II SAB/Kr 189/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. z siedzibą w K. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w zakresie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę II SAB/Kr 189/25 UZASADNIENIE 7 sierpnia 2025 r. P. w K. wniosło do Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego o udostępnienie informacji publicznej: 1) Czy uczelnia zna wyroki Trybunału Konstytucyjnego, że ustawa musi samodzielnie określać podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności? [pominięto 15 sygnatur TK]? 2) Mając na uwadze wyroki TK, czy kiedykolwiek uczelnia powiadomiła samorządy studenckie wszystkich wydziałów lub umieściła stosowną informację na swej stronie internetowej, że poniższe rozporządzenia Rady Ministrów wprowadzające określone ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii są łamaniem praw człowieka i Konstytucji RP? [pominięto 10 rozporządzeń RM]. 3) Czy jest znana Państwu treść uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 26 kwietnia 2023 (sygn. akt III PZP 6/22)? 4) Mając na uwadze treść uchwały oraz rozporządzenia: a. Czy uczelnia poinformowała na stronie internetowej, że rozporządzenia łamały prawa człowieka i prawa studentów? Czy poinformowano co studenci oraz pracownicy mogą zrobić w celu otrzymania zadośćuczynienia? Gdzie umieszczono takową informację? b. Czy uczelnia powiadomiła samorząd studencki, że rozporządzenia łamały prawa człowieka i prawa studentów? c. Ile konkretnie interwencji na wydziałach i na których konkretnie wydziałach podjęła uczelnia z powodu łamania praw studentów i praw pracowników. Proszę o udostępnienie dokumentów na ten temat. d. Ile skarg dotyczących łamania praw studentów oraz praw pracowników otrzymała uczelnia? Ile spraw udało się rozwiązać? Które zakończyły się niepowodzeniem? Ile było bezzasadnych? Proszę o udostępnienie dokumentów na ten temat. e. Czy uczelnia zawiadomiła prokuraturę, że rozporządzenia łamały prawa studentów oraz pracowników? Kiedy miało to miejsce i z jakim wynikiem zakończyło się powyższe postępowanie w prokuraturze? Proszę o udostępnienie treści postanowienia prokuratury. f. Czy uczelnia zawiadomiła Najwyższą izbę Kontroli, że rozporządzenia łamały prawa studentów oraz pracowników? Kiedy miało to miejsce i z jakim wynikiem zakończyło się powyższe postępowanie w Najwyższej Izbie Kontroli? Proszę o udostępnienie treści postanowienia Najwyżej Izby Kontroli. g. Czy uczelnia przeszkoliła i za jaką kwotę (proszę o dokładną liczbę) samorząd studencki, że rozporządzenia łamały prawa człowieka i prawa studentów? 5) Czy uczelnia otrzymała Białą Księgę Pandemii Koronawirusa rozpowszechnianą przez fundację Ordo Medicus? 6) Czy uczelnia umieściła Białą Księgę Pandemii Koronawirusa na swej stronie internetowej? Gdzie umieszczono takową informację? 7) Czy uczelnia przekazała dalej Białą Księgę Pandemii Koronawirusa do zapoznania się samorządowi studenckiemu wszystkich wydziałów? Kiedy miało to miejsce i jakie były to wydziały? 8) Czy uczelnia powiadomiła zarówno samorząd studencki jak i pracowników uczelni wszystkich szczebli, że pandemia wirusa COVID-19 była w rzeczywistości wielkim oszustwem naukowym, co wynika z Białej Księgii Pandemii Koronawirusa? Kiedy miało to miejsce? W jakiej formie powiadomiono? Czy odbyły się w związku z tym szkolenia lub inne tego typu spotkania? Ile one kosztowały i w jakiej kwocie? 9) Czy uczelnia podjęła jakiekolwiek działania, w tym prawne, przeciwko instytucjom Rzeczypospolitej Polskiej lub międzynarodowych, w tym europejskich, które kłamliwie twierdziły, że pandemia wirusa COVID-19 była prawdziwa w dosłownym tego słowa znaczeniu? Jakie były to działania i których instytucji one dotyczyły? 20 sierpnia 2025 r. podmiot obowiązany odpowiedział następująco: 1) Uniwersytet działa na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, w tym jego organy działają w oparciu o obowiązujące przepisy oraz akty wewnętrzne, posiadając wiedzę zarówno w zakresie obowiązujących przepisów, jak i orzecznictwa sądów i trybunałów oraz poglądów doktryny. 2) Odpowiedź nie stanowi informacji publicznej i jednocześnie na tak zadane pytanie nie jest możliwa, a przy tym informacje żądane nie istnieją. Władze Uniwersytetu pozostają w stałym kontakcie z przedstawicielami samorządu studentów w sprawach istotnych dla społeczności akademickiej. 3) Jak w nr 1. 4) Odpowiedzi na pytania cząstkowe nie stanowią informacji publicznych i jednocześnie na tak zadane pytania nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi, a przy tym informacje żądane nie istnieją. 5) Żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, jako że nie dotyczy działań władzy publicznej, a jednocześnie informuje, że w 2022 r. Uniwersytet otrzymał korespondencję od Fundacji. 6) Uniwersytet nie zamieszcza wpływającej do niego korespondencji na swoich stronach internetowych, o ile nie ma takiego obowiązku prawnego. 7) Korespondencja od Fundacji, która wpłynęła w 2022 r., została na bieżąco przekazana wskazanym przez Fundację adresatom. 8) Odpowiedź nie stanowi informacji publicznej i jednocześnie na tak zadane pytanie nie jest możliwa, a przy tym informacje żądane nie istnieją. Władze Uniwersytetu pozostają w stałym kontakcie ze społecznością akademicką w sprawach istotnych dla Uniwersytetu. 9) Odpowiedź nie stanowi informacji publicznej i jednocześnie na tak zadane podpytania nie jest możliwa, a przy tym informacje żądane nie istnieją. 25 sierpnia 2025 r. wnioskodawca wywiódł skargę na bezczynność, w której wniósł o zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 udip przez nieudostępnienie w ustawowym terminie. Zdaniem wnioskodawcy odpowiedzi udzielono jedynie na parę pytań, przy czym są to odpowiedzi częściowe lub wymijające i wymuszają domyślanie się treści odpowiedzi. Wnioskodawca podkreślił, że sądy administracyjne przesądzały już, że mamy do czynienia z informacją publiczną, gdy chodzi o Białą Księgę Pandemii Koronawirusa (IV SAB/Wr 225/23, IV SAB/Wr 672/24) oraz funkcjonowanie w czasie pandemii i wydawanie aktów prawnych wewnętrznych (IV SAB/Wr 575/23). W odpowiedzi na skargę podmiot obowiązany wniósł o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że niezależnie od tego, że pytania nie dotyczą informacji publicznej, odpowiedział w myśl zasady zaufania do organów władzy publicznej, co było trudne, bo większość pytań była z tezą (opinią wnioskodawcy), więc prosta odpowiedź "tak/nie" była niemożliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę rozpoznano (art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip") w trybie uproszczonym, bo dotyczyła bezczynności (art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "ppsa") i oddalono, bo nie miała uzasadnionych podstaw (art. 151 ppsa). Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art. 1 ust. 1 udip). Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 udip). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 udip). Status rektora uczelni publicznej jako podmiotu obowiązanego nie budzi wątpliwości (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 udip) i nie był sporny między stronami. To, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności, zależy jeszcze od tego, czy wniosek dotyczy informacji publicznej (art. 1 ust. 1 udip), czy informacja publiczna jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 udip) i czy w związku z tym reaguje terminowo we właściwej formie. W przypadku braku cech informacji publicznej, jak i w przypadku nieposiadania informacji publicznej, wystarczające jest wystosowanie do wnioskodawcy zwykłego pisma informacyjnego. Skoro na wniosek z 7 sierpnia 2025 r. podmiot obowiązany odpowiedział 20 sierpnia 2025 r., a więc w terminie, to należało sprawdzić, czy podmiot obowiązany odpowiedział częściowo (jak zarzuca to skarżący) albo dokonał błędnej kwalifikacji wniosku i w konsekwencji zastosował niewłaściwą formę zwykłego pisma informacyjnego. Pytania o znajomość orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (pytanie nr 1) i Sądu Najwyższego (nr 3) nie są pytaniami o informację publiczną. Należy zwrócić uwagę, że pytania wnioskodawcy nie dotyczą w tym punkcie sfery faktów, lecz posiadanej przez organ wiedzy, stanu jego świadomości, bądź jego stosunku do obowiązującej regulacji prawnej. Natomiast wnioskiem o udzielenie informacji publicznej mogą być obejmowane pytania o fakty, o stan zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacja publiczna nie może prowadzić do kwestionowania obowiązującej regulacji prawnej poprzez wyrażanie przez organ aprobaty bądź dezaprobaty dla porządku prawnego, w ramach którego ten działa. W istocie pytania te zwracają uwagę adresata na pewne okoliczności, a przez to nie stanowią wniosku o informację publiczną (udip), lecz mogą stanowić przewidziany w dziale VIII kpa wniosek, którego przedmiotem mogą być w szczególności sprawy wzmocnienia praworządności (art. 241 kpa). Odpowiedź, w której podmiot obowiązany wyjaśnia, że uczelnia działa, posiadając m.in. wiedzę w zakresie orzecznictwa sądów i trybunałów, odpowiada czemuś więcej niż zwykłemu poinformowaniu, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 21 listopada 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 672/24). Na pytania nr 5, nr 6 i nr 7 (o otrzymanie, umieszczenie na stronie internetowej i przekazanie Białej Księgi Pandemii Koronariwusa) – jako niedotyczące samej już tylko sfery świadomości podmiotu obowiązanego (znajomości określonej literatury), lecz podejmowanych w związku z nią czynności – udzielono wyczerpującej odpowiedzi, co pozwala Sądowi ograniczyć się do tej konstatacji. W zakresie pytań nr 2, nr 4, nr 8 i nr 9 podmiot obowiązany odpowiedział m.in., że "informacje żądane nie istnieją". Należy więc ponownie przypomnieć, że wnioskiem mogą być objęte jedynie pytania o określone fakty. Istotnym jest przy tym, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej ( por. wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r. I OSK 971/18, LEX nr 2551481 ). W wyroku z dnia 1 grudnia 2023 r. III OSK 478/23 LEX nr 3745183 NSA wskazał: "Informacji publicznej nie stanowią informacje dotyczące sfery świadomości, wiedzy bądź opinii organu na dany temat. Informacja publiczna musi istnieć w formie zmaterializowanej, tj. w postaci zapisu na nośniku informacji - może to być zarówno nośnik papierowy, jak i cyfrowy. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może bowiem zmierzać do inicjowania działań po stronie podmiotu zobowiązanego. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu. Dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób niebudzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej. Informacja ma pozostawać w dyspozycji organu w chwili złożenia wniosku o jej udostępnienie, a wniosek ten nie może inicjować postępowania nastawionego na odtworzenie pewnych zdarzeń, które w żaden sposób nie zostały utrwalone. Informacja publiczna nie może być przedmiotem poszukiwań i dociekań ze strony organu, które prowadziłyby do jej wytworzenia. Udzielenie informacji publicznej nie może w szczególności polegać na odtwarzaniu sytuacji mających miejsce w przeszłości i nadawaniu im obecnie konkretnego znaczenia". Zatem wnioskodawca nie może żądać informacji, które nie znajdują się w dyspozycji podmiotu obowiązanego i nie są zmaterializowane w dokumentach, zaś sąd administracyjny nie ma instrumentów prawnych, które pozwoliłyby mu weryfikować twierdzenie podmiotu obowiązanego. Nie jest więc rzeczą sądu administracyjnego badanie, czy twierdzenie o nieposiadaniu polega na prawdzie. Przyjmuje się, że już samo poinformowanie wnioskodawcy przez podmiot obowiązany, że nie posiada on informacji (dokumentów) objętych wnioskiem, uznać należy za spełniające wymóg udzielenia odpowiedzi na ten wniosek, a w konsekwencji, uwalniające od zasadności ewentualnego zarzutu bezczynności. Skoro informacje nie istnieją, to nie można być w ich posiadaniu (art. 4 ust. 3 udip). Przede wszystkim jednak – w zakresie pytań 2, nr 4, nr 8 i nr 9 – należy stwierdzić, że nie mieszczą się one w pojęciu informacji publicznej, ponieważ tryb informacji publicznej służy do udzielania informacji o faktach, a nie informacji opartych na przyjętym we wniosku systemie wartości czy ocen wnioskującego, determinujących treść odpowiedzi. Końcowo należy zauważyć, że Rektor wskazał, iż Uniwersytet działa w granicach prawa, w oparciu o obowiązujące przepisy oraz akty wewnętrzne, co koresponduje z art. 23 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U.2024.1571 t.j.). Ponadto zaznaczył, że pozostaje w stałym kontakcie ze społecznością akademicką w sprawach istotnych dla Uniwersytetu. Wskazana ustawa mówi w art. 75 ust. 3, że regulamin studiów uchwalany przez senat wymaga uzgodnienia z samorządem studenckim- i jest to kompetencja samorządu wprost przewidziana przez ustawę. Istotna jest również kooperacja w zakresie powołania osoby kierującej sprawami studenckimi (art. 23 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). Te kwestie wskazują na ustawowe obowiązki rektora w odniesieniu do kooperacji z samorządem. Niewątpliwie treść pytań tych obowiązków nie dotyczy. Skoro zatem wskazane przez wnioskodawcę w pytaniach zagadnienia nie są informacją publiczną i nie znajdują się w posiadaniu organu, tego rodzaju odpowiedź na pytania nr 2, nr 4, nr 8 i nr 9 jest wystarczająca. Mając powyższe na względzie, Sąd nie dopatrzył się zarzucanej przez wnioskodawcę bezczynności, ani nie stwierdził naruszenia art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 udip, co pociągało za sobą oddalenie skargi (art. 151 ppsa).