II SAB/Kr 185/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.D. na bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w rozpoznaniu odwołania H.D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – powiat [....] z dnia 4 marca 2014 r. znak: [....] . postanawia: skargę odrzucić Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżania należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżania, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 37 § 1 k.p.a. stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do wykazania - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - że przed wniesieniem do sądu skargi na bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , złożył na podstawie art. 37 k.p.a., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 czerwca 2014 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zażaleniem wniesionym do organu wyższego stopnia (w tym przypadku do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. ). Należy zatem stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia i tym samym nie zachował wymaganego trybu wniesienia skargi do sądu. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu została ona odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a