II SAB/Kr 168/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Burmistrza Miasta Limanowa w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego odrzuca skargę. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga M. D. na bezczynność Burmistrza Miasta Limanowa w zakresie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W skardze podnosi ona, że pomimo stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu na mocy postanowienia z dnia 22 kwietnia 2025 r., że Burmistrz Miasta Limanowa dopuścił się bezczynności, organ nie wykonuje tego postanowienia. Dlatego wnosi ona o zobowiązanie organu do jego wykonania w terminie 14 dni oraz wymierzenie Burmistrzowi Miasta Limanowa grzywny zgodnie z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazuje, że organ nie przedstawił żadnych wyjaśnień, dlaczego przez ponad pół roku nie rozpoznał wniosku z dnia 26 września 2024 r. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, ani nie ustalił osób odpowiedzialnych za ten stan rzeczy. Dodatkowo wskazuje, że w lipcu 2025 r. doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej odrzucenie, alternatywnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnia, że w dniu 9 maja 2025 r. podjęto czynności wyjaśniające przyczyny oraz osobę winną bezczynności, na którą to okoliczność została sporządzona notatka służbowa oraz dołączona do akt przedmiotowej sprawy znak ZP.6331.7.2020. Pismem z dnia 13 maja 2025 r. wezwano skarżącą - M. D. do sprecyzowania żądań zawartych w jej wniosku z dnia 26 września 2024r. co było konieczne do popranego jego zweryfikowania i podjęcia działań adekwatnych zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na ww. wezwanie M. D. złożyła w dniu 03.06.2025 r. stosowne doprecyzowanie swojego wniosku z dnia 26 września 2024r. W dniu 18 czerwca 2025r. referent prowadzący przedmiotowe postępowanie znak ZP.6331.7.2020 pozyskał za pośrednictwem portalu "e-wokanda" Naczelnego Sądu Administracyjnego informację o wydanym przez tenże Sąd postanowieniu z dnia 17 czerwca 2025r. sygn. Akt. III OSK 1626/24 wstrzymującym wykonanie decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia 8 listopada 2022 r. znak ZP.6331.7.2020. W związku z powyższym w dniu 18 lipca 2025 r. Organ spełniając obowiązek określony w art. 56 §1 ust. 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego znak ZP.6331.7.2020 tym samym spełniając żądanie Skarżącej zawarte we wniosku z dnia 26 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd zobowiązany jest do dokonania oceny dopuszczalności danej skargi i spełnienia warunków formalnych wnoszonego środka. W konsekwencji przeprowadzenia tej analizy sąd, może odrzucić skargę w przypadkach określonych w art. 58 § 1 p.p.s.a., w tym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Bezczynność organu administracji zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że dnia 18 lipca 2025 r. stan bezczynności ustał w związku z wydaniem postanowienia Burmistrza Miasta Limanowa znak ZP.6331.7.2020 w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego (k. 19 s.a.). W związku z powyższym należy zauważyć, że przed wniesieniem skargi na bezczynność tj. przed 8 sierpnia 2025 r., organ uczynił zadość wnioskowi z dnia 24 września 2024 r. Wobec powyższego w sprawie znajdzie zastosowanie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności). Z uzasadnienia tej uchwały wynika wprost, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Odnosząc powyższe stanowisko do okoliczności niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skoro skarga została złożona po wydaniu przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej, a więc po ustaniu ewentualnej bezczynności, to skarga taka nie była dopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.