II SAB/Kr 183/16

Kraków, dnia 16 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie wniosku dotyczącego wycinki drzew postanawia: odrzucić skargę E.P. pismem z dnia 5 października 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w sprawie dotyczącej wycinki drzew. Zarządzeniem z dnia 2 grudnia 2016 r. wezwano E.P. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie czy wniesiona skarga jest skargą na bezczynność Burmistrza Gminy S. czy również na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , a ponadto wykazanie, iż skarżący zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis niniejszego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 12 grudnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy). W dniu 14 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) E.P. nadesłał pismo, w którym podał, że jego sprawa dotycząca wywozu śmieci do tej pory nie została załatwiona. Nie sprecyzował przy tym swojej skargi i nie podał, którego organu ona dotyczy. W załączeniu do niniejszego pisma przedstawił zażalenie na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz.718 ze zm. dalej jako P.p.s.a.) warunkiem formalnym przyjęcia skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny jest wyczerpanie środków zaskarżenia. Do środków zaskarżenia zalicza się – w sprawach ze skarg na bezczynność - zażalenie na bezczynność organu i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w 37 K.p.a. Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl § 2 tego artykułu, organ uznając wezwanie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku skargi na bezczynność w rozpoznaniu sprawy przez samorządowe kolegium odwoławcze, strona przed wniesieniem skargi do Sądu, powinna wystąpić do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Gdy sprawa należy do tej kategorii, skarżący musi jednocześnie wykazać, że wezwanie to zostało skutecznie wniesione. Obowiązkiem skarżącego jest bowiem zadbanie, aby wnoszona do Sądu skarga spełniała wszystkie wymogi formalne, określone przepisami ustawy P.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi, skarżący nie wzywał Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do usunięcia naruszenia prawa w sprawie dotyczącej wycinki drzew. Jednocześnie skarżący w wyznaczonym terminie przedłożył jedynie kserokopię zażalenia na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. złożonego do SKO w K. Niniejsze pismo nie dotyczy sprawy wycinki drzew i nie może być potraktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto skarżący nie sprecyzował swojej skargi i nie wyjaśnił czego ona dokładnie dotyczy, ani tez działanie którego konkretnie organu jest przedmiotem zaskarżenia. Tym samym uniemożliwia to sądowi rozpoznanie skargi. Mając na uwadze, że skarga E.P. nie została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. art. 52 § 1 P.p.s.a. o czym orzeczono jak w sentencji.