II SAB/Kr 177/13

Kraków, dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Burmistrza postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 9 września 2013 r. odrzucił skargę A. O. na bezczynność Burmistrza. Odpis niniejszego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 16 września 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-18 akt sądowych), wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 19 września 2013 r. A. O. wniósł do Sądu sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu stała się skarga kasacyjna A. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2013 r. o odrzuceniu jego skargi. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Na wstępie należało zbadać, czy przedmiotowa skarga kasacyjna spełnia nie tylko ogólne wymogi formalne przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym, ale też ustawowe wymagania dotyczące szczególnego rodzaju pisma jakim jest skarga kasacyjna. Zgodnie bowiem z art. 175 § 1 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę kasacyjną sporządzoną i podpisaną osobiście, a nie wykazał, że zalicza się do grona osób, o których jest mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Okoliczność ta powoduje, że skarga kasacyjna A. O. jest niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przewidzianej prawem formy. Podkreślić przy tym należy, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 320/11, LEX 795309 oraz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2010r., sygn. akt II OZ 571/10, Lex 643665). Z tego też względu Sąd nie był uprawniony do korygowania przedmiotowego braku skargi kasacyjnej poprzez zobowiązanie skarżącego o dopełnienie tzw. wymogu przymusu radcowsko -adwokackiego. Stosownie do treści art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.