II SAB/Kr 185/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 marca 2019 r. skargę oddala. A.F. złożył do Wojewody Małopolskiego pismo z 5 marca 2019 r. (data wpływu do organu 11 marca 2019 r.), w którym sformułował żądanie o treści: "Wniosek o wydanie na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art, 3, art. 4, art. 6, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oryginałów dokumentów w rozumieniu art. 76a K.p.a. w postaci operatu podziałowego nieruchomości, działek macierzystych 9717 i 9798 w Zakopanem, z którego powstały parcele tworzące obecne dz. ewid. nr 416 i 460/1, zatwierdzonego wyrokiem Sądu Powiatowego w Nowym Targu, Wydział Zamiejscowy w Zakopanem wydanym po przeprowadzeniu podziału nieruchomości przez biegłego mierniczego przysiężnego oraz zgodnie z mapą katastralną P. 1217,1960.12. Na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 6, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. Nr 112, poz. 1189 ze zm.) dalej, jako u.d.i.p. i w związku z art. 61 oraz art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wnoszę o wydanie oryginałów w rozumieniu art. 76a K.p.a., dokumentów w postaci operatu podziałowego nieruchomości działek macierzystych 9717 i 9798 w Zakopanem, z którego powstały parcele tworzące obecne dz. ewid. nr 416 i 460/1, zatwierdzonego wyrokiem Sądu Powiatowego w Nowym Targu, Wydział Zamiejscowy w Zakopanem wydanym po przeprowadzeniu podziału nieruchomości przez biegłego mierniczego przysiężnego oraz zgodnie z mapą katastralną P.1217.1960.12.". W odpowiedzi na ww. pismo Wojewoda Małopolski pismem z 25 marca 2019r. poinformował wnioskodawcę, że "żądana informacja nie może być udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, ze względu na skomplikowany charakter sprawy i wątpliwości co do możliwości udostępnienia objętej wnioskiem informacji. W szczególności wymagane jest pogłębione wyjaśnienie wątpliwości prawnych, które wystąpiły w związku z przedmiotowym wnioskiem. Organ udzieli odpowiedzi na wniosek w terminie do 10 maja 2019 r.". Następnie pismem z 15 kwietnia 2019 r. Wojewoda Małopolski poinformował wnioskodawcę, że podstawowym warunkiem zakwalifikowania danej informacji jako informacji publicznej jest zbadanie jej charakteru z punktu widzenia dwóch kryteriów, a mianowicie kryterium "podmiotowego", czyli od jakiego podmiotu informacja pochodzi i kryterium "przedmiotowego", czyli czego informacja dotyczy i do jakiej sprawy (publicznej czy prywatnej) się ona odnosi. Dalej organ stwierdził, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że kryterium podmiotowe jest spełnione. Wątpliwości dotyczą spełnienia kryterium przedmiotowego, a zatem czy żądana informacja dotyczy sprawy o charakterze publicznym czy sprawy o charakterze prywatnym. Wojewoda podkreślił, że nie każdy rodzaj informacji będącej w posiadaniu organu stanowi informację publiczną, lecz tylko ten, który mieści się w pojęciu informacji publicznej określonym w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 1429.), dalej "u.d.i.p.". Przepis ten stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W świetle zawartej w tym przepisie definicji musi ona jeszcze dotyczyć "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż kontrola działalności organów państwa polskiego, np. na potrzeby toczących się lub planowanych postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Dopiero bowiem stwierdzenie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala organowi na spełnienie oczekiwań wnioskodawcy. Złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, gdyby uznać, że można w trybie u.d.i.p. domagać się udzielenia informacji, o jaką występuje wnioskodawca w niniejszej sprawie, to oznaczałoby, iż można domagać się od organu uzyskania każdej możliwej informacji, a to jest sprzeczne z intencją ustawy. Przechodząc do przedmiotowego wniosku organ wskazał, że wnioskodawca jest inicjatorem wielu postępowań, które dotyczą nieruchomości opisanej w księdze wieczystej Iwh 7467, 9593 Zakopane. Postępowania te toczyły się lub toczą przed różnymi organami. Następnie organ przedstawił fakty dotyczące nieruchomości oznaczonej jako działka nr 460, położonej w obrębie 5 Zakopane, w tym wystąpienie przez wnioskodawcę w 2017 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Nowosądeckiego z 19 czerwca 1992 r., znak: GKG.III.7220/kom/4/226/91, stwierdzającej nabycie przez Gminę Tatrzańską z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 460 o pow. 0,8147 ha, położonej w obrębie 5 Zakopane. Zgodnie z wykazem zmian sporządzonym 26 listopada 1990 r. przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w Nowym Sączu, Rejonowy Oddział w Zakopanem (Nr ks. rób. 116/42/90) - działka ewidencyjna nr 460 obręb 5 Zakopane odpowiada: - p.gr. l.kat. 9717/16 i 9717/14 - Iwh 9593, - p.gr. l.kat. 9717/15, 9717/17, 9470/32 (utworzonej w wyniku podziału p.gr. l.kat. 9470/31) i p.bud. l.kat. 2336 - Iwh 7467. Według odpisów z wykazów hipotecznych gm. kat. Zakopane, Iwh 7467 (Dz. odp. 3067/91 oraz Iwh. 9593 (Dz. odp. 3086/91), sporządzonych przez Państwowe Biuro Notarialne w Zakopanem: - na karcie A Iwh 7467 gm. kat. Zakopane figurowały p.gr. l.kat. 9717/15, 9717/17, 9470/31 i p.bud. 2336, natomiast na karcie B jako właściciela wpisano Gminę Zakopane na podstawie kontraktu kupna sprzedaży z daty Zakopane 27 września 1917 r. i protokolarnego oświadczenia GA Zakopane 622, - na karcie A Iwh 9593 gm. kat. Zakopane, figurowały p.gr. l.kat. 9717/16, 9717/14, natomiast na karcie B wykazu jako właściciela wpisano Gminę Zakopane na podstawie kontraktów kupna sprzedaży z daty Zakopane 17 stycznia 1925 r., 1 października 1927 r., Lr. 5597 i 4 października 1927 r., Lr. 5602. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wojewoda Małopolski wskazał, że wnioskodawca wniósł o wydanie oryginału dokumentu, w rozumieniu art. 76a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a.", tj. operatu podziałowego nieruchomości działek macierzystych 9717 i 9798 w Zakopanem, z którego powstały parcele tworzące obecne dz. ewid. nr 416 1460/1. Mając na uwadze powyższe organ zauważył, że uzyskanie oryginału wskazanego dokumentu w żaden sposób nie sprzyja dobru publicznemu, a wyłącznie prywatnemu. W treści przedmiotowego wniosku nie sposób dostrzec chęci uzyskania informacji w celu kontroli działalności organów państwa polskiego. Żądanie zawarte w przedmiotowym wniosku organ ocenił w kontekście nadużycia prawa do informacji. W rezultacie organ uznał, że przedmiotowy wniosek nie służy uniwersalnemu dobru powszechnemu, nie ma znaczenia dla większej ilości osób, czy grup obywateli i nie wykracza poza prywatną sprawę wnioskodawcy, a także nie może służyć poprawieniu funkcjonowania organu państwa - gdyż jego przedmiotem nie jest żądanie informacji pozwalającej na konkretną weryfikację legalności działania jakiegokolwiek organu w materii ważkiej społecznie. W żaden sposób nie sprzyja dobru publicznemu, a wyłącznie prywatnemu. Następnie A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody Małopolskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie żądanym we wniosku z dnia 5 marca 2019 r. W swojej skardze A.F. zarzucił organowi bezczynność, stanowiącą "podważenie legalności prawa oraz naruszającą normy prawne niebudzące wątpliwości interpretacyjnych określone w dyspozycji art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 6, art. 10 ust. 1, art. 13, art. 14, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w związku z art. 61 i art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie wniosku z 5 marca 2019 r. Skarżący wniósł o: uwzględnienie skargi i dokonanie kontroli postępowania, którego dotyczy skarga; na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r., o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 P.p.s.a., o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu; na podstawie art. 145a § 1 i § 2 w związku z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązanie Wojewody Małopolskiego do udzielenia mi w terminie do dnia 30 maja 2019 r., informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 5 marca 2019 r., albowiem jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, z jednoczesnym zobowiązaniem organu do zawiadomienia sądu w terminie siedmiu dni od dnia jej udzielenia, zaś w przypadku niezawiadomienia sądu, orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a., orzeczenie o wymierzeniu Wojewodzie Małopolskiemu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., lub przyznanie na moją rzecz od Wojewody Małopolskiego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; na zasadzie art. 200 P.p.s.a. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi A.F. poniósł, że w odpowiedzi na jego wniosek pismem z dnia 25 marca 2019 r., znak: [...] Dyrektor Wydziału Organizacji i Kontroli Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie poinformował go, że organ udzieli odpowiedzi na wniosek w terminie do 10 maja 2019 r. Pomimo upływu zawitego dyspozycją art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., terminu, organ nie udostępnił informacji publicznej, o którą skarżący wnioskował ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że K.p.a. nie znajduje zastosowania w procedurze udostępniania informacji publicznej. Podkreślił, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji RP. Przedstawił i omówił definicję legalną "informacji publicznej" z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Podkreślił, że przymiot informacji publicznej posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Wskazał, że mając na uwadze przywołane poglądy i przedstawioną wykładnię prawa, żądane przez skarżącego dokumenty w postaci kopii są informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a zatem ustawa znajduje w sprawie zastosowanie. Treść wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentu wytworzonego przez podmiot wykonujący zadania publiczne i odnoszącego się do jego działalności. Skarżący podniósł, że istnieje uzasadniona konieczność zastosowania wobec organu w niniejszej sprawie dodatkowych środków dyscyplinująco-represyjnych, co obszernie uzasadnił. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "P.p.s.a."). Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2.); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3.). Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt. 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w tej ustawie lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej również w tejże ustawie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez A.F. , jest zarzucana przez skarżącego bezczynność Wojewody Małopolskiego w zakresie żądanym wnioskiem z 5 marca 2019 r. (data wpływu do organu 11 marca 2019 r.). Jak słusznie podniósł skarżący, skarga na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie wymagała wyczerpania środków zaskarżenia. Dlatego też należy uznać, że skarga jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). W przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do Wojewody Małopolskiego, a zatem do podmiotu, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest – co do zasady - zobowiązany do udzielenia żądanej informacji publicznej w zakresie, w jakim jest on jej dysponentem. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Należy zatem uznać, że organ, kierując do skarżącego pismo informujące z 25 marca 2019 r., dochował ww. 14 dniowego terminu. Następnie organ, bez zbędnej zwłoki, skierował do skarżącego pismo z 15 kwietnia 2019 r. informujące, że na tak sformułowany wniosek nie jest możliwe udzielenie oczekiwanej informacji. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to należy przyjąć, że sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Mając na uwadze powyższe uwagi należy zatem przyjąć, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji w zakresie spraw publicznych rozumianych jako przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych (por. wyrok NSA z 3 marca 2017 r., sygn. I OSK 1163/15, LEX nr 2260512). Jak trafnie wskazał skarżący, u.d.i.p. precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien alternatywnie: - udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy), - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Należy tu podkreślić, że decyzja może być wydana tylko wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie. Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1153/03, wyrok NSA z dnia 25 marca 2001, sygn. akt II SA 4059/02, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14 – powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (por. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14). Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do oceny, czy wnioskowane przez skarżącego informacje posiadały walor informacji publicznej i czy ich udostępnienie było żądane w sprawie publicznej i interesie ogółu, a w związku z tym, czy podlegały one udostępnieniu na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz czy organ dopuścił się w kontrolowanej sprawie bezczynności. Jak słusznie wyjaśnił Wojewoda w skierowanym do skarżącego piśmie z 15 kwietnia 2019 r. przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. l. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. l OSK 1035/10). Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" (por. np.: wyrok NSA z 11 marca 2015 r., l OSK 918/14). U.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. l OSK 1359/18). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Jak bowiem trafnie wskazał skarżony organ, wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 4 marca 2019 r., rozpatrywanego przez Wojewodę Małopolskiego pod znakiem sprawy: OK-1.1331.1.83.2019, wyjaśnił, że "Działka ewidencyjna nr 460 obr. 5 w Zakopanem powstała z nieruchomości parceli gruntowej l. kat. 9717 gm. Zakopane a dokładniej z nieruchomości parceli gruntowej l. kat. 9717/14 i 9717/17 i przy wyznaczaniu drogi publicznej ulicy Staszica w Zakopanem jej szerokość ustalono w wymiarze 4,5 m na całej długości od ulicy Krupówki do ulicy Grunwaldzkiej w Zakopanem. Wskazana działka ewidencyjna stanowiąca obecną ul. St. Staszica powstała w wyniku dokonania darowizny przez moich poprzedników prawnych, na podstawie aktu darowizny poprzednich właścicieli nieruchomości o obecnym numerze ewid. 416 obr. 5 w Zakopanem a przedmiotem darowizny była działka ewid. nr 9717/14, uprzednio wchodząca w skład działki o numerze, liczbie katastralnej 9717.". Natomiast w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku z 5 marca 2019 r. wnioskodawca stwierdził: "(...) z uwagi na zachodzące wątpliwości i konieczność potwierdzenia faktów oraz stanu prawnego wynikających z wiedzy i dokumentów będących w posiadaniu Wojewody Małopolskiego zasadnym jest wnosić jak na wstępie". Skoro zatem treść wniosku skarżącego wprost odnosi się informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej, to zasadne jest stanowisko Wojewody Małopolskiego, że u.d.i.p. nie będzie miała w tej sprawie zastosowania. Skarżący bowiem w istocie motywuje żądanie udostępnienia dokumentów m.in. dążeniem do zakwestionowania ostatecznej decyzji Wojewody Nowosądeckiego z 19 czerwca 1992 r., znak: GKG.III.7220/kom/4/226/91, stwierdzającej nabycie przez Gminę Tatrzańską z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 460 o pow. 0,8147 ha, położonej w obrębie 5 Zakopane. Trafnie zatem wskazał organ, że żądanie określone przedmiotowym wnioskiem nie mogło zostać spełnione, ponieważ z uzasadnienia wniosku wynika, że nie jest on ukierunkowany na osiągnięcie celu, o którym mowa w art. 61 Konstytucji RP i u.d.i.p., a zatem w istocie nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, nie odnosi się bowiem do "sprawy publicznej", a jest wnioskiem dotyczącym interesów wnioskodawcy ("sprawy prywatnej"). Należy też zaakcentować, że brak zastosowania w niniejszej sprawie regulacji ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji bezzasadność skargi, wynika z wynikających z akt konkretnych okoliczności niniejszej sprawy poddanej sądowej kontroli, a nie z wyabstrahowanego charakteru samej żądanej informacji. Ponadto Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie ma podstaw do stosowania ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Pozostałe żądania skargi, wobec stwierdzenia przez Sąd braku bezczynności organu w udzieleniu skarżącemu informacji żądanej wnioskiem z 5 marca 2019 r., także nie zasługiwały na uwzględnienie. Wobec powyższego rozpoznawana w niniejszej sprawie sądowej skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.