II SAB/Kr 163/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. K. na bezczynność Starosty Wielickiego w przedmiocie ustalenia i wypłaty odsetek z tytułu nieterminowej zapłaty odszkodowania postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej C. K. kwotę 100zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26) - dalej określanej jako p.p.s.a. - skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl § 3 art. 37 ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści skargi oraz innych przesłanych do Sądu dokumentów wynika, że C. K. złożyła skargę na bezczynność Starosty Wielickiego w zakresie rozpoznania jej wniosku z dnia 14 sierpnia 2024r. o ustalenie i wypłatę odsetek ustawowych z tytułu nieterminowej zapłaty odszkodowania . Przy czym skarga ta nie została poprzedzona uprzednim ponagleniem wymaganym art. 37 k.p.a. Co prawda do skargi załączono pismo skarżącej z dnia 7 kwietnia 2025r. ( k. 68) skierowane do Zarządu Dróg Powiatowych w Wieliczce, które w ocenie skarżącej jest ponagleniem, o którym mowa w art. 37 kpa. Z treści tego pisma jednak wynika jedynie to, iż skarżąca domaga się odpowiedzi na swoje pismo z dnia 27 stycznia 2025r. oraz wyznaczenia terminu do przeglądnięcia akt. Z kolei pismo skarżącej z dnia 27.01.2025r. ( k. 57 ) zatytułowane "Skarga" żąda od Zarządu Dróg Powiatowych w Wieliczce wyjaśnienia dlaczego pracownik organu nie wyraził zgody na udostępnienie i fotografowanie akt, oraz dlaczego nie wypłacono skarżącej odsetek za odszkodowanie. Warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest uprzednie złożenie ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Przy czym, jak podkreśla się w orzecznictwie, które jest w tej kwestii jednolite, dla dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, istotne jest jedynie wyczerpanie tego trybu przez stronę, tj. wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowne ponaglenie do organu wyższego stopnia. Przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprowadza się do tego, że strona skarżąca obowiązana jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 § 1-3 k.p.a., tzn. winna wnieść uzasadnione ponaglenie do właściwego organu administracji publicznej. Ponaglenie to winno zawierać uzasadnienie (art. 37 § 2 k.p.a.). Tymczasem wskazywane przez skarżącą pismo z dnia 7 kwietnia 2025r. czy też pismo z dnia 27 stycznia 2025r. nie spełnia nawet w minimalnym zakresie wymogów ponaglenia, o którym mowa w art. 37 kpa. Pisma te nie zawierają żadnego uzasadnienia, a z ich treści nie wynika nawet pośrednio wola i chęć skarżącej, by sprawę w zakresie nierozpoznania jej wniosku o wypłatę odsetek zbadał organ wyższego rzędu w stosunku do Starosty Wielickiego. Wobec powyższego trudno uznać takie pismo jako uprzednie ponaglenie organu. Ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. musi poprzedzać skargę do sądu administracyjnego, stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., zaś jego brak skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – o czym orzeczono w pkt I postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono jak na podstawie art. 232§ 1 pkt 1 p.p.s.a.