II SAB/Kr 166/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów RP w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: sprostować z urzędu błąd rachunkowy w punkcie trzecim sentencji wyroku z dnia 27 października 2015 r. w ten sposób, że w miejsce kwoty: "257" (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych wpisać kwotę: "357" (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych. Wyrokiem z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 166/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Izby Architektów RP w K. miał miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim sentencji wyroku zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 257 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W orzeczeniu tym omyłkowo wpisano kwotę 257 złotych, zamiast kwoty 357 złotych, obejmującej, stosownie do art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013.490 ze zm.) koszty zastępstwa procesowego (240 złotych według norm przepisanych oraz 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictwa) oraz kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku błędy rachunkowe, w tym polegające – jak w niniejszym przypadku – na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 418; postanowienie NSA z 30 listopada 2010 r. I FSK 1953/09). Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.