II SAB/Kr 176/18

Dnia 12 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacja [...] na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Fundacja [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku z dnia 8 sierpnia 2018 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 października 2018 r. pismem z dnia 23 października 2018 r. wezwano stronę skarżącą, na ręce jej profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezłożenia opłaty w terminie. Opisane powyżej zarządzenie, zostało skutecznie doręczone w dniu 29 października 2018 r. Niemniej jednak pomimo upływu zakreślonego terminu, strona skarżąca nie uiściła należnego od wniesionej skargi wpisu, natomiast pismem z dnia 30 października 2018 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że Fundacja z mocy prawa jest zwolniona z ponoszenia kosztów sądowych w całości na podstawie art. 239 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią powołanego przez pełnomocnika strony skarżącej art. 239 § 2 p.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450, 650 i 723) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Biorąc pod uwagę treść ww. regulacji prawnej, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie przepis ten nie może znaleźć zastosowania. Wskazać bowiem należy, że jak wynika ze złożonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 6 września 2018 r., aktualny również w dacie wydawania postanowienia), skarżąca Fundacja nie korzysta z ustawowego zwolnienia od opłat sądowych z mocy art. 239 § 2 p.p.s.a., gdyż nie posiada ona statusu organizacji pożytku publicznego (Dział 1, rubryka 1, pkt 5). Nie można również uznać, że jest ona organizacją pozarządową lub podmiotem wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie działającym w sprawie własnej dotyczącej realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów tej ustawy. W aktach sprawy brak jest bowiem wzmianki o tym, aby fundacji zostało zlecone jakiekolwiek zadanie publiczne, którego realizacji miałaby dotyczyć złożona skarga, a okoliczności tych w żaden sposób nie udowodniła sama strona skarżąca. Ponadto, co wymaga podkreślenia, nie można uznać, że rozpoznawana sprawa jest sprawą własną skarżącej Fundacji w rozumieniu ww. przepisu, co także wyłącza możliwość zastosowania w przedmiotowej sprawie zwolnienia wynikającego z art. 239 § 2 p.p.s.a. Tym samym, mając na uwadze treść art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu oraz fakt, iż pomimo stosownego wezwania wpis ten nie został przez stronę skarżącą uiszczony w zakreślonym terminie, Sąd na podstawie ww. przepisu, orzekł jak w sentencji postanowienia.