II SAB/Kr 19/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 grudnia 2017 r. I. stwierdza, że Wójt Gminy C. dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy C. do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. zasądza od Wójta Gminy C. na rzecz skarżącej T. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2017 r. (data wpływu do organu – 5 grudnia 2017 r.) T. P. zwróciła się do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie inwestycji drogowej realizowanej na będącej własnością Gminy C. działce nr [...] w S. , a mianowicie czy na inwestycję zostało udzielone pozwolenie na budowę, a jeśli tak, przesłanie kserokopii tej decyzji. Dodatkowo wnioskodawczyni zwróciła się o podanie informacji, czy stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę byli mieszkańcy nieruchomości graniczących z przedmiotową drogą, a jeśli tak to o wyjaśnienie, dlaczego wnioskodawczyni – T. P., jako właściciel działek w S. o nr [...], [...], [...] nie była o żadnym etapie postępowania zawiadamiana. W piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na ww. wniosek Wójt Gminy wskazał, że ww. inwestycję (remont drogi gminnej) przeprowadzono po uzyskaniu niezbędnych dokumentów obowiązujących zgodnie z prawem budowlanym dotyczącym inwestycji liniowych. W piśmie z dnia 18 stycznia 2018 r. (data wpływu do organu – 22 stycznia 2018 r.), skarżąca T. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójta Gminy w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, zarzucając przy tym naruszenie art. 3, art. 13 ust. 1, art. 14 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 z późn. zm. – dalej jako: u.d.i.p.). Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie Wójta Gminy do pełnego rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 4 grudnia 2017 r. i zobowiązanie do udzielenia informacji czy stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji drogowej na działce nr [...] w S. byli wszyscy właściciele sąsiednich nieruchomości, a jeśli tak, dlaczego skarżąca nie była zawiadamiana o etapach postępowania, a nadto zobowiązanie Wójta Gminy do udostępnienia/przesłania kserokopii decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie ww. inwestycji; 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazała, że Wójt Gminy w zakresie zasadniczej części wniosku o udzielenie informacji publicznej pozostawał w bezczynności. W ocenie skarżącej, miała ona prawo uzyskać informacje i dokumenty wnioskowane w piśmie, niemniej jednak organ, ani nie udzielił informacji, ani nie odmówił dostępu do informacji w formie prawem przewidzianej. Skarżąca podkreśliła przy tym, że żądana przez nią informacja jest dla niej bardzo istotna, gdyż Gmina C. już kolejny raz podejmuje działania ze szkodą dla posesji skarżącej, tj. podnosi poziom drogi gminnej powodując kierowanie wody m.in. na działki skarżącej, która nie ma nawet prawa wypowiedzenia się na żadnym z etapów postępowania. Skarżąca nadmieniła na marginesie, że złożyła skargę na zakłócenie stosunków wodnoprawnych, co nie spotkało się jednak z żadną reakcją ze strony Gminy. Pismem datowanym na dzień 26 stycznia 2018 r., odebranym w dniu 25 stycznia 2018 r., stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 grudnia 2017 r., Wójt Gminy wskazał, że inwestycja (remont drogi gminnej) nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Podniesiono bowiem, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2a lit. a obowiązującej ustawy – Prawo budowlane, ww. roboty budowlane objęte zostały obowiązkiem zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót niewymagających pozwolenia na budowę organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ podkreślił przy tym, że postępowanie w tej sprawie prowadziło Starostwo Powiatowe w M., które zakończyło się wydanie zaświadczenia (znak: [...]) o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, co do wykonania ww. robót. Do pisma tego Wójt Gminy załączył kserokopię ww. zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 3 stycznia 2018 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek, którą następnie uzupełnił w piśmie z dnia 26 stycznia 2018 r., załączając do niego kserokopię zaświadczenia Starostwa Powiatowego w M. o przyjęciu zgłoszenia robót remontowych. Wobec powyższego, według organu, wniesioną w przedmiotowej sprawie skargę należało uznać za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) – art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Tym samym przedmiotem sądowej kontroli – w odniesieniu do tego typu skarg – nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga ta stanowi zatem środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie czego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie tego organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SAB/Kr [...], LEX nr 1512583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SAB/Wa [...], LEX nr 479291; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt III SAB/Łd [...], LEX nr 451159). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi przez T. P. jest bezczynność Wójta Gminy w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 4 grudnia 2017 r. (data wpływu do organu 5 grudnia 2017 r.) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej inwestycji drogowej realizowanej na będącej własnością Gminy C. działce nr [...] w S. , a mianowicie czy na inwestycję zostało udzielone pozwolenia na budowę, a jeśli tak, przesłanie kserokopii tej decyzji. Dodatkowo wnioskodawczyni zwróciła się o podanie informacji, czy stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę byli mieszkańcy nieruchomości graniczących z przedmiotową drogą, a jeśli tak to o wyjaśnienie, dlaczego wnioskodawczyni – T. P., jako właściciel działek w S. o nr [...], [...], [...] nie była o żadnym etapie postępowania zawiadamiana. Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że kontrolowana sprawa z uwagi na swój przedmiot (skarga na bezczynność), została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Przy tak zdefiniowanym przedmiocie zaskarżenia, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zatem kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, w szczególności zaś dokonanie oceny czy przy tak określonym przedmiocie skargi (udostępnienie informacji publicznej) – przy uwzględnieniu aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a. po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca) – konieczne jest uprzednie wyczerpanie przez stronę skarżącą środków zaskarżenia. W tym zakresie wymaga podkreślenia, że w art. 52 § 1 p.p.s.a. wyrażona została ogólna zasada, w myśl której skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b p.p.s.a., wprowadzonego do p.p.s.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 3 lit. b ustawy nowelizującej, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wskazana powyżej regulacja – dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność – była następstwem zmiany brzmienia art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.), polegającej na wprowadzeniu – w miejsce przewidzianego wcześniej zażalenia oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa – instytucji ponaglenia (art. 1 pkt 9 ustawy nowelizującej). Wobec powyższego należy zatem przyjąć, że w sprawach, w których zastosowanie znajdą przepisy k.p.a., wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania będzie wymagało poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Tymczasem, stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w związku z tym również do bezczynności w zakresie podjęcia takich czynności przez organ. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym w ocenie Sądu, należało przyjąć, że na gruncie obecnego brzmienia przepisów p.p.s.a. zachował swoją aktualność ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjny pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. (tak też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr [...], LEX nr 2377682; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr [...], LEX nr 2377681; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr [...], LEX nr 2404174; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr [...], LEX nr 2404173; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dlatego też należało uznać, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez skarżącą jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przystępując zatem do oceny zasadności przedmiotowej skargi trzeba przede wszystkim wskazać, że w przedmiotowej sprawie bezsporny pozostaje fakt, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, tj. Wójta Gminy, który zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. był zobowiązany do jej udzielenia w zakresie, w jakim był on dysponentem żądanej informacji. Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się natomiast do oceny, czy organ udzielił w ustawowym terminie pełnej odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 4 grudnia 2017 r. , jak również do sposobu postępowania organu w przedmiocie udzielenia żądanej informacji, a w konsekwencji konieczności ustalenia, czy Wójt Gminy dopuścił się w kontrolowanej sprawie bezczynności. Odnosząc się w pierwszej kolejności do charakteru żądanej informacji, wymaga podkreślenia, że zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Tak rozumianą informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA [...], LEX nr 78063). Mając na uwadze powyższe, nie może budzić wątpliwości, że tego rodzaju informacją jest w szczególności informacja dotycząca sposobu i trybu realizacji zadań publicznych przez organy jednostek samorządu terytorialnego (w tym organy gminy) oraz informacja o zasadach funkcjonowania tych organów w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Wymaga jednak podkreślenia, że aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się ona odnosić do sfery faktów. Oznacza to, że o zaliczeniu danej informacji do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. decydować będzie każdorazowo charakter wnioskowanej informacji oraz jej treść. W świetle przedstawionych powyżej unormowań, wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie przedmiotem wniosku są kwestie, zagadnienia spełniające bezsprzecznie znamiona informacji publicznej. W odniesieniu natomiast do trybu, w jakim powinna zostać udzielona wnioskowana informacja publiczna wymaga zaznaczenia, że zgodnie z treścią art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, przy czym informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Ponadto stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Tym samym bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto w literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi również wówczas, gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – pomimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu (zob. T. Woś, Komentarz do art. 3, uwaga 80, w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania w ocenie Sądu należało uznać, że w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w odpowiedzi na wniosek skarżącej z dnia 4 grudnia 2017 r. W ocenie Sądu ma rację organ, podnoszący w odpowiedzi na skargę, że skoro w dniu 3 stycznia 2018 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek, którą następnie uzupełnił w piśmie z dnia 26 stycznia 2018 r., załączając do niego kserokopię zaświadczenia Starostwa Powiatowego w M. o przyjęciu zgłoszenia robót remontowych - to wobec powyższego udzielił skarżącej wnioskowanej informacji w całości. Jednak organ ten pomija, że udzielenie informacji nastąpiło po upływie ustawowego terminu, zasadniczo po wniesieniu przez skarżącą skargi, przez co w sprawie nastąpiła bezczynność organu jednak bez rażącego naruszenia prawa o czym będzie mowa odpowiednio poniżej . W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że wnioskiem z dnia 4 grudnia 2017 r., data wpływu do organu na dzień 5 grudnia 2017 r., T. P. zwróciła się do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie inwestycji drogowej realizowanej na będącej własnością Gminy C. działce nr [...] w S. , a mianowicie czy na inwestycję zostało udzielone pozwolenie na budowę, a jeśli tak, przesłanie kserokopii tej decyzji. Dodatkowo wnioskodawczyni zwróciła się o podanie informacji, czy stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę byli mieszkańcy nieruchomości graniczących z przedmiotową drogą, a jeśli tak to o wyjaśnienie, dlaczego wnioskodawczyni – T. P., jako właściciel działek w S. o nr [...], [...], [...] nie była o żadnym etapie postępowania zawiadamiana. W piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r. adresowanym do skarżącej, a zatem po bezskutecznym upływie 14 dni od dnia złożenia wniosku, organ zawarł następującą informację: "Dotyczy: udzielenia informacji publicznej w przedmiocie inwestycji drogowej realizowanej na drodze gminnej dz. nr. ewid.[...] Informuje się, że inwestycję (remont drogi gminnej) przeprowadzono po uzyskaniu niezbędnych dokumentów obowiązujących zgodnie z prawem budowlanym dotyczącym inwestycji liniowych". W piśmie uzupełniającym ww. pismo, tj. w piśmie z dnia - jak określił organ - 26 stycznia 2018 r., a odebranym przez skarżącą w dniu 25 stycznia 2018 r. , organ zawarł następującą informację: "Dotyczy: udzielenia informacji publicznej w przedmiocie inwestycji drogowej realizowanej na drodze gminnej dz. nr. ewid.[...] W uzupełnieniu do naszego pisma nr [...] informuje się, że inwestycja (remont drogi gminnej) nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2a lit. a obowiązującej ustawy - Prawo budowlane w/w roboty budowlane objęte są obowiązkiem zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót nie wymagających pozwolenia na budowę organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Postępowanie w tej sprawie prowadziło Starostwo Powiatowe w M. zakończone wydaniem Zaświadczenia znak: [...] o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu co do wykonania w/w robót. Załącznik : Kopia Zaświadczenia [...] o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu co do wykonania w/w robót". W ocenie Sądu, prawdopodobnie data na piśmie stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę jest błędna, gdyż ze śledzenia przesyłek wynika, że zostało ono odebrane w dniu 25 stycznia 2018 r. (w aktach sądowych jest wydruk śledzenia przesyłek). Fakt ten nie ma jednak znaczenia dla wyniku sprawy. Z powyższego opisu stanu fatycznego i prawnego, w ocenie Sądu wynika po pierwsze, że organ nie dotrzymał terminu udzielenia informacji publicznej a po drugie, o czym będzie mowa poniżej, ustosunkował się, aczkolwiek lapidarnie, to jednak w pełni do informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącą. W związku z tym pozostawał w bezczynności z uwagi na uchybienie terminu udzielenia informacji publicznej - jednak bez rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji Sąd umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do wydania aktu lub podjęcia czynności . Zdaniem Sądu I instancji, z prostego porównania treści wniosku skarżącej z treścią udzielonych informacji publicznych przez organ, jasno wynika, że odpowiedzi organu, aczkolwiek stopniowo w czasie, w przedmiocie relewantnej dla skarżącej informacji publicznej - zostały udzielone. Z informacji organu wynika bowiem, że w sprawie przedmiotowej inwestycji drogowej tj. remontu drogi nie było wydane pozwolenie na budowę w związku z czym, nie były przez to aktualne kwestie związane ze stronami pozwolenia na budowę, jak i informowania skarżącej o etapach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ podał prawne podstawy zgłoszenia i dołączył kopię zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu co do wykonania w/w robót. Na marginesie, w ocenie Sądu, co nie ma bezpośredniego wpływu na wynik sprawy, udzielone odpowiedzi są poza tym niezwykle lapidarne i pomijające w pewien sposób materialny aspekt ustawowego pojęcia wspólnoty samorządowej, w myśl którego - w odniesieniu, w nawiązaniu do praktycznego stosowania przez organy ustawy o dostępie do informacji publicznej - organy powinny "kierunkowo" udzielać informacji publicznej członkom wspólnoty w przedmiocie realizacji przez gminę zadań publicznych w sposób odzwierciedlający/pogłębiający poczucie więzi wspólnotowej organów gminy i członków wspólnoty; a także publicznoprawną misję wykonywania przez te organy zadań publicznych. W ocenie Sądu, prawo dostępu do informacji publicznej i standardy jej udzielania, na linii: organ gminy - członek wspólnoty; a o nie w tym momencie chodzi, nie są wyłączone wprost z pojęcia prawa do dobrej administracji i aksjologii ustawy o samorządzie gminnym. Udzielanie informacji publicznej jako czynność materialno-techniczna, w dużym stopniu niesformalizowana - jest bowiem m.in. swoistym wskaźnikiem kultury administrowania w demokratycznym państwie prawnym. Oczywiście kultura administrowania, styl "dobrej administracji" nie może w żadnym wypadku przesądzać legalności sprawy istoty, samego udostępnienia i zakresu informacji publicznej, ale powinna być niejako przejawiana w tle działania organu dotyczącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pomimo wykazanej bezczynności organu, w ocenie Sądu zdefiniowana powyżej bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Działania organu nie wyczerpują przesłanek tego pojęcia, gdyż w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły skutki, następstwa spełniające atrybuty tego pojęcia. Jak wynika z powyższego opisu działań kontrolowanego organu, organ ten podjął, co prawda z pewnym "nie rażącym" jednak uchybieniem 14-dniowego terminu, określoną aktywność w związku z wnioskiem skarżącej, wystosował do niej ww. dwa pisma, z których łącznie wynika, że udzielonymi informacjami publicznymi wyczerpał jednak treść wniosku skarżącej. Zwłoka w udzieleniu informacji publicznej nie nosi cech rażącego naruszenia prawa i nie spowodowała skutków materialnoprawnych i proceduralnych nie do zaaprobowania w demokratycznym państwie prawa. W ocenie Sądu, kontrolowany organ nie zmierzał do zawinionego ignorowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w przedmiocie terminu i zakresu udzielenia informacji publicznej, a poczynione na marginesie, poza istotą sprawy, uwagi Sądu dotyczące kultury administrowania organu - miały jedynie na celu wskazać postulowany aksjologią prawa sposób wykonywania przez organ jego kompetencji - jako swoistą wartość "dodaną" do działań regulowanych przez prawo. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3, art. 149 § 1a p.p.s.a. jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.