II SAB/Kr 180/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J.G. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych W dniu 21 lipca 2014 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżącego J.G. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. We wniosku J.G. oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W skład jego majątku wchodzi dom mieszkalny oraz gospodarstwo rolne o areale 3,20 ha. Strona nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż jest osobą niepełnosprawną wzrokowo i ruchowo. Nie posiada środków na pokrycie kosztów wpisu sądowego, co zostało potwierdzone przedłożonymi dokumentami. Co prawda w przedmiotowej sprawie skarżący nie załączył odpowiednich dokumentów potwierdzających jego sytuację materialną i zdrowotną, jednakże orzekający posiłkował się dokumentami przesłanymi przez skarżącego do sprawy o sygn. akt II SAB Kr 179/14. W aktach przedmiotowej sprawy zalegają kopie następujących dokumentów: wypisu z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej KRUS z dnia 2 lipca 2010 roku o uznaniu J.G. za trwale niezdolnego do pracy w gospodarstwie rolnym, trzech kart informacyjnych leczenia szpitalnego skarżącego z dnia 29 marca 2013 roku, 11 marca 2014 roku i 20 czerwca 2014 roku, zawiadomienia o wyznaczonym terminie leczenia w Oddziale Rehabilitacji Narządu Ruchu, orzeczenia z dnia 30 kwietnia 2004 roku o zaliczeniu strony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, informacji Centrum Medycznego [....] S.A. w K. o terminie udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej oraz decyzji Prezesa KRUS z dnia 11 grudnia 2013 roku o wysokości świadczenia rentowego (do wypłaty kwota 831,45 zł). Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). W ocenie orzekającego J.G. uwiarygodnił, że nie posiada dostatecznych środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Jedynym źródłem jego dochodu jest renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 831,45 zł. Świadczenie to w całości przeznaczane jest przez stronę na pokrycie kosztów utrzymania i koniecznego leczenia. Skarżący jest osobą schorowaną z orzeczonym umiarkowanym stopniem naruszenia sprawności organizmu na trwałe, wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w pełnieniu ról społecznych. Nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. W takiej sytuacji należy uznać, iż skarżący nie jest w stanie ponieść we własnym zakresie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.