II SAB/Kr 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2005 r. postanawia umorzyć postępowanie sądowe Pismem datowanym na dzień 5 stycznia 2010 r. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2005 r. dotyczącego samowoli budowlanej polegającej na zainstalowaniu przez TBS [...] Sp. z o.o. w K. krat w drzwiach i oknie pomieszczenia znajdującego się w lokalu garażowym budynku położonego w K. przy ul. [...]. Pismem datowanym na dzień 16 lutego 2010 r. skarżący cofnął powyższą skargę wskazując, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w związku z wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzji z dnia 2 lutego 2010 r. kończącej postępowanie w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z orzecznictwem sądowym w sprawach na bezczynność organu administracji publicznej sąd rozpoznaje skargę z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania orzeczenia. Kryterium ocennym zasadności skargi na bezczynność organu jest ustalenie, czy nakazanie organowi w trybie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) wydania aktu administracyjnego lub dokonania czynności będzie dopuszczalne, uzasadnione i celowe w świetle ewentualnych zmian stanu faktycznego i prawnego. W niniejszej sprawie organ pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi, jednakże stan taki przestał istnieć w dacie orzekania przez Sąd w związku z wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. decyzji z dnia 2 lutego 2010 r., znak: [...]. Skoro więc organ w bezczynności już nie pozostaje, to Sąd nie mógłby zastosować trybu przewidzianego w art. 149 cytowanej ustawy, tzn. w przypadku uznania zasadności skargi nie mógłby zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie aktu administracyjnego lub dokonania czynności. W tej sytuacji cofnięcie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie zmierza do obejścia prawa, a zatem jest ono dopuszczalne. Z tego powodu postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), stanowiącego, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Niezależnie od cofnięcia skargi postępowanie podlegałoby umorzeniu z powodu jego bezprzedmiotowości na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż określone w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy stało się bezprzedmiotowe (tak: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2006 r., I OSK 480/06, LEX nr 188512; uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08).