II SAB/Kr 177/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. na bezczynność Przewodniczącego Rady Gminy D. w przedmiocie przekazania pisma postanawia: odrzucić skargę. . Skarżący J.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Przewodniczącego Rady Gminy D. . Przewodniczący Rady Gminy D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Skarżący wezwany zarządzeniem z dnia 22.11.2012r., sprecyzował, że przedmiot jego skargi dotyczy "przewlekłości w przekazywaniu jego pism przez przewodniczącego Rady na ręce przewodniczącego komisji rewizyjnej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 149 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1-4a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść jedynie w przypadku orzekania w sprawach obejmujących: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tymczasem skarga w przedmiotowej sprawie dotyczy przekazywania pism skarżącego, tj. de facto dokonania czynności materialno-technicznej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003r., IV SAB/Wa 109/07 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest natomiast tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4a p.p.s.a.). Przepisy te bowiem określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Podsumowując, rozpatrując skargę na bezczynność sąd bada więc, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. oraz czy zwłoka w załatwieniu sprawy przekroczyła terminy określone w przepisach prawa i czy przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji strona wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. Przedmiotowa sprawa nie należy do żadnej z ww. kategorii spraw podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Wniesienie przez skarżącego pisma z 13.02.2012r. do Przewodniczącego Rady Gminy D. nie uruchomiło żadnego postępowania administracyjnego, kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowieniem lub pisemną interpretacją. Przewodniczący nie wydaje decyzji, postanowienia, ani tym bardziej pisemnej interpretacji w przedmiocie przekazania właściwym podmiotom wnoszonych do niego pism. Są to kwestie wewnętrznego funkcjonowania administracji publicznej (związane np. z organizacją pracy), które nie podlegają kognicji sądu administracyjnego i skardze do niego. Kwestie związane z funkcjonowaniem administracji publicznej, jej działaniami faktycznymi, mogą być wyłącznie przedmiotem postępowania wnioskowo-skargowego uregulowanego w k.p.a., ale nie postępowania sądowego. Co więcej za czynność podlegającą kognicji sądu administracyjnego nie może być nawet uznana np. czynność materialno-techniczna doręczenia pisma w toku postępowania administracyjnego. Według NSA zobowiązanie organu administracji tylko do dokonania czynności materialno-technicznej, jaką jest doręczenie, nie może być dokonywane w ramach kompetencji sądu administracyjnego, zakreślonych w art.3 § 2 pkt 1 i 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. (por. wyr. NSA z 25.9.2007 r., II FSK 1094/06 - orzeczenie dotyczyło postępowania podatkowego, jednakże jego skutki odnoszą się bez wątpienia również do postępowania administracyjnego normowanego przepisami k.p.a.). W związku z powyższym sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, co skutkuje koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.