formalnym do ewentualnej odmowy udostępnienia tych danych w formie decyzji administracyjnej. W rezultacie 30 lipca 2025 r. otrzymał w ePUAP pismo [...] (Zał.7), w którym organ stwierdził jedynie, że: "W związku z otrzymaniem w dniu 23.07.2025 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Starostwo Powiatowe w D. T. w załączeniu przesyła wnioskowany załącznik w zakresie stanowiącym informację publiczną". Wraz z pismem otrzymałem również dane, tym razem za pełny okres od 1.01.2022 r. do 30.06.2025 r. i umieszczone w pliku zgodnym z przesłanym przeze mnie wzorcem, ale tak jak w odpowiedzi z 11 lipca 2025 r. z usuniętymi informacjami o identyfikatorze wykonawcy i numerze uprawnień zawodowych kierownika prac geodezyjnych (Zał. 8). Skarżący uznał, że w związku z takim obrotem sprawy jest zmuszony złożyć skargę na bezczynność organu, ponieważ mimo upływu 31 dni od złożenia wniosku (30 czerwca 2025 r.), nie otrzymał oczekiwanych danych w pełnym zakresie. Skarżący zaznaczył, że przedmiotem złożonego przeze niego wniosku jest informacja publiczna, która podlega udostępnieniu, co rozstrzygnął już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu do prawomocnego już wyroku z dnia 27 marca 2025 r. sygn. II SAB/Rz 215/24. Nie bez znaczenia jest też fakt, jak twierdzi skarżący, że identyczne zapytania wysłał do wszystkich 380 powiatów w Polsce i oczekiwane informacje otrzymał już z 303 powiatów, co stanowi 80% powiatów. Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 Informacje wnioskowane przez skarżącego, stanowią przedmiot ustawowego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d UDIP), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e UDIP), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit f UDIP). Uzyskane dane służą do sprawdzenia wypełnienia przez organ art. 7b ust 1a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym równego traktowania wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych oraz poprawności realizacji prac geodezyjnych polegającej na sprawdzeniu czy zgodnie z art 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (PGiK) praca została zgłoszona przez przedsiębiorcę, co można sprawdzić dysponując numerem NIP i co jest działaniem w interesie publicznym, które monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa przez organ. Analogicznie jest z numerem uprawnień kierownika pracy geodezyjnej, bo dzięki numerowi uprawnień skarżący może sprawdzić w rejestrze GUGiK, czy osoba realizująca prace geodezyjne posiada odpowiednie uprawnienia do kierowania tymi pracami (art. 42 ust. 1 i 2 i art. 48 ust. 1 pkt 7 PGiK), więc analogicznie jest to działanie w interesie publicznym. W prowadzonych badaniach wykorzystuję dane publiczne tylko i wyłącznie zgodnie z celem, dla którego dane zostały upublicznione. Nie zachodzą więc przesłanki, aby na powyższe zapytania nie udostępniać kompletnych danych z rejestru prac geodezyjnych, ponieważ powoduje to, że wielu istotnych elementów badań nie da się zrealizować. Jednym z takich przykładów jest niemożność sprawdzenia czy wykonawcy prac geodezyjnych, są równo traktowani w procesie weryfikacji składanych operatów, ponieważ wszystkie prace w zestawieniu są anonimowe i ich wykonawca jest nieznany. W odpowiedzi na skargę Starosta D. wniósł o rozważenie odrzucenia skargi, względnie oddalenia skargi w całości, wskazując, że wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna - w postaci zanonimizowanej - została udostępniona skarżącemu w ustawowym terminie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podał, że przy okazji wpływu już pierwszego wniosku z dnia 24 października 2024 r., osoby merytorycznie odpowiedzialne za udostępnienie informacji publicznej przystąpiły do analizy oczekiwanych przez skarżącego informacji, w tym przez pryzmat możliwości udostępnienia "identyfikatora wykonawcy pracy geodezyjnej" (pkt 2) oraz "numeru uprawnień kierownika pracy geodezyjnej" (pkt 3) w zakresie obowiązujących przepisów prawa, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa oraz RODO. Już wówczas Starosta D. wyraził stanowisko, iż ww. informacje podlegają ograniczeniu z uwagi na przepisy szczególne, dlatego też zostały one zanonimizowane. Zwrócono przy tym uwagę, iż przez pryzmat treści korespondencji skarżącego z dnia 6 listopada 2024 r. ww. "decyzja" organu spotkała się ze zrozumieniem ze strony skarżącego. Co istotne, późniejsze wnioski skarżącego pozostawały w tożsamy Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 sposób załatwiane. Starosta D. każdorazowo w przewidzianym ww. ustawą terminie, udostępniał Panu W. I. wnioskowane informacje zanonimizowane o dane dotyczące identyfikatora wykonawcy pracy geodezyjnej (pkt 2) oraz numer uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (pkt 3). Zwrócono również uwagę na treść przepisów, w oparciu o które Starosta D. gromadzi wnioskowane przez Skarżącego informacje w zakresie punktów 1-7 jego wniosków, tj. art. 7d, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r. póz. 1151 z poźn. zm.). Wyjaśniono, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy wykonawcą prac geodezyjnych lub prac kartograficznych może być przedsiębiorca, jednostka organizacyjna, a także osoba legitymująca się uprawnieniami zawodowymi w dziedzinie geodezji i kartografii w przypadku wykonywania przez tę osobę funkcji biegłego sądowego lub mierniczego górniczego. Po wykonaniu zgłoszonych prac, wykonawca jest obowiązany złożyć do organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego zostały zgłoszone prace geodezyjne, zawiadomienie o przekazaniu wyników zgłoszonych prac, dołączając wyniki prac geodezyjnych (art. 12a ust. 1 ww. ustawy). Następnie, na podstawie ww. informacji, wyniki te są weryfikowane. Z kolei, podstawę przyjęcia wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji albo dokument potwierdzający odbiór zbiorów danych lub innych materiałów jako przedmiotu zamówienia publicznego realizowanego w związku z wykonywaniem zadań Głównego Geodety Kraju lub organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych, potwierdza ich przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wpisem do ewidencji materiałów tego zasobu i opatruje dokumenty i materiały przeznaczone dla podmiotu, na rzecz którego wykonawca prac geodezyjnych wykonuje prace geodezyjne, klauzulą urzędową, o której mowa w art. 40 ust. 3g pkt 3. Opatrzenie klauzulą następuje z chwilą przyjęcia wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, (art. 12b ust. 1, 4 i 5 ww. ustawy). Istotnym przy tym pozostaje, iż w praktyce wykonawcy zgłaszający prace geodezyjne w oparciu o art. 12 ww. ustawy podejmują te czynności na podstawie zleceń prywatnych. Starosta D. (prowadzący rejestr, którego wniosek złożony przez Skarżącego dotyczył, zaś w zakresie wskazanym powyżej, przekazane informacje zostały zanonimizowane) nie był "kontrahentem" wykonawców działających na podstawie ww. zgłoszenia prac geodezyjnych. Co więcej, ewentualne prace geodezyjne lub kartograficzne wykonywane w celu realizacji określonych w ustawie zadań organów administracji geodezyjnej i kartograficznej lub Głównego Geodety Kraju, następują po podpisaniu umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego obejmującego takie prace, a w przypadku • prac scaleniowych lub wymiennych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz.U. z 2023 r. póz. 1197) po podpisaniu porozumienia na wykonanie takich prac (por. art. 40a ust, 2 pkt 3 ustawy). Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 Nie bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż zanonimizowane przez Starostę D. identyfikatory NIP wykonawców wskazanych w zgłoszeniu prac geodezyjnych, w dużej mierze dotyczyły osób fizycznych, prowadzących indywidualne działalności gospodarcze, którzy współpracują z konkretnymi kierownikami prac geodezyjnych (także osobami fizycznymi), których numery uprawnień również zostały zanonimizowane, a których dane osobowe Skarżący mógłby poznać po ich wpisaniu w ogólnodostępną bazę danych. Powyższe informacje, zdaniem organu podlegają bezwzględnej ochronie nie tylko na podstawie art. 5 a ust. 1 ww. ustawy, ale również w oparciu o art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ze względu na prywatność tych osób fizycznych oraz tajemnicę przedsiębiorstwa. Przekazanie wnioskowanych informacji w pełnym zakresie (przy tym w kontekście formy ich udostępniania, tj. wygenerowany plik z rejestru, a w konsekwencji braku podstaw do żądania od skarżącego wykazania, iż pozostają one szczególnie istotne dla interesu publicznego) niesie ryzyko związane z ich ewentualnym (nieuprawnionym) dalszym wykorzystaniem (również przez pryzmat m.in. ich niewłaściwego zabezpieczenia). Zwrócono też uwagę na to, że w literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż zgodnie z art. 5a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz z zasadami RODO, numer świadectwa (uprawnień) geodety, jako quasi-identyfikator, może zostać przykryty lub zanonimizowany, jeśli nie jest niezbędny do realizacji interesu publicznego, a ujawnienie może naruszyć prawa i wolności osoby trzeciej. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie informacje odnoszące się do numerów identyfikacyjnych NIP wykonawców prac oraz numerów uprawnień zaangażowanych przez* nich kierowników prac, w ramach realizacji prywatnych zleceń na terenie Powiatu D. , a nadto z uwagi na prywatność osób fizycznych, tajemnicę przedsiębiorcy i przepisy RODO nie posiadają takiego charakteru, stąd też nie mogły podlegać udostępnieniu w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznych. Zauważyć w tym miejscu należy, że chociaż ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku, a co za tym idzie, nie wszystkie działania podmiotów, wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, są związane z powstaniem informacji publicznej. Zdaniem organu, jeżeli bowiem informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. W ocenie organu, w przypadku kolizji między zasadą jawności informacji publicznych a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny będzie jedynie taki sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy wskazanych dóbr chronionych, np. anonimizacja danych wrażliwych. Gdy pomimo dokonania takiego zabiegu możliwa byłaby identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należałoby odmówić udostępnienia informacji publicznej. W związku z czym przywołano treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Starosty D. skarga powinna podlegać odrzuceniu, ze -względu na treść uchwały (7) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19. Zdaniem organu bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek ma miejsce nie tyko wtedy, gdy organ nie wydaje decyzji administracyjnej (o odmowie udostępnienia informacji publicznej), ale także wówczas, gdy nie udostępnia informacji publicznej w drodze tzw. czynności materialno-technicznej. W przypadku postępowania o udostępnienie informacji publicznej, momentem zamykającym możliwość stwierdzenia bezczynności organu będzie nie tylko chwila wydania decyzji administracyjnej, ale także udostępnienia informacji publicznej na wniosek. Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Skarżącemu -udostępniono żądaną informację publiczną w zakresie zanonimizowanym, stąd też środek zaskarżenia pozostaje niedopuszczalny. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt II OSK 130/21 w zakresie odnoszącym się do przewlekłości postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. póz. 935, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymrar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Według art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. póz. 902, dalej: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. W tak zakreślonych ramach skarga podlegała uwzględnieniu. Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 W związku z tym, że przedmiotem skargi jest bezczynność dotycząca rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, wyjść należy od tego, że prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 ust.1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji 0 działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakres tego prawa wchodzi również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stanowi ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6). Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Wobec powyższego, o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zauważyć również należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Z bezczynnością możemy mieć zatem do czynienia nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Op 28/23). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Starosta D. - jako samorządowy organ administracji publicznej - jest podmiotem obowiązanym co do zasady do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Co się tyczy przedmiotu żądania, w przedmiotowej sprawie skarżący zwrócił się drogą mailową w dniu 30 czerwca 2025 r. z wnioskiem o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji t trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2021 r. póz. 820, dalej: rozporządzenie), obejmującego prace geodezyjne zgłoszone w okresie od 1.01.2022 r. do 30.06.2025 r. z następującymi informacjami: 1. ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 1), 2. Identyfikator wykonawcy pracy geodezyjnej (§8 ust. 2 pkt 3 czyli nr NIP), 3. Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§8 ust. 2 pkt 4), 4. Powierzchnia obszaru objętego procą geodezyjną (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit a), 5. Data wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit b), 6. Data wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit f) 7. Data sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit g). W zasadzie nie jest sporne między stronami, że określone powyżej dane stanowią informację publiczną. Niewątpliwie prowadzenie rejestru, z którego danych żąda wnioskodawca, stanowi sposób realizacji zadania publicznego starosty -wynikającego z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 (Dz. U. 2024 r. póz. 1151, dalej: P.g.k.). Reguluje ona między innymi sprawy wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencji gruntów i budynków, państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (vide: art. 1 pkt 3, 4, 9 P.g.k.). Starosta wykonujący zadania przy pomocy geodety powiatowego wchodzącego w skład starostwa powiatowego jest, zgodnie z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b P.g.k., organem administracji geodezyjnej i kartograficznej, a zarazem organem, do którego należy prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu - w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych (vide: art. 40 ust. 3 pkt 3 P.g.k.). Zgodnie z § 8 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia organ prowadzący zasób prowadzi w postaci elektronicznej w systemie teleinformatycznym: 1) rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych, obejmujący: a) prace geodezyjne zgłoszone zgodnie z art. 12 ustawy oraz b) prace geodezyjne lub prace kartograficzne realizowane na podstawie umowy, o której mowa w art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy, zwanej dalej "umową"; 2) ewidencję materiałów zasobu; 3) rejestr wniosków o udostępnienie materiałów zasobu. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych zawiera dane określające: 1) identyfikator zgłoszenia prac geodezyjnych albo oznaczenie umowy; 2) imię i nazwisko lub nazwę wykonawcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, zwanego dalej "wykonawcą"; 3) identyfikator wykonawcy wskazany w zgłoszeniu prac geodezyjnych albo w umowie; 4) imię i nazwisko oraz numer uprawnień zawodowych kierownika prac geodezyjnych; 5) cel zgłoszonych prac geodezyjnych albo przedmiot umowy; 6) położenie przestrzenne obszaru objętego zgłoszonymi pracami geodezyjnymi lub umową; 7) datę rozpoczęcia zgłoszonych prac geodezyjnych lub prac objętych umową; 8) przewidywany termin przekazania wyników zgłoszonych prac geodezyjnych lub prac objętych umową do właściwego organu prowadzącego zasób; 9) w przypadku zgłoszonych prac geodezyjnych: a) powierzchnię obszaru objętego zgłoszonymi pracami geodezyjnymi, b) datę wpływu zgłoszenia prac geodezyjnych, c) wysokość opłaty za udostępnione materiały zasobu, d) datę otrzymania opłaty, o której mowa w lit. c, e) identyfikatory materiałów zasobu udostępnionych podmiotowi, który zgłosił prace geodezyjne, f) daty wpływu zawiadomień o przekazaniu wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do właściwego organu prowadzącego zasób, g) daty sporządzenia protokołów weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, • h) daty doręczenia wykonawcy prac geodezyjnych protokołów weryfikacji, Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 i) informacje dotyczące uzupełniania zgłoszonych wcześniej prac geodezyjnych obejmujące: * datę wpływu uzupełnienia, * zakres uzupełnienia, * datę otrzymania opłaty, o której mowa w ust. 1 b załącznika do ustawy, jeżeli jest wymagana; 10) w przypadku prac objętych umową, datę sporządzenia dokumentu potwierdzającego odbiór przedmiotu umowy; 11) inne informacje dotyczące obsługi zgłoszenia prac geodezyjnych lub umowy. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela co do zasady stanowisko wyrażone w przywoływanym przez skarżącego wyroku WSA w Rzeszowie z 25 marca 2025 r., II SAB/Rz 215/24, który stwierdził, że prowadzenie rejestru należy do spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd ten wskazał w szczególności, iż "za sprawę publiczną uznaje każdy przejaw aktywności władzy publicznej jednostek organizacyjnych (jej organów), osób pełniących funkcje publicznej i samorządów oraz już tylko niektóre z działań innych osób, jednostek organizacyjnych, a to tylko takie, które wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych przy jednoczesnym dysponowaniu majątkiem publicznym. W tym konkretnym przypadku dotyczy to działań polegających na tworzeniu zasobu geodezyjnego poprzez włączanie do niego określonych operatów czy map wykonanych przez określone osoby. (...) Prawidłowość, kompletność czy terminowość składania takich informacji (czy też nie złożenia stosownego zgłoszenia) są sprawami publicznymi bowiem dotyczą prowadzenia ewidencji geodezyjnej, co należy do działań własnych samorządu powiatowego." Również w ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, zarówno samo prowadzenie rejestru, jak i dane wprowadzane do rejestru stanowią dane publiczne, służące tworzeniu państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, który zaś, w myśl art. 40 ust. 1 P.g.k. "służy gospodarce narodowej, obronności państwa, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli". Podzielając stanowisko WSA w Rzeszowie w opisanym wyżej zakresie, zdaniem Sądu obecnie orzekającego, nie można wykluczyć a priori, istnienia podstaw do odmowy udostępnienia informacji zawartych w tym rejestrze, ze względu na ochronę innych wartości niż jawność działania organów władzy publicznej, w tym ze względu na wartości wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem.,. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa." Z analizy akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wniosek z 30 czerwca 2025 r. Starosta D. pismem z 11 lipca 2025 r. udzielił następującej odpowiedzi: "W związku z otrzymaniem w dniu 30.06.2024 r. wniosku o udostępnienie informacji 'publicznej, Starostwo Powiatowe w D. T. w załączeniu przesyła 10 Sygn. akt II SAB/Kr 161/25 podany częściowej anonimizacji załącznik. Jednocześnie nadmienia się, że dane za okres 01.01.2022 - 30.09.2024 r. zostały przekazane pismem, znak: REZ. 1431.83.2024 z dnia 05.11.2024 r. Załącznikiem do tego pisma jest tabela zawierająca wypełnione rubryki: identyfikator zgłoszenia prac, powierzchnię obszaru objętego pracą geodezyjną, datę wpływu zgłoszenia (począwszy od daty 2024-10-01), datę wpływu pierwszego zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej, datę sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji. W tabeli znajdują się także rubryki: identyfikator wykonawcy (NIP), imię i nazwisko oraz numer uprawnień zawodowych kierownika prac, które pozostają puste. Następnie, skarżący pismem z 23 lipca 2025 r. wniesionym przez E-PUAP, zatytułowanym jako "wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej", ponownie zwrócił się o udostępnienie pełnych danych żądanych w piśmie z 30 czerwca 2025 r. W odpowiedzi Starosta D. pismem z 30 lipca 2025 r. przesłał kolejną tabelę, o tożsamych rubrykach jak wyżej, z tym że zawierającą dane począwszy od 3 stycznia 2022 r. w rubryce: data wpływu zgłoszenia. Oceniając powyższe okoliczności sprawy pod kątem zarzutu bezczynności, Sąd przyjął, że skarżący złożył jeden wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co miało miejsce 30 czerwca 2025 r. Pismo z 23 lipca 2025 r, chociaż zatytułowane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w istocie stanowiło swego rodzaju potwierdzenie wniosku, wyrażone w formie elektronicznej umożliwiającej organowi, w ocenie skarżącego, wydanie decyzji administracyjnej. Treść wyrażonego w tym piśmie żądania była tożsama jak w piśmie z 30 czerwca 2025 r. Przy takim założeniu, zdaniem Sądu, doszło w przedmiotowej sprawie do bezczynności Starosty D. który w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił wprawdzie odpowiedzi wnioskodawcy, ale odpowiedź ta nie była kompletna, przy czym organ błędnie przyjął, że dokonał anonimizacji danych. "Anonimizacja" nie jest pojęciem ustawy o dostępie do informacji publicznej, chociaż utrwalone jest w praktyce stosowania tej ustawy i w orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszącym się do dostępu do informacji publicznej jako rodzaj działania umożliwiającego udostępnienie dokumentu stanowiącego informację publiczną, przy jednoczesnym zasłonięciu (zakryciu, usunięciu) danych osobowych, czy też innych danych niepodlegających udostępnieniu. Trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 27 lipca 2018 r., II SAB/Kr 99/18, że anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane nie podlegające udostępnieniu, przy czym czynność ta nie powinna pozbawiać dokumentu waloru informacyjnego. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że czynności dokonane w niniejszej sprawie przez organ nie polegały na zasłonięciu, czy usunięciu z dokumentu informacji utrwalonej w jakimś dokumencie, lecz polegały na tym, że wytworzono tabelę, w której zostały umieszczone dane podlegające udostępnieniu. Danych, które udostępnieniu - w ocenie Starosty - nie podlegały, nie "umieszczono w tabeli. Zdaniem Sądu, takie działanie nie stanowiło anonimizacji, ale 11 faktyczną odmowę udostępnienia informacji publicznej, z pominięciem istniejącego w tym przypadku obowiązku odmowy wydania decyzji administracyjnej, który wynika z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd zauważa, że działanie organu pozbawiło skarżącego możliwości odniesienia się do argumentacji uzasadniającej ograniczenie zakresu udzielonej informacji, gdyż dopiero w odpowiedzi na skargę organ przedstawił argumentację nawiązującą do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem, w przypadku stwierdzenia przez organ zaistnienia przesłanki ograniczającej dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na ochronę prywatności czy też ochronę tajemnic prawnie chronionych, wydanie decyzji odmownej jest nieodzowne. Tylko bowiem w takiej formie organ jest stanie przedstawić swoje stanowisko w sprawie, gwarantując wnioskodawcy możliwość odwołania się, czy też, na dalszym etapie, zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. W konsekwencji powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w punkcie l sentencji wyroku stwierdził, że Starosta D. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r., oceniając przy tym, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (vide: art. 149 § 1a P.p.s.a.). W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., l OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r, II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r, II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Organ w terminie udostępnił dane w ograniczonym zakresie, mylnie przyjmując, że zachodzi w sprawie przypadek udostępnienia informacji publicznej zanonimizowanej. Wobec tego należało zobowiązać organ do wydania aktu. lub dokonania czynności w terminie 14 od dnia zwrotu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, o czym Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.